دعانویس کهنوج

جادوگر اینکه جفت روحی این ماجرا – که در همان سلسله ماجراها اتفاق می‌افتد حرز – بیش از یک بار اختراع شده باشد، غیرممکن است و اگر آن بخش از داستان از جادو هند وام گرفته شده باشد، دلیلی وجود ندارد که کل آن در هند پدید نیامده و به غرب گسترش نیافته باشد. نسخه انگلیسی از یک کولی انگلیسی گرفته شده است و این احتمال را مطرح می‌کند که برای این داستان خاص، واسطه انتقال، کولی‌ها بوده‌اند. این شامل ماجرای گم شدن حلقه توسط حیوان وفادار است که باز هم نمی‌توانسته به طور مستقل اختراع شده باشد. سیزدهم. لاک‌پشت سخنگو.

دعانویس : من در نسخه خود تصویر اصلی اولین بیدپای انگلیسی را که خود از بلوک ایتالیایی گرفته شده است، بازتولید کرده‌ام. یک کپی از آن در اینجا می‌تواند نشان دهد که می‌توان از آن به دعانویس اسفرورین همان اندازه خوب برای نشان دادن اصل پالی به عنوان «داستان ایوان»، از کورنیش قدیمی، دعانویس که اکنون از بین رفته است، و در همانجا یادداشت می‌کند.

دعانویس قروه آقای کلوستون اشاره می‌کند ( قصه‌های عامیانه ، ii. 319) که این داستان در ادبیات بودایی، در «تمثیل‌های بوداغوشاس»، به عنوان «داستان کولا پائوتاکا» آمده است. دعانویس کهنوج واقعاً عجیب است که این داستان در کورنوال بهتر از سرزمین زادگاهش روایت شده است، اما شکی نیست که نسخه بودایی آن قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین شکل داستان است. این نصیحت در ابتدا یک طلسم بود که در آن جوانی به روح خود می‌گفت: «چرا سرت شلوغ است؟ چرا سرت شلوغ است؟» او این کار را وقتی دزدها دور و بر هستند انجام می‌دهد و بدین ترتیب گنجینه‌های دعا پادشاه را نجات می‌دهد و از آن دعانویس سهم مناسبی می‌برد.

شاید بهتر باشد بسیاری از ما به خودمان بگوییم « گهاتسا، گاتسا، کیم کارانا؟ » پانزدهم. کافر مار طلا دهنده. منبع. — پنتشاتانترا ، جلد سوم، ترجمه بنفی، جلد دوم، صص ۲۴۴-۲۴۷. مشابهت‌هایی که در اثر دعانویس بیجار من ازوپ ، رو. دوم. 10، صفحه 40 آمده است. نکات اصلی در مورد آنها عبارتند طلسم از—(1) اگرچه این داستان در فایدروس یا بابریوس وجود ندارد، اما در نثر مشتق شده از لاتین توسط آدمار، 65، و “رومولوس”، دوم. 10، و از یونانی، در گابریاس، جادو کهن 45، و نثر ازوپ ، ویرایش هالم، 96، آمده است. گیتلبوئر شکل بابریایی را در ویرایش خود از بابریوس، شماره 160، بازیابی کرده است.

(2) این افسانه در میان داستان‌های عامیانه وجود دارد،[247] گریم، 105؛ وویسیکی، پولن. مهِر. 105؛ گرینگ، ایسلنسک. اِوِنت. 59، احتمالاً برگرفته از لا فونتین، 12. ملاحظات. — بنفی قدیس به طرز هوشمندانه و قطعی ( Einl. i. 359) ثابت کرده است که افسانه هندی منبع افسانه‌های لاتین و یونانی است. من می‌توانم از کتابم ، اسوپ ، صفحه ۹۳، چکیده‌های موازی از سه نسخه را قرض بگیرم و نتایج بنفی را به صورت گرافیکی، مجموعه‌ای از خطوط که نشان‌دهنده بخش‌هایی هستند که افسانه‌های کلاسیک نتوانسته‌اند نسخه اصلی را حفظ کنند، ارائه دهم. دعا بیدپای . روزی برهمنی ماری را در مزرعه‌اش دید و با این تصور که او روح نگهبان مزرعه است، در کاسه‌ای شیر به او تقدیم دعانویس دیواندره کرد.

دعانویس بانه روز بعد، تکه‌ای طلا در احضار کاسه پیدا کرد و هر جادو روز پس از تقدیم این محتوای مرتبط با طلسم ممکن است با ظهور تفاسیر جدید به‌روزرسانی شود. شراب، آن را دریافت می‌کرد. روزی مجبور شد به جای دیگری برود و پسرش را با شراب فرستاد. پسر، طلا را دید دعانویس کهنوج و با این تصور که سوراخ مار پر از گنج است، تصمیم گرفت جادو مار را بکشد. او با چماق شیطانی به سر مار زد و مار خشمگین او را نیش زد و کشت. برهمن برای مرگ پسرش سوگواری کرد، اما صبح روز بعد طبق معمول (به امید گرفتن طلا مانند قبل) شراب شیر را آورد. مار پس از تأخیری طولانی در دهانه لانه‌اش ظاهر شد و پایان دوستی‌شان را اعلام کرد، زیرا نمی‌توانست ضربه پسر برهمن را اجنه غیر مسلمان فراموش کند، و نه برهمن مرگ پسرش را بر اثر نیش مار.