دعای برای درد پا

بهتر است یکی از ما غرق شود تا اینکه دیگری معطل بماند.» «مثل یک مرد و یک سرباز صحبت کردی، شیاطین گروهبان.» گفتم. «حالا نوبت آن است.» و با این دعای برای درد پا حرف، دوباره به سختی مسیر غرق شده را دنبال کردیم. تقریباً در اواسط راه، اسب گروهبان مانند قبل به پایین رفت؛ و درست زمانی که می‌خواستم چیزی برای دلگرمی او شیاطین بگویم، اسب راهنما، که من بر فرشتگان آن سوار بودم، با سر در آب شور فرو رفت و مرا کاملاً از روی سرش به پایین پرتاب کرد. [68]برای لحظه‌ای از ضربه‌ای که یا از سم کیمیاگری اسب گروهبان یا از افتادن روی یکی از الوارهای جاده به من وارد شده بود، بی‌هوش جادو سیاه شدم.

دعانویس : وقتی به خودم آمدم، به دم اسب گروهبان چسبیده بودم، در حالی که گروهبان، همانطور که بعداً متوجه شدم، یکی از رکاب‌ها را گرفته بود. نمی‌دانم چه مدت در آب ماندیم، اما باید تقریباً یک شیاطین ساعت گذشته باشد. اسب بیچاره بی‌هدف شنا می‌کرد، نمی‌دانست کجا برود، تا اینکه سرانجام از شدت جزر جادو سیاه و مد خسته شد و در آب فرو رفت. هر چقدر هم که شب خنک بود، آب شور دعانویس ولرم بود، همانطور که همیشه در آن ساحل است. وگرنه الان زنده نبودم که دعانویس از آن شب کریسمس تعریف کنم. بالاخره پیاده شدیم و دوباره خودمان را در جزیره یافتیم.

دعای برای درد پا

حالا ناامید شده بودیم – چون بدون اسب رسیدن به بلوفتون تا مدت‌ها بعد از زمانی که آمدنمان فایده‌ای داشت، غیرممکن بود – با قدم‌های سنگین از جزیره گذشتیم تا شاید بتوانیم در کنار آب منتظر بمانیم و به صدای غرش توپ‌ها گوش دهیم. دو جوان کاملاً بدبخت دیگر، هیچ صبح کریسمسی هرگز طلوع نکرد. گروهبان فرشتگان ناگهان ایستاد و گفت: «آنجا را ببین. ناوگان آنجاست، و روحم را دعای عزیز شدن نزد شخصی خاص دعا شاد کن دعا که دارد به دریا می‌رود.» کاملاً درست بود. دعای برای درد پا بالاخره قرار نبود حمله‌ای صورت بگیرد. ابجد ما شب را غرق در آب گذرانده بودیم.[69] اسب‌ها، و نزدیک بود خودمان را بی‌جهت غرق کنیم.

دعای برگرداندن معشوق اینکه چرا ناوگان قبل از به دریا رفتن، چندین مایل در نهر پیشروی کرده بود، هرگز نتوانسته‌ام کافران حدس بزنم. اما به آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند وضوح به یاد دارم که شوخی آنها باعث شد آن روز صبح دوازده مایل پیاده‌روی کنم و مجبور شدم آن روز به جای شام کریسمسی که برنامه‌ریزی کرده بودم، گنه سید و حاجی گنه و عرق نیشکر بخورم. [70] زنان پترزبورگ ما در ژوئن ۱۸۶۴ وارد پترزبورگ شدیم، اسب‌ها با سرعت یورتمه می‌رفتند و پیاده‌ها با سرعتی دو برابر. گردان‌های دشمن از قبل در انتهای خیابان سیکامور بودند و وظیفه ما این بود که قبل از اینکه نیروی کمکی دریافت کنند، آنها را عقب برانیم.

با این وجود، آن زنان خوب ارواح پترزبورگ به ما خدمت کردند. آنها می‌دانستند که ما تمام شب را در حال راهپیمایی بوده‌ایم و در وضعیت قحطی قرار داریم. آنها همچنین می‌دانستند که اگر نمی‌خواهیم پترزبورگ، کلید ریچموند، از دست برود، نباید لحظه‌ای را تلف کنیم. بنابراین آنها در دسته‌هایی – خدا خیرشان دهد! – با هدایایی شامل ساندویچ دعا نویسی و قهوه، خود را آماده کردند. ما حتی نمی‌توانستیم برای برداشتن غذایی که آنها پیشنهاد می‌دادند، چه برسد دعای عزیز شدن نزد خانواده شوهر از راه دور به خوردن، توقف کنیم، بنابراین آنها دسته‌های خود را بین دسته‌های ما قرار دادند و با همان سرعتی که ما به جلو می‌رفتیم، دعای برای درد پا شیاطین به عقب حرکت کردند و در حین حرکت، غذا و نوشیدنی خود را به ما دادند.

هر از گاهی یک توپ فدرال در خیابان به گوش می‌رسید، اما این زنان هوشیار چنان چابک از روی آن می‌پریدند که انگار از کنارش رد دعانویس می‌شوند.[71] در رقص، یک شخصیت از پیش تعیین‌شده بود. هیچ‌کدام از آنها کوچکترین ترسی نشان ندادند. هیچ‌کدام از آنها لحظه‌ای در مراقبت از خود تردید نکردند. فکر می‌کنم هیچ‌کدام از آنها نبود که در بحبوحه نبرد با ما همراه نمی‌شد؛ اما وقتی کمی نفس تازه کردیم، آنقدر به خطوط دشمن متجاوز نزدیک شده بودیم که با صدای بلند و یکصدا به زنان دستور دادیم که عقب بروند. یک دقیقه بعد، در بحبوحه نبرد برای پترزبورگ بودیم.

دشمن آنطور که تصور می‌کردیم قدرتمند نبود و خوشبختانه چند ساعت قبل از لشکرهای سنگین ژنرال گرانت رسیده بودیم. پس از پانزده دقیقه نبرد سخت، دشمن از جاده اورشلیم عقب‌نشینی کرد و ما شب را در آغاز آن خط باریک از خاکریزها گذراندیم که قرار بود هشت ماه طول بکشد تا نیرویی دو یا سه برابر نیروی ما را مهار کند. رمل در تمام آن هشت ماه، نیروهای فدرال می‌توانستند در هر ساعتی از خطوط ما عبور کنند، اگر مصمم بودند. هر کسی که امروز به آثار قدیمی نگاه کند، همانطور که من اخیراً شیاطین انجام داده‌ام، و حقایق را بی‌طرفانه بررسی کند، می‌تواند این را به وضوح برای جادو خود ببیند.

دشمنان ما در پشت سر خود، و به موازات خطوط خود، سیستمی از … داشتند.[72] جاده‌هایی که از دید ما پنهان بود. آنها عملاً منابع نامحدودی داشتند. در مقابل خود خط باریکی از نیروها داشتند که به طول بیست مایل امتداد یافته بود و امکان تقویت از هیچ منبعی را نداشتند. آنها دعای برای رفع غم و اندوه می‌توانستند هر نیرویی را که می‌خواستند، دعای برای درد پا در هر نقطه‌ای فرشتگان که می‌خواستند و در هر زمانی جادو سیاه که می‌خواستند، متمرکز کنند، بدون اینکه ما متوجه شویم فرشته چه می‌کنند. آنها می‌توانستند به هر شیطانی اجنه غیر مسلمان نقطه‌ای از خط ما که می‌خواستند، حمله‌ای مقاومت‌ناپذیر انجام دهند. آنها این کار را نکردند.

و به این ترتیب جنگ ادامه یافت. در تمام آن ماه‌های طاقت‌فرسا، زنان خوب پترزبورگ در حالی که گهگاه صدف‌های پانزده اینچی در اتاق خوابشان یا به طرز ناراحت‌کننده‌ای نزدیک عبادت کردن اجاق گاز طلسم آشپزخانه‌شان می‌افتاد، به کارهای خانه‌شان رسیدگی می‌کردند. با این حال، آنها به هیچ خطری که آنها را تهدید می‌کرد، توجهی نداشتند. اعمال رحمت آنها هرگز به طور کامل ثبت نخواهد شد تا زمانی که فرشتگان گزارش دهند. اما همینقدر می‌خواهم در مورد آنها بگویم – آنها “زنان جنگی” از جسورترین و علوم غریبه فداکارترین نوع بودند. وقتی به خدمات آنها در خط مقدم نیاز بود، مطمئناً فوراً آنجا بودند؛ و یک بار، همانطور که در اعمال مربوط به جادو جادو شدن جای دیگری به صورت چاپی ثبت کرده‌ام، گروهی از آنها فقط برای تشویق ما به خطوط مقدم آمدند و زیر آتشی ترسناک، “سرود اردوگاه” بایارد تیلور را خواندند و به عنوان مقدمه‌ای برای ما این ابیات را خواندند: [73] دعایی برای ضعف اعصاب «آه،

سربازان، به سلامتیِ آرامشِ دین شما، حقیقت و شجاعت تو، شجاع‌ترین‌ها، مهربان‌ترین‌ها هستند، دعای برای درد پا عاشقان، جسورند. با الهامی که این زنان به ما دادند، جای تعجب نیست که، همانطور که از رمال ژنرال شرمن کمی پس از جنگ شنیدم، گفت: «با تمام برتری عظیممان در منابع، چهار سال طول کشید تا بر مقاومت سرسختانه آن مردان غلبه کنیم.» [74] هام سی هام سی آن روز صبح خونریزی داشت – خونریزی از ریه‌ها. اما هام سی سریع‌ترین اسب گروه را داشت، و با تمام وجودش، با تمام وجودش، اسب‌سواری را بلد بود. وقتی خبر رسید که استوارت می‌خواهد هر چه سریع‌تر با فرمانده فردریکسبورگ ارتباط برقرار کند، هام سی داوطلب شد تا پیام را دعای یک شبه پولدار شدن والا برساند.

استوارت گفت: «اما تو مریضی.» هام گفت: «مهم نیست. من می‌توانم اسبم را دعانویس برانم، و اسبم اسب خوبی است.» استوارت دوباره گفت: «اما ذکر تو بیماری. و من نمی‌خواهم یک مرد بیمار را به چنین دعای برای درس خواندن فرزند سفری بفرستم.» آنگاه هام سی دعای برای درد پا در شکوه و جلال مردانگی خود قد برافراشت. او گفت: «ژنرال، من محکوم به فنا هستم. نمی‌توانم زیاد زنده بمانم تا در جنگ خدمت کنم. می‌خواهم هر خدمتی که نماز خواندن از دستم برمی‌آید را انجام دهم. می‌خواهم این پیام را برسانم. این پیام هیچ آسیبی به من نخواهد رساند. این پیام چند روزی را که هنوز جفر زنده هستم کوتاه نخواهد کرد.

دعا درد پا

این پیام به زندگی من ارزش خواهد بخشید.» [75]بنابراین استوارت پیام را به ژنرالی شیطانی در هشتاد کیلومتری او رساند. هام سی سوار شد و به رفقایش گفت: «خداحافظ بچه‌ها. شاید دیگر هرگز شما را نبینم؛ اما این کار کافر را به خوبی انجام می‌دهم، یا در این راه جان می‌دهم.» او با شیطانی عجله، اما با احتیاط، اسبش را راند. او فقط یک هدف را در نظر داشت و آن رساندن پیام به مقصد در کوتاه‌ترین زمان ممکن بود. او ابلاغیه‌اش را جادو ابلاغ کرد. نیم ساعت بعد مرد. اسبش قبل از هام مرده بود. اما هر دو وظیفه‌شان را انجام داده دعای برای محبت شوهر به زنش بودند.

[76] داش اولد جونز پیشینه‌های فرهنگی بر تفسیر طلسم تأثیر می‌گذارند دعا نویسی جونز پیر یک شخصیت عجیب و غریب بود. او همچنین یک چهره عجیب و غریب بود. او هرگز یونیفرم نداشت. او یک کت زرد و یک شلوار آبی روشن می‌پوشید. دعای برای خوش شانسی او یک کلاه کاسکت مد روز، باید بگویم، از سال ۱۸۱۲ به سر داشت. او فارغ‌التحصیل وست پوینت بود، اما دوازده سال قبل از شروع جنگ از ارتش استعفا طلسم داده بود و بنابراین واجد شرایط چیزی که «رتبه نسبی» می‌نامیدند، نبود. او بدبین و مردم‌گریز بود. او به طور آشکارتری زن‌ستیز بود. به مردان اعتقادی نداشت. دعا به زنان کاملاً بی‌اعتقاد بود. او در هر زمانی آماده بود تا فرشتگان شماره ملا به مردی توهین جادو کند و با زنی با تحقیر آشکار رفتار کند.

از زندگی متنفر بود و آماده بود در هر لحظه‌ای که مقدرات یا آرزوهای سرنوشت با آن سازگار باشد، از آن دست بکشد. او آماده بود طلسم نویس تا با هر چیزی در جهان، دعای برای درد پا یا هر کسی، تحت هر شرایطی یا در هر موضوعی بجنگد. به همین دلیل بود که او در اواخر جنگ جادو کهن خودش را به صندوق انداخت. اما ما با آغاز [موضوع] سر و کار داریم[77] جنگ. در آغاز جنگ، او یک گروهان سواره نظام تشکیل داد و خود را به عنوان کاپیتان آن انتخاب کرد.