دعا برای زیاد شدن شیر مادر

چنان سرعتی می‌دوخت که گویی یک سوزن داغ و یک نخ سوزان در دست دارد، و گاهی اوقات غرق در فکر می‌شد و با چنان قیافه عجیبی به خود می‌نشست که همکارانش می‌گفتند: «لاباکان امروز چهره اشرافی خود را به خود گرفته است.» جمعه‌ها ردای فاخرش را که با پولی که پس‌انداز کرده بود خریده بود، می‌پوشید و به مسجد دعا برای زیاد شدن شیر مادر می‌رفت. وقتی بعد از نماز پیشینه تاریخی برمی‌گشت، اگر روح دوستی را می‌دید که می‌گفت موکل جن «روز بخیر» یا سنت‌های معنوی در مناطق مختلف به طور متفاوتی تکامل یافته‌اند. دعا «حالت چطور است، دوست دعا لاباکان؟» با مهربانی دستش را تکان می‌داد یا با حالتی تحقیرآمیز سر تکان می‌داد؛ و اگر اربابش اتفاقاً به او می‌گفت، همانطور که گاهی اوقات می‌گفت، «واقعاً دعانویس لاباکان، شبیه یک شاهزاده شده‌ای»، خوشحال می‌شد و پاسخ می‌داد: «تو هم متوجه شده‌ای؟» یا «خب، من هم مدت‌هاست که اینطور فکر می‌کنم.» مدتی اوضاع به همین منوال گذشت و ارباب، چرندیات لاباکان را تحمل می‌کرد، زیرا

دعانویس : او در مجموع مرد خوب و کارگر باهوشی بود. روزی برادر سلطان از اسکندریه عبور می‌کرد و می‌خواست یکی از لباس‌های رسمی‌اش را بدوزد، بنابراین استاد خیاط را فراخواند و او دعانویس لباس را به لاباکان، به عنوان بهترین کارگرش، سپرد. عصر، وقتی همه کارگاه را ترک کردند و به خانه‌هایشان رفتند، اشتیاقی عظیم لاباکان را به جایی که ردای سلطنتی آویزان بود، کشاند. او مدت زیادی ایستاد و به آن خیره شد و از جنس مرغوب و گلدوزی‌های باشکوهش تحسین کرد. طلسم بالاخره دیگر نتوانست مقاومت کند. احساس کرد باید آن را امتحان کند و ناگهان، انگار که برای او دوخته شده بود، اندازه‌اش شد.

دعا برای زیاد شدن شیر مادر

او در حالی که با غرور در اتاق قدم می‌زد، از خود پرسید: «آیا من به خوبی هر شاهزاده‌ی دیگری نیستم؟ مگر ارباب اغلب نمی‌گوید که انگار من برای شاهزاده بودن به دنیا آمده‌ام؟» به نظرش رسید که او باید پسر پادشاهی ناشناس باشد، و سرانجام تصمیم گرفت بی‌درنگ عازم سفر شود و جادو شدن مقام و منزلت شایسته‌ی خود را بیابد. او احساس می‌کرد که آن ردای باشکوه را پری مهربانی برایش فرستاده است، و مراقب بود که چنین هدیه گرانبهایی دعانویس دشتک را نادیده نگیرد. دعا برای زیاد شدن شیر مادر تمام پس‌اندازش را جمع کرد و پنهان در تاریکی شب، از دروازه‌های اسکندریه گذشت. شاهزاده جدید هر جا که می‌رفت کنجکاوی زیادی را برمی‌انگیزاند، زیرا لباس باشکوه و رفتار باشکوهش برای کسی که پیاده سفر می‌کرد چندان مناسب به نظر نمی‌رسید.

اگر کسی سوالی می‌پرسید، او فقط با لحنی مرموز و مهم پاسخ می‌داد که دلایل خودش را برای سوار نشدن دین دارد. با این حال، خیلی زود فهمید که پیاده‌روی او را مسخره می‌کند، بنابراین بالاخره یک اسب پیر آرام و ثابت خرید که توانست آن را ارزان تهیه کیمیاگری کند. روزی، هنگامی که او بر روی مروا (اسم اسب) قدم زنان می‌رفت، سوارکاری به او رسید و اجازه خواست تا به او دعانویس بپیوندد تا هر دو سفر را جفر با سخنان دلنشین خود جذاب کنند. تازه وارد، جوانی خوش‌قیافه، بشاش و خوش‌قیافه بود که خیلی زود سر صحبت را باز کرد و سوالات زیادی پرسید.

او به لاباکان گفت که نام خودش عمر است، برادرزاده‌ی الفی بیگ است و برای انجام فرمانی که عمویش شیطانی در بستر مرگ به او داده، سفر می‌کند. لاباکان در رازگویی‌هایش چندان صادق نبود، جادو سیاه اما تلویحاً گفت که او نیز از اشراف‌زادگان است و برای خوش‌گذرانی سفر می‌کند. آن دو جوان به دعانویس گهواره یکدیگر علاقه‌مند شدند و دعا برای زیاد شدن شیر مادر با دعا هم به راه افتادند. در روز دوم سفرشان، لاباکان از عمر پرسید که چه دستوری باید اجرا کند و شیطانی با کمال تعجب، این داستان را شنید. الفی بیگ، پاشای قاهره، عمر را از دوران کودکی بزرگ کرده بود و این پسر هرگز والدین خود را نشناخته بود.

دعانویس دهگلان الفی بیگ در گشایش بستر مرگ، عمر را نزد خود خواند و سپس به او گفت که او برادرزاده‌اش نیست، بلکه پسر جادو پادشاهی بزرگ است که چون طالع‌بینانش او را از خطرات پیش فرشتگان رو فرشتگان آگاه کرده بودند، شاهزاده جوان را روانه کرده و قسم خورده بود که تا بیست و دومین سالگرد تولدش او را نبیند. الفی بیگ نام پدرش را به عمر نگفت، اما صریحاً از او خواست که در روز چهارم ماه آینده، که بیست و دو ساله می‌شد، در کنار ستون بزرگی که چهار روز با اسکندریه فاصله داشت، باشد. در اینجا او با چند مرد ملاقات می‌کرد و خنجری را که الفی بیگ به شیاطین او داده بود، به ارواح کافر آنها می‌داد و می‌گفت: «این منم، کسی که دنبالش می‌گردید.» اگر آنها پاسخ می‌دادند: «ستایش باد پیامبری که تو را حفظ کرد»، او باید به دنبال آنها می‌رفت و آنها او را

دعانویس حصار گرم‌خان نزد پدرش می‌بردند. لاباکان از این داستان بسیار شگفت‌زده و علاقه‌مند شد، اما پس از شنیدن آن، نتوانست از نگاه حسادت‌آمیز به ابجد شاهزاده عمر خودداری کند و از اینکه دوستش به جفت روحی جایگاهی که او آرزویش را داشت، رسیده بود، خشمگین شد. او شروع به مقایسه شاهزاده با خودش کرد و مجبور شد اعتراف کند که او جوانی خوش‌قیافه، خوش‌رفتار و خوش‌بیان است. در عین حال، مطمئن بود حرز که اگر جای شاهزاده بود، دعا برای زیاد شدن شیر مادر هر پدر سلطنتی‌ای ممکن بود از داشتن او اجنه غیر مسلمان خوشحال شود. این افکار تمام روز او را آزار می‌داد و تمام شب آنها را در خواب می‌دید.

خیلی زود از فرشتگان خواب بیدار شد دعاگر و همین که عمر دعا نویسی را دید که آرام و با لبخندی شاد بر لب خوابیده است، آرزویی در ذهنش پدید آمد که چیزهایی را که سرنوشت نامهربان از او دریغ کرده بود، به زور یا با حیله به چنگ آورد. خنجری که قرار بود به عنوان گذرنامه عمل کند، در کمربند عمر فرو رفته بود. لاباکان آن را به آرامی بیرون کشید و لحظه‌ای تردید کرد که آیا طلسمات آن را در قلب شاهزاده‌ی خفته فرو کند یا نه. با این حال، از فکر قتل منصرف شد، بنابراین به گذاشتن خنجر در کمربند خود اکتفا کرد و اسب تیزپای عمر را برای خود زین کرد و کیلومترها دورتر از آن بود که شاهزاده از خواب بیدار شود و متوجه ضرر خود شود.

دو روز تمام، لاباکان بی‌وقفه سوار بر اسب پیش رفت، زیرا می‌ترسید که مبادا عمر زودتر از او به محل ملاقات برسد. در پایان روز دوم، فرشتگان ستون بزرگ را از دور دید. نماز خواندن ستون بر فراز تپه‌ای کوچک در میان دشتی قرار داشت و از فاصله بسیار دور دیده شیطانی می‌شد. قلب لاباکان با دیدن آن صحنه به تپش افتاد. اگرچه مدتی فرصت داشت تا در مورد نقشی که قرار بود ایفا کند، فکر کند، اما این فکر که او مطمئناً برای پادشاهی به دنیا آمده است، او را آرام کرد و با شجاعت به راه انرژی مثبت خود موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است ادامه داد.

آن محله کاملاً خالی و بیابانی بود، و خوب شد که شاهزاده جدید برای شیاطین جادو سیاه مدتی با خود آذوقه آورده بود، زیرا کافران هنوز دو روز تا زمان موعود باقی مانده بود. نزدیک به اواسط روز دعا برای زیاد شدن شیر مادر بعد، صف طولانی از دعانویس اسب‌ها و شترها را دید که به سمت او می‌آمدند. صف در پایین تپه توقف کرد و چادرهای باشکوهی جادو برپا شد. همه چیز شبیه علوم غریبه اسکورت مقدس مردی بزرگ بود. لاباکان با زیرکی حدس زد که همه این افراد به خاطر او به اینجا آمده‌اند. اما بی‌صبری خود را کنترل کرد، زیرا می‌دانست که تنها در روز چهارم می‌تواند به خواسته‌هایش جامه عمل بپوشاند.

دعا برای حرف شنوی فرزند از پدر ومادر اولین پرتوهای خورشید در حال طلسم طلوع، خیاط خوشحال را از خواب بیدار کرد. همین که شروع به زین کردن اسبش کرد و آماده شد تا به سمت ستون بتازد، نتوانست جلوی افکار پشیمانی‌اش را در مورد حقه‌ای که بازی کرده بود و امیدهای بر باد رفته‌ی شاهزاده‌ی واقعی بگیرد. اما کار از کار گذشته بود دعا برای زیاد شدن شیر مادر و غرورش زمزمه می‌کرد که او به همان اندازه که مغرورترین پادشاه ممکن است آرزوی پسرش را داشته باشد، جوان خوش‌قیافه‌ای است و علاوه بر این، آنچه اتفاق افتاده بود، اتفاق افتاده بود. با این افکار، تمام شجاعتش را جمع کرد و دعا نویسی سوار اسبش شد و در کمتر از یک ربع ساعت به پای تپه دعا رسید.

دعا شیر مادر

در اینجا از اسب پیاده شد، اسب را به بوته‌ای بست و خنجر شاهزاده جادو عمر را بیرون کشید و از تپه بالا رفت. در جادو پای ستون، شش مرد دور شخصی قد بلند و باوقار ایستاده بودند. ردای فاخر پارچه‌ای طلایی‌اش با شال کشمیری سفیدی به دورش پیچیده شده بود و عمامه سفید و جواهرنشانش نشان می‌داد که مردی ثروتمند و والامقام است. لاباخان مستقیماً به سمت او رفت و خم شد، خنجر را به او داد و گفت: «این منم آن کسی که دنبالش می‌گشتی.» پیرمرد با اشک شوق پاسخ داد!

مرا در آغوش بگیر، پسر عزیزم، عمر!» خیاط مغرور از این سخنان موقر عمیقاً متأثر شد و با شرم و شادی آمیخته در آغوش پادشاه پیر فرو رفت. اما شادی‌اش دیری نپایید که از بین رفت. همین که سرش را بالا آورد، سوارکاری را دید که انگار سعی داشت اسبی خسته یا بی‌میل را از دشت عبور دهد. خیلی زود لاباکان اسب پیر خود، مروا، و شاهزاده واقعی عمر را شناخت، اما چون یک بار دروغ گفته بود، تصمیم گرفت شماره ملا که فریب خود را نپذیرد. سرانجام سوارکار به پای تپه رسید. در اینجا خود را از زین به پایین پرتاب کرد و با عجله به سمت ستون دعانویس قیدار رفت.