دعا برای درد کف پا

داده بودند که بالا و پایین رفتن پرده‌های هلندی را با دقت زیر نظر داشته باشیم و گزارش دقیقی از آنها ارائه دهیم. ما هرگز نمی‌دانستیم که سه سایه به بالا، دو سایه به بالا و پنج سایه دعا برای درد کف پا به پایین چه معنایی می‌تواند داشته باشد. اما با این دعا نویس وجود، مجبور بودیم آن را گزارش دهیم، و به نظر می‌رسید که استوارت از آن زمان درک تقریباً غیرطبیعی از حرکات دشمن داشته است. طلسم آن زن جوان قطعاً موهای فوق‌العاده‌ای داشت. [85] جنایت نیمه‌شب، روایت خودِ جنایتکار از آنجایی که هیچ قانونی نمی‌تواند به جرم من رسیدگی کند، می‌توانم همه چیز را باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند در مورد آن بگویم.

دعانویس : کمی پس از اینکه در تابستان ۱۸۶۴، قبل از پترزبورگ نشستیم، من به همراه جانی گرت به یک مأموریت نظامی کوچک به سرزمین ویرانه فرستاده شدم – آن بخش از ویرجینیای شمالی که گاهی در اختیار یک ارتش و فرشتگان گاهی در اختیار ارتش دیگر بود، اما عمدتاً در اختیار طلسم هیچ‌کس نبود و در معرض حملات هر دو طرف قرار داشت. آن منطقه نزدیک به چهار سال در آتش و شمشیر دریده شده بود. هر دو ارتش آن را لگدمال کرده بودند و اخیراً دستخوش همان روند تخریبی شده بود که شریدان در مورد منطقه دیگری در نظر داشت وقتی که گفت: ذکر «کلاغی که بر فراز آن فرشتگان پرواز می‌کند، باید آذوقه‌اش را با خود حمل کند.» اینکه چطور دعا کسی توانسته دعا نویسی در چنین منطقه‌ای زندگی کند، همیشه یک معما بوده است، اما تعداد شیاطین کمی از مردم این کار را انجام داده‌اند.

دعا برای درد کف پا

من و جانی گرت شب قبل کنار نرده‌ای خوابیده بودیم، و بدون دعا برای درد کف پا صبحانه را که خوردیم، تمام روز سوار بر اسب بودیم. اواخر بعدازظهر تصمیم گرفتیم برای شام و اقامت به خانه‌ای روستایی و بزرگ برویم که در روزهای کافران فراوانی‌اش بارها به عنوان مهمان به آنجا رفته بودم. همین‌طور که سوار بر اسب از میان مزرعه ارواح عبور می‌کردیم، پوسیدگی از هر طرف خود را نشان می‌داد. محصول کوچک و پراکنده‌ای در حال رشد بود، اما متأسفانه به خوبی مراقبت نمی‌شد. هیچ حیوانی به جز پنج گوسفند که در دامنه تپه‌ای در حال طلسم نویس چرا بودند، دیده نمی‌شد. همین که از گوشه‌ی جنگل پیچیدیم، عمارت سید و حاجی نمایان شد.

فقط دیوارهایش سرپا مانده بود. بقیه‌اش را آتش سوزانده بود. دم دروازه، به خدمتکار سیاه‌پوست پیری برخوردیم که در روزهای نخل او را به نام عمو ایشام جادو شدن می‌شناختم. آخرین باری که او را دیده بودم، لباس مبدل پوشیده بود. حالا که دیدمش، احضار لباس‌های ژنده به تن داشت. پرس‌وجوهای مشتاقانه و عجولانه در مورد خانواده، این طلسمات حقیقت را آشکار کرد که بانوی عمارت به همراه دو دختر بزرگش در یکی از محله‌های سیاه‌پوستان در پشت خانه‌ی سوخته زندگی می‌کرد و او به تنهایی به عنوان خدمتکار در مزرعه باقی مانده بود. «آنها تمام لباس‌های شماره را از تن ایشام درآوردند و سعی کردند متون کهن ایشام را هم ببرند.

دعانویس فاریاب اما ایشام شیطان یک شب افسارش را از دست داد و برگشت تا از خانم‌ها و دخترها مراقبت کند. پس من طلسم اینجا هستم و ایشام باید بماند.» ما نماندیم تا روایت ایشام را بشنویم دعا برای درد کف پا از ماجراجویی‌هایش فرشته باخبر شد، اما شیطانی با عجله رفت تا از اوضاع خانواده باخبر شود. در کلبه‌ای که در آن زندگی می‌کردند، فقط شیطانی دو اتاق وجود داشت – یکی در پایین و دیگری در بالای پله‌ها. با این حال، زن مغروری که بدین ترتیب کافر تحقیر شده بود، طلسم هیچ شرمی از فقر خود نشان نمی‌داد، بلکه به آن افتخار می‌کرد، همانطور که سرباز پیر به زخم‌هایی که در خدمت به کشورش برداشته افتخار می‌کند.

او با همان مهمان‌نوازی گرمی که در روزگاران قدیمِ مهمانی‌های مجلل دعانویس از خود نشان داده بود، از ما استقبال کرد. بعد از اولین پرس‌وجوهایمان در مورد وضعیتشان، با خنده به ما گفت: «امشب شما را نگه نمی‌دارم، اما اگر جای بهتری در این نزدیکی می‌شناختم، شما را به آنجا می‌فرستادم. در حال حاضر، به دلیل کمبود جا مجبورید زیر درختان بخوابید؛ طلسم اما شما پسرها به این وضعیت عادت دارید. برای شام، می‌توانم کمی نان ذرت و کمی ملاس سورگوم به شما جادو بدهم. نان خیلی خوب نخواهد بود، چون ذخیره نمک ما تمام شده است و البته چون گاوها همه کشته شده‌اند، نمی‌توانم کره به شما بدهم.

اما به هر حال نان و سورگوم کافی هست.» پرسیدم: «چند وقته گوشت نخوردی؟» «حدود سه هفته،» او پاسخ داد. «یعنی، از زمانی که طلسم آخرین گروه بزرگ حمله از آنجا عبور کردند.» «دیگر خوکی برایتان نمانده؟» «نه، ما هیچ نوع حیوان زنده‌ای نداریم.» [88]«گوسفندانی مشرکان که هنگام سوار شدن دیدم، از آنِ کیستند؟» او پاسخ داد: «آنها مال همسایه هستند. اینها بقایای فرشتگان یک گله بزرگ هستند. وقتی مهاجمان اینجا بودند، آن پنج گوسفند به داخل بوته‌ها فرشتگان دویدند و فرار کردند. اما حتی اگر آنها مال ما بودند، می‌دانید، ما نمی‌توانستیم یکی از آنها را بکشیم.» آن موقع یادم آمد که طبق یکی از قوانین کنفدراسیون، ذبح گوسفند، دعا برای درد کف پا حتی گوسفند خود شخص، جرم سنگینی بود و مجازات سنگینی داشت.

دولت آنها را به خاطر دعا نویسی پشمشان برای لباس ارتش تحت تعقیب قرار می‌داد. میزبانمان بی‌خیال همه این‌ها شد و دوباره اصرار کرد که برای شام جادو پیاده شویم. در این لحظه جانی گرت دروغ گفت: «اوه، ما نمی‌توانیم برای شام بمانیم، و حقیقت این است که اگر هم می‌ماندیم، نمی‌توانستیم چیزی بخوریم. فقط نیم ساعت از آخرین باری که بهترین قسمت ژامبون را از کوله پشتی‌هایمان خوردیم می‌گذرد. ​​و تازه، امشب باید به گوردونزویل برویم.» متاسفم که دعا بعد از وقوع ماجرا، در گفتن آن دروغ سهیم بودم. حداقل آن را تکذیب نکردم. کمی پیش رفتیم تا از دیدرس خانه خارج شدیم.

سپس با توافق طرفین زیر درختی توقف کردیم و پیاده شدیم. گفتم: اعمال صالح «چمن خیلی خوب است، و می‌گذاریم اسب‌ها آن را بچینند تا ما منتظر بمانیم تا خوب و تاریک شود.» لازم به ذکر نبود که برای چه چیزی باید منتظر تاریکی هوا باشیم. جادو سیاه [89]جانی گفت: «بله، گوسفندها آنجا هستند و کافران من مراقبشان خواهم بود.» وقتی هوا کاملاً دعانویس دزج تاریک شد، مرتکب دو جنایت شدیم. این کار هم دزدی گوسفند بود و هم نقض قانون دیگر، اما ما در آن لحظه حال و حوصله نداشتیم که به چنین چیزهایی فکر کنیم. در تاریکی شب، چاق‌ترین گوسفند گله را کشتیم، تا جایی که می‌توانستیم آنها را خوب آراستم و بعد در نور چند کبریت، یادداشت کوچکی روی برگی از دفتر توسل خاطراتم نوشتم.

در انرژی مثبت آن به سادگی این جمله نوشته شده بود: «هیچ قانونی وجود ندارد که زنان گرسنه را از خوردن گوسفندی که شخص دیگری برخلاف قانون کشته است، منع کند.» دعا برای درد کف پا این را به لاشه سنجاق کردیم و گوشت گوسفند را به جادو خانه بردیم و به درختی آویزان کردیم که با طلوع خورشید دیده شود. ما در مورد این موضوع چنان احساسی داشتیم که گویی در یک عمل بسیار اخلاقی شرکت کرده بودیم. [90] یک یاغی کوچک موقعیت عجیبی بود. سال ۱۸۶۲ بود و ما در ساحل کارولینای جنوبی بودیم و از خط آهن بین چارلستون و ساوانا دفاع می‌کردیم. ما هیچ پشتیبانی پیاده‌نظامی نداشتیم و توپخانه بدون چنین پشتیبانی‌هایی باید ناتوان باشد.

اما از آنجایی که در آن طرف چیزی جز آن تیراندازان طاعون‌صفت در عمارت هیوارد وجود نداشت، به پشتیبانی نیاز نداشتیم. وظیفه ما این بود که آن عمارت را گلوله دعا برای درد کف پا باران کنیم، آن را بسوزانیم و تیراندازان تیزپرواز را بیرون برانیم. در پرانتز می‌توانم بگویم که ما از این کار خوشمان نمی‌آمد. آقای هیوارد، که همه او را با نام «بِیگر بیل» می‌شناختند، از زمانی که ما موفق شدیم آتشی را که شیاطین هزاران قطعه حصار را برایش سوزانده شماره ملا بود، خاموش کنیم، دوست توپخانه ما شده بود. درست است که دوستی او با ما در اصل بازتابی از دشمنی او با دراگون‌های سبک چارلستون و تفنگداران سواره نظام راتلج بود.

درد کف پا

او عمدتاً برای کینه‌توزی با ما به ما لطف می‌کرد. با این موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است وجود، او به ما لطف می‌کرد. او هر روز صبح یک گاری پر از سبزیجات، میوه‌ها قدیس و شیر خشک به اردوگاه ما می‌فرستاد.[91] خوک‌ها، و هر چیز دیگری که ده‌ها مزرعه‌اش از عهده‌اش بر می‌آمد. او شیاطین داشت آهنگ «دیکسی» را می‌خواند. نوشتن دعا برای گشایش کار طبیعتاً ما از کار سوزاندن یکی از خانه‌های روستایی او خوشمان نیامد. اما همانطور که تجارت، تجارت است، در جنگ هم دستور، دستور است. شش گلوله کارساز بود. شعله‌های آتش از هر طرف از خانه زبانه می‌کشید و تیراندازان تیزپرواز دشمن که از آن به عنوان نقطه‌ی دیدبانی استفاده می‌کردند، به سرعت از مزارع پنبه به سمت بیشه‌های آن سوی خانه، زیر آتش توپ‌های ما، عقب‌نشینی کردند.

کاپیتان ما، جنگجوی ریش‌دار بزرگی، با قدی حدود جادو سیاه دو متر و چهل سانتی‌متر و ظاهری خشن، ناگهان فکری لطیف به ذهنش خطور کرد. رو به من کرد و گفت: «ممکن است در آن خانه، یک بیچاره‌ی زخمی باشد و احتمالاً کباب شود. بیا سوار شویم و آنجا را ببینیم.» اسب‌هایمان را سیخ کردیم، از میان آتشِ تیراندازها گذشتیم و چند دقیقه عبادت کردن بعد شروع به گشتن در قسمت‌های پایینی خانه کردیم، آتش در بالا روشن بود. تا وقتی که به زیرزمین نرسیدیم، چیزی پیدا نکردیم. آنجا دختر دعاگر کوچکی را اعمال مربوط به جادو دیدیم، حدوداً دو تا سه ساله – من در تشخیص سن دختربچه‌ها گشایش خوب نیستم – که روی یک صندلی گهواره‌ای کوچک نشسته بود و آهنگ «دیکسی» را می‌خواند.