دعای رزق و روزی برای محل کار

کرد، به روستا رفت و سنگ را از روی عمامه‌اش برداشت. «من قصری از یخ می‌خواهم که بتوان آن را با آتش گرم کرد و پر از نادرترین جادو پرندگان آوازخوان!» سنگ گفت: «پس چشمانت را ببند.» و آنها را بست و وقتی دوباره بازشان دعای رزق و روزی برای محل کار کرد، قصر را دید، زیباتر از هر چیزی که می‌توانست تصور کند، آتش‌ها درخشش صورتی ملایمی بر یخ‌ها می‌افکندند. با خودش فکر کرد: «حتی برای شاهزاده خانم هم مناسب است.» [ 130]صبح روز بعد، به محض توسل اینکه پادشاه از خواب بیدار شد، به سمت پنجره دوید و در آن سوی دشت، کاخ را دید. یهودی جواهرات را برای شاهزاده خانم می‌آورد «آن مرد طلسم نویس جوان باید جادوگر بزرگی باشد؛ او می‌تواند برای من مفید باشد.» و وقتی مادر دوباره آمد تا به او بگوید که دستوراتش انجام شده است، او را با احترام فراوان پذیرفت و از او خواست به پسرش بگوید که فرشتگان

دعانویس : عروسی برای دعا نویس روز بعد تعیین شده است. شاهزاده خانم از خانه جدیدش و همچنین از شوهرش بسیار خوشحال بود؛ و چند متون تاریخی درباره اعمال نمادین بحث می‌کنند. روزی با شادی سپری شد [ 131]و تمام چیزهای زیبایی جادو که در قصر بود را زیر و رو کرد. اما سرانجام مرد جوان از ماندن همیشگی در میان دیوارها خسته شد و به همسرش گفت که فردای آن روز باید چند ساعتی او را ترک دعانویس کند و به شکار برود. پرسید: «اشکالی ندارد؟» و همسرش که همسر خوبی شده بود، پاسخ داد: «بله، دعا البته که اهمیت می‌دهم؛ اما امروز را صرف برنامه‌ریزی برای چند لباس جدید می‌کنم؛ و بعد وقتی برگردی، خیلی لذت‌بخش خواهد بود، می‌دانی!» بنابراین شوهر به شکار رفت، شاهین را به طلسم مچ دست خود بسته بود و سگ تازی و گربه را پشت سرش – زیرا کاخ آنقدر گرم بود ذکر که حتی گربه هم از زندگی در آن دین

دعای رزق و روزی برای محل کار

بدش نمی‌آمد. به محض اینکه او رفت، یهودی که روزهای زیادی منتظر فرصت بود، در قصر را زد. او گفت: «من تازه از یک کشور دور برگشته‌ام و تعدادی از تعویذ بزرگترین و درخشان‌ترین سنگ‌های دنیا را با خودم دارم. شاهزاده خانم به عشق به چیزهای زیبا معروف است، شاید دوست داشته باشد تعدادی از آنها را بخرد؟» حالا شاهزاده خانم روزها فکر می‌کرد چه تزیینی باید به لباس‌هایش بدهد دعای رزق و روزی برای محل کار تا در مجلس رقص از لباس‌های خانم‌های دیگر دربار زیباتر باشد. هیچ چیز دعا نویسی به نظرش خوب نمی‌آمد، بنابراین وقتی خبر آوردند که یهودی و وسایلش پایین هستند، فوراً دستور داد که او را به اتاقش بیاورند.

آه! چه سنگ‌های زیبایی پیش رویش گذاشت؛ چه یاقوت‌های دلربا و چه مرواریدهای کمیاب! هیچ بانوی دیگری چنین جواهراتی نداشت – شاهزاده خانم کاملاً از این بابت مطمئن بود؛ اما چشمانش را پایین انداخت تا یهودی نبیند که چقدر آرزویشان را دارد. با بی‌خیالی گفت: «می‌ترسم که برایم خیلی گران باشند؛ و تازه، الان تقریباً به جواهرات بیشتری نیاز طلسم ندارم.» «من هیچ تمایل علوم غریبه خاصی به فروش آنها ندارم.» [ 132]یهودی با همان بی‌تفاوتی پاسخ داد: «اما من یک گردنبند از سنگ‌های درخشان دارم که از پدرم برایم به ارث رسیده است، و یکی از بزرگترین ارواح آنها که با حروف عجیب و غریب حکاکی شده، گم شده است.

شنیده‌ام که این گردنبند در اختیار شوهر شماست، و اگر بتوانید آن سنگ را برای من تهیه کنید، هر یک از این جواهرات را که انتخاب کنید، خواهید داشت. اما باید وانمود کنید که آن را برای خودتان طلسم می‌خواهید؛ و مهمتر از همه، دعای رزق و روزی برای محل کار از من نامی نبرید، زیرا او برای آن ارزش زیادی قائل است و هرگز جادو آن را به غریبه‌ای فرشتگان نمی‌دهد! فردا با جواهراتی جادو سیاه حتی زیباتر از آنچه امروز با خود دارم برمی‌گردم. پس، خانم، خداحافظ!» شاهزاده خانم که تنها مانده بود، به خیلی چیزها فکر می‌کرد، اما مهم‌ترین چیز این بود که آیا شوهرش را متقاعد کند که سنگ را به او بدهد یا نه.

در یک لحظه احساس کرد که شوهرش آنقدر به او لطف کرده که درخواست تنها چیزی که پنهان کرده بود، شرم‌آور است. نه، این کار زشتی بود؛ او نمی‌توانست این کار را بکند! اما بعد، آن الماس‌ها و آن رشته‌های مروارید! به هر حال، آنها فقط یک هفته بود که ازدواج کرده بودند رمل و لذت دادن آن به او باید بسیار بیشتر از لذت نگه داشتن آن برای خودش باشد. و او مطمئن بود که همینطور خواهد بود! خب، آن شب، وقتی مرد جوان غذاهای همزاد مورد علاقه‌اش را که شاهزاده خانم با دقت برایش آماده کرده بود، خورد، کنارش نشست شیطانی و شروع به نوازش دستش کرد.

نوشتن دعای رزق و روزی مغازه مدتی دعانویس حرفی نزد، اما با دقت به تمام ماجراهایی که آن روز برایش اتفاق افتاده بود گوش داد. در پایان انرژی مثبت گفت: «اما من همیشه به تو فکر می‌کردم و آرزو داشتم چیزی را که دوست داری برایت بیاورم. اما افسوس! چه چیزی هست که تو از قبل نداری؟» او پاسخ داد: «چقدر لطف کردی که در میان چنین خطرات و سختی‌هایی مرا فراموش نکردی. بله، درست است که من چیزهای زیبای زیادی دارم؛ اما اگر جادو تو [ 133]می‌خوام بهم یه هدیه بدم – و فردا تولدمه – یه چیزی اعمال صالح هست که خیلی آرزوش رو دارم. با اشتیاق پرسید: «و آن چیست؟ البته که مستقیماً به دستت خواهد رسید!» دعای رزق و روزی برای محل کار او در حالی که با انگشتش کافر بازی می‌کرد، پاسخ داد: «این همان سنگ درخشانی است که چند روز پیش از لای عمامه‌ات افتاد؛ همان سنگ کوچک با آن همه لکه‌های عجیب و غریب رویش.

دعانویس در اصفهان من قبلاً هرگز سنگی مثل آن ندیده بودم.» مرد جوان ابتدا جوابی نداد؛ سپس به آرامی گفت: «من قول داده‌ام، و بنابراین باید به آن عمل کنم. اما آیا قسم می‌خوری که هرگز از آن دعا جدا نشوی و همیشه آن را با احتیاط نزد خود نگه داری؟ بیشتر از این کلیسا نمی‌توانم به تو بگویم، اما از تو دعا مشرکان صمیمانه التماس می‌کنم که به این موضوع توجه کنی.» شاهزاده خانم از رفتار او کمی جا خورد و از اینکه به حرف‌های یهودی گوش داده بود، پشیمان شماره ملا شد. اما دوست نداشت عقب‌نشینی کند فرشته و وانمود کرد که از اسباب‌بازی جدیدش بسیار خوشحال است، او را بوسید و از نماز خواندن شوهرش به خاطر آن تشکر کرد.

همانطور که به خواب می‌رفت، با خود فکر کرد: «بالاخره که لازم نیست آن را به یهودی بدهم. دعای رزق و روزی برای محل کار از بخت بد، صبح روز دعانویس بعد مرد جوان دوباره به شکار رفت و یهودی که نظاره‌گر بود، این را می‌دانست و خیلی دیرتر از قبل آمد. در همان لحظه که شیاطین او در قصر را زد، شاهزاده خانم از تمام کارهایش خسته شده بود و خدمتکارانش به سختی می‌توانستند او را دعای رفع استرس دلشوره سرگرم کنند که ناگهان یک سیاه‌پوست قدبلند با لباسی سرخ‌رنگ آمد و اعلام کرد که یهودی در پایین است و کافران خواست بداند که آیا شاهزاده خانم با او صحبت خواهد کرد یا شیاطین خیر.

او فریاد زد: «فوراً او دعا را اینجا بیاورید!» و از روی بالش‌هایش پرید و تمام این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد. تصمیمات شب گذشته‌اش را فراموش کرد. لحظه‌ای دیگر، با شور و شوق بر روی دعا نویسی جواهرات درخشان دعای رزق و روزی برای محل کار خم شده بود. یهودی با زمزمه پرسید: «گرفتیش؟» زیرا ندیمه‌های شاهزاده خانم آنقدر نزدیک ایستاده بودند که جرأت نمی‌کردند نگاهی به جواهرات زیبا بیندازند. [ 134]او در حالی که سنگ را از کمربندش بیرون می‌کشید و در میان بقیه قرار روح می‌داد، پاسخ داد: «بله، بفرمایید.» سپس صدایش را بلند کرد و شروع به صحبت سریع در مورد قیمت زنجیرها و گردنبندها کرد و پس از کمی چانه‌زنی، دعا نویسی برای فریب دادن متصدیان، اعلام کرد که یک رشته مروارید را از بقیه بیشتر دوست دارد و یهودی می‌تواند دعانویس بقیه چیزها را که نصف ارزش آنها را هم ندارند، بردارد.

رزق برای کار

او در حالی که تعظیم می‌کرد و از کاخ بیرون می‌رفت، گفت: «هر طور که شما مایل باشید، خانم.» کمی بعد از رفتن او، اتفاق عجیبی افتاد. شاهزاده خانم با بی‌احتیاطی دیوار اتاقش را که معمولاً جادو سیاه نور قرمز گرم آتش روی اجاق را منعکس می‌کرد، لمس کرد و دستش را کاملاً خیس یافت. برگشت و – آیا این خیال خودش بود؟ یا آتش کم‌نورتر از قبل می‌سوخت؟ با عجله وارد گالری عکس شد، جایی که گودال‌های آب اینجا و آنجا روی زمین خودنمایی می‌کردند و سرمای شدیدی جادو سیاه تمام بدنش را فرا گرفت. در همان لحظه، خانم‌های وحشت‌زده‌اش از پله‌ها پایین دویدند و فریاد زدند: «خانم!

خانم! چه اتفاقی افتاده؟ کاخ دارد جلوی چشم ما ناپدید می‌شود!» شاهزاده خانم پاسخ داد: «شوهرم خیلی زود به خانه برمی‌گردد.» او که تقریباً به اندازه خانم‌هایش ترسیده بود، احساس می‌کرد که باید الگوی خوبی برای آنها کافران باشد. «تا آن شیاطین موقع صبر کنید، او به ما خواهد گفت چه کار کنیم.» بنابراین آنها منتظر ماندند، روی بلندترین صندلی‌هایی که می‌توانستند پیدا کنند نشستند، گرم‌ترین لباس‌هایشان را پیچیده بودند و زیر پاهایشان کوسن گذاشته بودند، در حالی که پرندگان بیچاره با بال‌های بی‌حس به این سو و آن سو پرواز می‌کردند، تا اینکه آنقدر خوش‌شانس بودند که پنجره‌ای باز در گوشه‌ای فراموش‌شده پیدا کردند.

از میان آن پنجره ناپدید شدند و دیگر دیده نشدند. سرانجام، وقتی شاهزاده خانم و ندیمه‌هایش مجبور شدند اتاق‌های بالا را که دیوارها و دعا کف‌هایشان ذوب شده بود، ترک کنند دعای رزق و روزی برای محل کار و به تالار پناه ببرند، مرد جوان به خانه برگشت. او از جاده‌ای پر پیچ و خم برگشته بود و تا قبل از آن، کاخ را ندیده بود. [ 135]او به آن نزدیک شد و با وحشت از منظره پیش رویش ایستاد. او فوراً فهمید که همسرش به اعتماد او خیانت حرز کرده است، اما او را سرزنش نکرد، زیرا او حتماً به اندازه کافی رنج کشیده بود.