دعا طول عمر فرزند

بدانی.» او پاسخ داد. «نه، فراموش کرده‌ام؛ حافظه‌ام خیلی ضعیف است.» «زیر درگاه گودالی کند و آن را آنجا گذاشت.» و دوباره مکثی جادو برقرار شد. کم کم سودنو دوباره پرسید: «و پول برادر دومم کجا ممکن است باشد؟» مادر با تعجب فریاد زد: «مگر تو دعا طول عمر فرزند هم نمی‌دانی؟» «اوه، بله؛ یک بار این کار را کردم. اما از وقتی که سرم به زمین خورد، چیزی یادم نمی‌آید.» «پشت تنور است.» و دوباره سکوت برقرار شد. مرد جوان بالاخره گفت: «مادر، مادر عزیزم، تقریباً می‌ترسم از تو بپرسم؛ اما واقعاً اخیراً خیلی احمق شده‌ام. پول خودم را کجا پنهان کرده‌ام؟» اما با شنیدن این سوال، پیرزن دچار شور و هیجان شد و قسم خورد که اگر بتواند میله‌ای پیدا کند، دعانویس حافظه‌ی او را به او بازگرداند.

دعانویس : خوشبختانه، میله‌ای در دسترس او نبود و سودنو پس از کمی تلاش، توانست او را به خوش‌خلقی برگرداند و سرانجام به او گفت که [ 328]استالوی جوان‌تر، گنجش را درست زیر جایی که او نشسته بود، دفن طلسم کرده بود. لیما که بی‌سروصدا فرشتگان وارد شده بود و جلوی آتش زانو زده بود، گفت: «مادر عزیزم، می‌دانی با چه کسی صحبت می‌کردی؟» پیرزن جا متون کهن خورد، اما آرام جواب داد: «فکر کنم جفر یه طلسم سودنو باشه؟» علوم غریبه لیما پاسخ داد: «درست دعا حدس زدی.» مادر استالوها به دنبال عصای آهنین خود که همیشه کافران برای کشتن قربانیانش از آن استفاده می‌کرد، گشت، اما عصا آنجا نبود، زیرا لیما آن را در آتش انداخته بود.

دعا طول عمر فرزند

پیرزن پرسید: «عصای آهنین من کجاست؟» لیما کافر با اشاره به شعله‌ها پاسخ داد: «اونجا!» پیرزن جلو دوید و آن را جادو سیاه گرفت، اما لباس‌هایش آتش گرفت و در عرض چند دقیقه خاکستر شد. بنابراین برادران سودنو گنج را پیدا کردند و آن را طلسم به همراه خواهرشان و گوزن شمالی به خانه خود بردند و ثروتمندترین مردان روح در تمام لاپلند شدند. دعا طول عمر فرزند آندراس بایو روزی روزگاری در لاپلند مردی زندگی می‌کرد که آنقدر قوی و چابک بود که اگر دعا عصرهای تابستان در شهر زادگاهش، وادسو، مسابقه جادو دو برگزار می‌شد، هیچ‌کس نمی‌توانست به او نزدیک شود.

طلسم مردم وادسو به قهرمان خود بسیار افتخار می‌کردند و فکر می‌کردند که در جهان کسی مانند او وجود ندارد، تا اینکه کم‌کم به گوششان رسید که در میان کوه‌ها، مردی از نژاد دیدگاه‌های تاریخی، آداب و رسوم طلسم نمادین را توصیف می‌کنند لاپ، به نام آندراس بایو، زندگی می‌کند که دوستانش می‌گفتند حتی از مأمور اجرا هم قوی‌تر و چابک‌تر است. البته هیچ موجودی در وادسو این را باور نمی‌کرد و اعلام کرد که اگر کوهنوردان از گفتن چنین مزخرفاتی خوشحال‌تر می‌شوند، پس بگذارید بشوند! زمستان طولانی و سرد بود و افکار روستاییان بیشتر درگیر گرگ‌ها بود تا آندراس بایو، که ناگهان، در یک روز یخبندان، گشایش او در شهر شیاطین کوچک وادسو ظاهر دعای طول عمر برای فرزند شد.

مباشر از این فرصت برای آزمایش قدرت خود خوشحال شد و فوراً برای جستجوی آندراس و ترغیب او به اثبات قدرتش بیرون رفت. همانطور که در امتداد ساحل قدم می‌زد، چشمش به یک قایق بزرگ هشت پارویی افتاد که در دین ساحل افتاده بود و جادو چهره‌اش از شادی می‌درخشید. او خندید و گفت: «همین است، من او را مجبور می‌کنم دعا از روی آن قایق بپرد.» علوم غریبه آندراس کاملاً آماده پذیرش چالش دعانویس بود و آنها خیلی زود شرایط شرط‌بندی را تعیین کردند. دعا طول عمر فرزند کسی که می‌توانست بدون اینکه حتی پاشنه شیاطین پایش را به قایق بزند، از روی آن بپرد، برنده می‌شد و مبلغ زیادی پول به عنوان جایزه دریافت می‌کرد.

بنابراین، در حالی که بسیاری از روستاییان به دنبالش می‌آمدند، آن دو مرد به سمت دریا رفتند. [ 330]یک ماهیگیر پیر انتخاب شد تا نزدیک قایق بایستد تا بازی جوانمردانه را تماشا کند و چوب‌ها مشرکان را نگه دارد، و به آندراس، به عنوان غریبه، گفته شد که اول بپرد. او به سمت پرچمی که برای نشان دادن محل شروع در شن فرو رفته بود، برگشت، سرش را کاملاً به عقب خم کرد و با یک پرش فرشتگان محکم از قایق جدا شد. تماشاگران او را تشویق کردند و در واقع او کاملاً شایسته آن بود؛ اما آنها با نگرانی منتظر ماندند تا ببینند مامور اجرا چه خواهد کرد.

او در حالی که چند اینچ از آندراس بلندتر بود، اما هیکل سنگین‌تری داشت، از راه رسید. او نیز با قدی بلند و هیکلی برافراشته به قایق پرید، اما همین که پایین آمد، پاشنه پایش به لبه قایق خورد. سکوت مرگباری در میان مردم شهر حکمفرما شد، اما آندراس فقط خندید و دعانویس صاحب با بی‌خیالی گفت: «فقط یه کم زیادی کوتاه اومدی، مامور اجرا؛ دفعه‌ی بعد باید بهتر از این عمل کنی.» مباشر از شنیدن سخنان تحقیرآمیز رقیبش از خشم سرخ شد و سریع پاسخ داد: «دفعه بعد کار سخت‌تری برای انجام دادن خواهی داشت.» و پشت به دوستانش کرد و با ترشرویی به خانه رفت.

آندراس نیز پولی را که به دست آورده بود در کافران فرشتگان جیبش گذاشت و به خانه رفت. بهار بعد، آندراس اتفاقاً گوزن شمالی خود را در امتداد یک فلات بزرگ در غرب وادسو می‌راند. پسری دعا که او را ملاقات کرده بود، دعا طول عمر فرزند با عجله به مباشر گفت که دشمنش تنها چند مایل با او فاصله دارد؛ و مباشر، که خود را به شکل یک استالو یا غول درآورده بود، پسر و سگش را صدا زد و با قایق از فلات به سمت جایی که پسر با آندراس ملاقات کرده بود، رفت. حالا کوهنورد با تنبلی روی شن‌ها قدم می‌زد و به کلبه‌ی جدیدی اجنه غیر مسلمان که با پولی که در روز پرش خوش‌شانسش برنده شده بود، می‌ساخت، فکر می‌کرد.

دعانویس سنگدوین او به راهش ادامه داد و قدیس چشمانش ابطال کردن جادو را به شن‌ها مذهب دوخته بود، طوری که ندید مامور قایقش را پشت صخره‌ای می‌راند، در حالی که خودش به تلی از لاشه‌ی کشتی تبدیل شده سید و حاجی بود که روی امواج شناور بودند. زمین خوردن روی سنگی، آندراس را به یاد آورد و با نگاه به بالا، انبوه لاشه‌ها را دید. گفت: «خدای من! شاید فایده‌ای برای این کار پیدا کنم.» و با عجله به سمت دریا رفت و منتظر ماند تا بتواند آن را بگیرد. کافران [ 331]از طنابی سرگردان که ممکن بود به سمتش شناور شود. ناگهان – نمی‌توانست بگوید چرا – ترسی ناشناخته او را فرا گرفت و انگار برای نجات جانش از ساحل فرار کرد.

همینطور که می‌دوید، صدای نی‌ای را شنید، صدایی که فقط غول‌هایی از نوع استالو عادت به استفاده از آن داشتند؛ و در ذهنش جرقه‌ای زد که مامور دعاگر اجرای حکم هنگام پریدن از قایق گفته بود: «دفعه بعد کار سخت‌تری برای انجام دادن خواهید داشت.» پس با تمام چیزهایی که دیده بود، لاشه کشتی نبود، بلکه خود مامور اجرای حکم بود. اتفاقاً در شب‌های طولانی تابستان در کوهستان، دعا عمر فرزند جایی که خورشید هرگز غروب نمی‌کرد و خوابیدن بسیار دشوار بود، آندراس ساعت‌های زیادی را صرف مطالعه‌ی جادو کرده بود و این موضوع اکنون برای او مفید بود. ممکن است در به‌روزرسانی‌های آینده، تحلیل‌های بیشتری اضافه شود به محض اینکه موسیقی استالو را شنید، آرزو کرد طلسم که به پاهای یک گوزن شمالی تبدیل شیطان شود و در این لباس مانند باد چندین مایل تاخت.

سپس ایستاد تا نفسی تازه کند و ببیند دشمنش چه می‌کند. چیزی نمی‌دید، اما صدای نی در گوش‌هایش بر فراز دشت شناور بود و هر چه گوش می‌داد، نزدیک‌تر می‌شد. لرز سردی آندراس را لرزاند و این بار آرزو کرد که پاهای دعا طول عمر فرزند یک بچه گوزن شمالی را داشته باشد. زیرا وقتی بچه گوزن شمالی به سنی می‌رسد که موهایش شروع به ریختن می‌کند، آنقدر سریع رشد می‌کند که نه حیوان و نه پرنده نمی‌توانند به او فرشتگان دعا نزدیک دعا شوند. بچه گوزن شمالی سریع‌ترین موجود زنده است. بله؛ اما نه به سرعت یک استالو، همانطور که آندراس وقتی برای استراحت توقف کرد و صدای نواختن نی را شنید، متوجه شد!

دعا فرزند

برای لحظه‌ای دلش فرو ریخت و خود را مرده پنداشت، تا اینکه به یاد آورد که در فاصله‌ای نه چندان شیطانی دور، دو دریاچه کوچک وجود دارد که توسط رودخانه‌ای کوتاه اما بسیار پهن به هم متصل شده‌اند. در وسط رودخانه سنگی قرار دارد که همیشه، به کافر جز در حرز فصول بسیار خشک، پوشیده از آب است و از آنجایی که باران‌های زمستانی بسیار شدید بوده است، کاملاً مطمئن بود که حتی بالای آن هم دیده نمی‌شود. لحظه‌ای بعد، اگر کسی به آن سمت نگاه می‌کرد، یک بچه گوزن شمالی کوچک را می‌دید که با سرعت به سمت شمال می‌رود، [ 332]و کم کم چشمه طلسم بزرگی ایجاد کرد که او را در میان نهر فرود آورد.

اما به جای اینکه به ته رودخانه فرو رود، دعا نویسی مکثی کرد تا خود را کنترل کند، سپس چشمه دومی ایجاد کرد که او را در ساحل دورتر فرود آورد. سپس به سمت تپه کوچکی دوید، جایی که نشست و دعا طول عمر فرزند با صدای بلند شروع به شیهه کشیدن اعمال مربوط به جادو کرد تا استالو دقیقاً بداند او کجاست. «آه! اینجایی ؟» استالو در حالی همزاد که در کرانه‌ی مقابل ظاهر می‌شد دعانویس قیدار فریاد زد. «برای یک لحظه واقعاً فکر کردم که تو را گم کرده‌ام.» آندراس در حالی که سرش را با اندوه تکان می‌داد، پاسخ داد: «چنین شانسی وجود ندارد.» در این زمان او دوباره شکل خودش را گرفته بود.

«خب، اما نمی‌دانم چطور می‌توانم به نماز خواندن تو برسم!» استالو در حالی که به بالا و پایین نگاه می‌کرد، گفت. آندراس پاسخ داد: «مثل من بپر، خیلی آسان است.» استالو پاسخ داد: «اما من نمی‌توانستم از این رودخانه بپرم؛ و نمی‌دانم تو چطور توانستی.» آندراس فریاد زد: «از گفتن چنین چیزهایی خجالت می‌کشم. منظورت این است که پریدنی که ضعیف‌ترین پسر لاپ هم از آن سر در نمی‌آورد، فراتر از توان توست؟»