دعا برای ضعف اعصاب

در حالی که قامتی خمیده و بسیار گرفته داشت و به دلایل موجهی سکوت مطلق را رعایت می‌کرد. پزشک پاکتی مهر و موم شده را به مرتون داد، که مشخصاً وصیت‌نامه مارکیز بود. مرتون با دقت به چهره دعا برای ضعف اعصاب مارکیز پیر نگاه کرد، که چشمانش اشک‌های پیری را جاری می‌کرد و هیچ نشانه‌ای از شناخت در آن دیده پیشینه تاریخی نمی‌شد. دکتر فوگارتی سپس یک باند ابریشمی را روی یک تکه پنبه تنظیم کرد و آن را روی چشمان زندانی گذاشت. سپس مرتون با دکتر علوم غریبه ملویل ( ملقب به مارکهام) خداحافظی کرد ؛ او و دکتر فوگارتی از متزلزل شدن [مکان] حمایت کردند.ص ۳۱۸قدم‌های لرد رستالریگ را دیدند و ارواح او را به سمت دروازه هدایت کردند.

دعانویس : مرتون به دکتر فوگارتی گفت: «به دربان بگو کالسکه‌ام را صدا بزند.» کالسکه فراخوانده شد و به سمت دروازه آمد و از برخورد با گاری زغال سنگی که در شرف ورود کافران به کوچه بود، طفره رفت. مرتون به مارکیز کمک کرد تا وارد شود و گفت: «به خانه.» چند مرد رمل خشن که در کوچه پرسه می‌زدند، با کنجکاوی به آنها نگاه کردند. نیم ساعت بعد، مارکیز، با دهان‌بند و باند دور چشمانش، در اتاق سیگار ترور نشسته بود و خانم ترور از او مراقبت می‌کرد. احتمالاً نیازی به توصیف فرآیند ساده و واضحی (تقریباً شبیه به داستان مرد، غاز نمادگرایی معنوی در طول زمان توسعه یافت و روباه) نیست که طی آن خانم لاملی، با چمدانش، آن شب خانه ترور را برای دیدار دیگری ترک کرد، در حالی که خود مرتون با لباس شب، ساعت هشت و ربع برای شام از راه رسید.

دعا برای ضعف اعصاب

او به لوگان تلگراف زده بود: «کاملاً موفق. امشب ساعت ۱۱:۳۰ بیایید و طلسم نویس خانم باور را هم بیاورید.» مارکیز سر شام پیدایش نشد. او طلسم در رختخواب بود و به لطف معجون خواب، به خواب عمیقی فرو رفت. دعا برای بازگشت معشوق از راه دور حدود ساعت نه صبح از خواب بیدار شد و خانم باور را کنار تختش دید. دعا برای ضعف اعصاب خانم باور گفت: «آه، مارکی، ما حسابی سرشان کلاه گذاشتیم.» و در ادامه از اقدامات هوشمندانه‌ای گفت که مذهب مارکی، پس از بیرون آمدن از «دوام» خود، مخفیانه از آنها فاصله طلسم گرفته بود. مارکیز گفت: «جینی، زن من، برایم مهم اجنه غیر مسلمان نیست. فکر کردم با یک شیطان که چاقویی را به سمتم فرو کرده از خواب بیدار شدم؛ ممکن بود فراتر هم برود.»ص ۳۱۹و ممکن بود سرنوشت بدتری داشته باشم.

او پول خواست، اما، ایمان دارم، ما مدت زیادی با هم جر و بحث کردیم و به هیچ نتیجه‌ای نرسیدیم. و یک زن مرا با خود برد. آن زن که بود؟ خانم باور گفت: «اوه، رویاها. دوباره خواب دیدی و ما تو را اینجا آوردیم تا دکترهای لندن را ببینی. هیچ موجود فانی گشایش نمی‌توانست تو را از این حال و روز بیرون بیاورد، بگذار پری‌ها باشند و من در تمام این جادو مدت رمال تو را تماشا دعا می‌کردم! وقتی نشستی و اسما ییلِ (آبجوی کوچک) خواستی، چه چیز خوبی به من دادی.» مارکیز پاسخ داد: «من اهمیتی نمی‌دهم.» با این حال، خانم باور به حرف‌هایش پایبند ماند و مارکیز تسلیم شد، یا به نظر می‌رسید که تسلیم شده است تا توضیح او را دعانویس حصار گرم‌خان بپذیرد.

او تمام روز چرت زد، اما روز بعد از مرتون خواستگاری کرد. مصاحبه آنها رضایت‌بخش بود؛ مرتون اجازه خواست تا لوگان را معرفی کند، و مارکیز، که کاملاً درهم شکسته بود، با اشک از طلسمات خویشاوندش استقبال کرد و چیزی در مورد ازدواجش نگفت. بالاخره اظهار داشت: «من دارم می‌میرم، اما آنقدر زنده حاجت گرفتن خواهم ماند که مالیات‌ها را بپردازم.» تنها فکر او این بود که (به رسم قدیمی اسکاتلندی) بخش عمده‌ی دارایی‌اش را به لوگان، در شرایط بینابینی، دعا برای ضعف اعصاب تحویل دهد و سپس به اندازه‌ی کافی زنده بماند تا از پرداخت مالیات بر ارث معاف شود. مرتون و لوگان به خوبی از نادرستی جادو چنین اقداماتی، به ویژه با توجه به ناتوانی ذهنی پیرمرد، آگاه دعانویس قیدار بودند.

با این حال، اعمال صالح مدارک آماده شد. مارکیز به یکی از صندلی‌های فرشتگان انگلیسی خود رفت نماز خواندن و پس از آن، خبر بازگشت او به گوش جهانیان رسید. لوگان در خانه‌اش دعانویس در انگلیس با جدیت از او پرستاری کرد. غذایی سخاوتمندانه‌تر از آنچه که قبلاً دیده بود.ص ۳۲۰برای مارکیز معجزه کرد، هرچند که با کج‌خلقی به هر بطری شرابی که درِ آن باز می‌شد اعتراض می‌کرد. او تا زمانی دعا نویسی که برای هدف میهن‌پرستانه‌اش ضروری موکل جن می‌دانست، زندگی کرد و با آرامش درگذشت. آخرین کلماتش این بود: «مراسم تشییع جنازه باشکوهی در پیش است.» البته کنجکاوی عمومی به شدت از ظهور مجدد و مرموز مارکیز در زندگی هیجان‌زده بود.

اما مصاحبه‌کنندگان نتوانستند چیزی از خانم باور استخراج کنند و لوگان از مصاحبه امتناع ورزید. برای پاراگراف‌نویسان، راز مارکیز «یک ضیافت دو ماهه» بود، مانند مورد الیزابت کانینگ، فرشتگان مدت‌ها پیش دعا برای ضعف اعصاب لوگان طبق وصیت‌نامه‌ی اصلی مارکیز به ارث رسید، و البته خزانه‌داری نیز از این امر سود برد، همان کاری که لرد رستالریگ سعی فرشتگان در خنثی کردن آن داشت. خانم مارکهام (که پدرش اکنون رئیس برجسته بخش قوم‌شناسی یک موزه آمریکایی است) در تصمیم خود مقدس مبنی بر اینکه دیگر هرگز لوگان را نبیند، پافشاری نکرد. بانوی زیبا فاستکسل هرگز اجازه نمی‌دهد عکسش در روزنامه‌های هفتگی مصور منتشر شود. لوگان، یا بهتر بگوییم فاستکسل، تا به امروز راز پرهای امو را نمی‌داند، هرچند بعداً، همانطور که در روایت زیر نشان داده خواهد شد، سرسختانه رازآلودگی مرتون را امتحان کرد.

دعانویس کتالم وسادات ص ۳۲۱دوازدهم. ماجراجویی وارث کانادایی I. در قلعه اسکرای مرتون گفت: «چقدر ثروت روح بیهوده است. چقدر می‌تواند بخش کوچکی از آنچه واقعاً می‌خواهیم را به ما بدهد، در حالی که از تمام چیزهایی که از دست کافران رفته و آرزویشان را داریم، نمی‌تواند چیزی را – به اعمال مربوط به جادو جز کلیساها – بازگرداند و انجام این کار باید شیاطین یک جرم بزرگ محسوب شود.» «چرا به دعا زندگی به عنوان یک کل فکر می‌کنید، آقای مرتون؟ چرا اینقدر اخلاقی فرشتگان هستید؟ اگر فکر می‌کنید سرگرم‌کننده است، سخت در اشتباهید! آیا مناظر، آیا آب و هوا، برای شما به اندازه کافی زیبا نیستند؟ می‌توانم تا ابد به «دشت آرام و روشن اقیانوس اطلس»، جزایر سنگی، آن صخره‌های بازالتی در دو طرف، خیره شوم، در حالی که به جریان کریستالی که به دریا می‌ریزد و حاشیه‌های زرد جلبک‌های دریایی را دعا تکان می‌دهد گوش می‌دهم.

غمگین نباشید، وگرنه به قلعه برمی‌گردم. خط دیگری را امتحان کنید! دعا برای ضعف اعصاب مرتون گفت: «آه، شک دارم که هیچ‌وقت اینجا خیس طلسم نشوم.» «در مورد نهر طلسم بلورین، بلور بودن چه اهمیتی دارد؟ جادو من دقیقاً از همین شکایت دارم. ماهی طلسم قزل‌آلا و ماهی سالمون آن بیرون در خلیج شیاطین منتظرند و نمی‌توانند بالا بیایند! سه هفته است که یک قطره باران هم نیامده که بشود اسمش را باران گذاشت. منظورم همین بود.»ص ۳۲۲اخلاق‌پردازی در مورد ثروت. اگر پول داشته باشی می‌توانی نصف یک شهرستان را بخری؛ می‌توانی شش رودخانه را فتح کنی، اما میلیون‌ها نفر از جمعیت میزبان ما نمی‌توانند یک سیل ماهی برای ما بخرند، و بدون سیل ماهی، مثل این است که با ماهیگیری در راند پاند، درست مثل ماهیگیری در رودخانه، قانون جادو را زیر پا بگذاری.

لیدی بود، که همراه مرتون بود، گفت: «خوشبختانه تفسیر طلسم‌ها ممکن است در هر منطقه متفاوت باشد برای من، آلورد علاقه‌ی زیادی به ماهیگیری ندارد.» کنتس، با کمال تعویذ تأسف اربابش، زبان رنگارنگ و استعاری دوران دوشیزگی‌اش، یعنی زبان حرز عامیانه‌ی آمریکایی، را کنار دعا نویسی گذاشته بود. اکنون (همانطور که ممکن دعا برای ضعف اعصاب قدیس است مشاهده شده باشد)، سبک او از آن شخصیت صیقل‌خورده‌ای طلسم گشایش برخوردار بود که فقط در محافل اجتماعی والا و فرهیخته – به قول تنیسون «در آن باغ ارواح» – می‌توان آن را به کمال شنید. جایی که مرتون و لیدی بود نشسته بودند، واقعاً زیبا بود. آنها روی علف‌های دریایی کوتاه بالای ساحلی لم داده بودند که گیسوان بلند جلبک دریایی زعفرانی رنگ، تخته‌سنگ‌ها را پوشانده بود و سید و حاجی گل‌های صورتی روشن دریایی شکوفا شده بودند.

دعا اعصاب

در سمت راستشان، رودخانه اسکرای، که علوم غریبه حالا از کهربا هم شفاف‌تر بود، آب‌هایش را با دریاچه دریا در می‌آمیخت. در سمت چپشان، کرانه‌ای شیب‌دار پوشیده از سرخس بود که تا صخره‌های عمودی بازالت بالا می‌رفت. این صخره‌ها ناگهان بالای دره و خلیج کوچک به پایان می‌رسیدند و منظره‌ای از اقیانوس اطلس را دعانویس شفت فراهم می‌کردند که در آن، در دوردست‌ها، جزیره لوئیس مانند سپری طلایی در مه کم‌رنگ غروب آفتاب اولیه قرار داشت. در آن سوی دریاچه دریا، که آب‌های بی‌قرارش همیشه مانند رودخانه‌ای خروشان با تغییر جزر و دعانویس مد به داخل یا خارج هجوم می‌آورد، عبادت کردن دهکده کوچکی با کلبه‌های کاهگلی سفید، خانه‌های ماهیگیران و کشاورزان، قرار داشت.

مزارع مرتب، در نوارهای مستطیلی، در کنار تپه، قرار داشتند. چنینص ۳۲۳صحنه‌ی وقوع یک شخصیت رایج در ساحل غربی دورافتاده‌ی ساترلند بود. لیدی بود داشت می‌گفت: «خوشبختانه آلورد دیوانه‌ی ماهیگیری نیست. امروز دارد گربه شکار می‌کند.» مرتون گفت: «پشیمانم؛ من خودم را دوست گربه‌ها می‌دانم.» «او فقط دارد سعی می‌کند از یک گربه وحشی که در تپه‌ها زندگی می‌کند عکس بگیرد؛ آنها خیلی کمیابند.» مرتون گفت: «در واقع او جونز دعانویس ریوش هاروی است، باز هم طبیعت‌شناس، فعلاً نه ورزشکار.» لیدی بود گفت: «مثل جونز هاروی بود که او…» و در حالی که سرخ شده بود، حرفش را قطع کرد. مرتون گفت: «اینکه او دامن بخت و اقبال نیک را چنگ زد.» لیدی بود پرسید: «آقای مرتون، چرا دامن‌ها را نمی‌گیرید؟» «فکر می‌کنم شانس، یا کیمیاگری بهتر بگویم لیدی فورچون، که دامن‌ها را می‌پوشد، از اینکه آنها را بگیرند خوشحال می‌شود .

لیدی بوده گفت: «دامن‌های توسل خانم دعا برای ضعف اعصاب مک‌ری، در ارتفاعات به اندازه کافی کوتاه هستند؛ او دختر دعا نویسی خوبی است، دختر زیبایی است، دختر باهوشی است، و بالاخره چیزهایی بدتر از میلیون‌ها هم وجود دارد.» خانم املین مک‌ری دختر میزبان بود.