دعانویس آبی‌بیگلو

مادر بریجیتا، در نظر خواستگاران به همان اندازه مهم بود که در توسل روزگار ما، تولد شیاطین همراه با ثروت. علاوه بر این، تعداد خواستگاران در آن زمان بیشتر بود؛ در آن زمان اعتقاد بر این بود دعانویس آبی‌بیگلو که همسر ضروری‌ترین چیز است، نه، مانند نظریه اقتصادی پیچیده ما، زائدترین چیز در …[صفحه ۸]خانه. درست است که متای زیبا، فقط مانند دعا گلی کمیاب جفت روحی و گرانبها در گلخانه شکوفا می‌شد، نه زیر آسمانی شاد و آزاد؛ او در نظارت و مراقبت مادرانه، منزوی و آرام زندگی می‌کرد؛ در هیچ پیاده‌روی، بدون همراهی دیده نمی‌شد؛ و به ندرت سالی یک بار از دعا نویسی دروازه شهر زادگاهش عبور می‌کرد؛ همه اینها به نظر کاملاً با اصل مادرش در جادو ذکر تضاد بود.

دعانویس : بانوی پیر E** از ممل، در زمان خود، طور دیگری می‌فهمید. او سوفیای دوره‌گرد را، مثل روز روشن، از ممل به ساکسونی فرستاد، صرفاً برای یک گمانه‌زنی ازدواج، و به هدف خود کاملاً رسید. این پری سرگردان چه قلب‌هایی را به فرشتگان آتش منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند کشید، چه خواستگارانی از او خواستگاری کردند! اگر او در خانه می‌ماند، به عنوان یک دوشیزه فروتن خانگی، ممکن بود در دورافتاده‌ترین سلول باکره خود شکوفا شود، بدون اینکه حتی کوبوز، مدیر مدرسه، را فتح کند. در مواقع دیگر، رفتارهای دیگر. دختران ما سرمایه‌ای خفته هستند که اگر قرار است روح سودی دعا نویسی داشته باشد، باید به گردش درآید.

دعانویس آبی‌بیگلو

از قدیم، آنها مانند پس‌اندازهای صرفه‌جویانه، قفل و کلیددار نگهداری می‌شدند؛ با این حال، بانکداران هنوز می‌دانستند که گنج کجا پنهان شده و چگونه می‌توان به آن دست یافت. دعانویس آبی‌بیگلو مادر بریجیتا به سمت داماد ثروتمندی رفت که می‌توانست او را اعمال صالح از اسارت بابل در کوچه باریک به سرزمین فراوانی، که با شیر و عسل دعانویس خرمدره جاری بود، بازگرداند؛ و کاملاً اطمینان داشت که در کوزه سرنوشت، سهم دخترش با هیچ چیز همراه نخواهد بود. روزی، در حالی که همسایه فرانتس از پنجره نگاه می‌کرد و آب و هوا را بررسی می‌کرد، متای جذاب را دید که با مادرش از کلیسا، جایی که هر روز برای شرکت در مراسم عشای ربانی می‌رفت، می‌آمد.

در جادو سیاه دوران فراوانی‌اش، این شهوتران ناپایدار، نیمه‌ی زیباتر گونه‌ها را نمی‌دید؛ احساسات لطیف‌تر هنوز در سینه‌اش خفته بودند؛ و شیطان تمام حواسش در هیاهوی بی‌وقفه‌ی عیاشی غرق شده بود. اما اکنون امواج طوفانی اسراف فروکش کرده بود؛ و در این آرامش عمیق، کوچکترین نفس هوا کافی بود کافران تا سطح آینه‌ای دعانویس باغ ملک روحش را بپیچاند. او مسحور چهره‌ی این زیباترین چهره‌ی زنانه‌ای بود که تا به حال از کنارش گذشته بود. از آن ساعت، مطالعه‌ی بی‌حاصل بادها و ابجد ابرها را کنار گذاشت و اکنون مجموعه‌ی کاملاً دیگری از مشاهدات را برای پیشرفت علم اخلاق پایه‌گذاری کرد، مجموعه‌ای که برای خودش اشتغال بسیار ظریف‌تری فراهم می‌کرد.

او به زودی از صاحبخانه‌اش، اطلاعات نماز خواندن این همسایه‌ی زیبا را استخراج کرد و بیشتر آنچه را که ما اکنون می‌دانیم، آموخت. اکنون اولین اندیشه توبه برای غافلانش بر او طلوع کرد[صفحه ۹] ولخرجی می‌کرد؛ در دلش نسبت به این آشنای جدید، حس خیرخواهی پنهانی بیدار شد؛ و به دعانویس سطر خاطر او آرزو کرد که میراث مشرکان پدری‌اش دوباره از آن خودش باشد، تا متای دوست‌داشتنی به شایستگی از آن بهره‌مند شود. اتاق زیر شیروانی‌اش در کوچه‌ی باریک حالا آنقدر برایش عزیز بود که حاضر نبود آن را با خود شودینگ عوض کند.[2] در تمام طول روز از پنجره تکان نمی‌خورد و جادو سیاه مترصد فرصتی بود تا نگاهی دعا به دختر عزیز بیندازد؛ و وقتی دخترک اتفاقی خودش را نشان داد، در روحش شور و شعفی بیشتر از هوروکس در رصدخانه لیورپولش احساس کیمیاگری کرد، دعانویس آبی‌بیگلو وقتی که برای اولین طلسمات بار عبور زهره از بالای قرص خورشید را دید.

[2]یکی از بزرگترین ساختمان‌های برمن، جایی که معمولاً جلسات بازرگانان در آن شیاطین برگزار می‌شود. متأسفانه مادرِ مراقب، نظرات مخالفی را مطرح کرد و خیلی زود متوجه شد که آن صندلی راحتیِ آن طرف خیابان چه هدفی را کافر دنبال می‌کند؛ و از آنجایی که فرانتس، به عنوان ولخرج، از قبل در نظر او بسیار بدنام بود، این نگاه‌های روزانه چنان او را طلسم عصبانی کرد که شبکه‌اش را مانند ابری پوشاند و پرده‌ها را به هم نزدیک کرد. متا به شدت دستور جادو شدن داشت که دیگر پشت پنجره ظاهر نشود؛ و وقتی مادرش با او به مراسم عشای ربانی رفت، کلاه بارانی را روی صورتش کشید، او را مانند یکی از عزیزانِ سینیورِ بزرگ پنهان کرد و با عجله رفت تا از گوشه خیابان با او عبور کند و از چشمِ منتظرِ منتظر فرار دعانویس بیستون کند.

در دعانویس مورد فرانتس، اعتقاد بر این نبود که دخول، قوه‌ی برتر اوست؛ اما عشق، تمام استعدادهای ذهن را بیدار می‌کند. او متوجه شد که با جاسوسی بی‌ملاحظه‌اش، به خودش خیانت کرده است؛ و از آن پس از پنجره کناره گرفت، با این تصمیم که دیگر به آن نگاه نکند، هرچند خودِ مقدسین فرشته [زن] با آن حمل می‌شدند. دعانویس آبی‌بیگلو از سوی دیگر، او به فکر ابداعی افتاد تا مشاهدات خود شیاطین را به شیوه‌ای خصوصی ادامه دهد؛ و بدون زحمت زیاد، روح ترکیبی او بر آن اجنه غیر مسلمان مسلط فرشتگان شد. او بزرگترین مذهب آینه‌ای را که می‌توانست پیدا کند، اجاره کرد و آن را در اتاقش آویزان کرد، با چنان طلسم ارتفاع و جهتی که می‌توانست هر آنچه را که در خانه همسایگانش می‌گذشت، به وضوح ببیند.

در اینجا، چون شیطانی برای چند روز، ناظری ظاهر نشد، پرده‌ها کم‌کم از هم جدا شدند؛ و آینه عریض، گاه‌به‌گاه می‌توانست تصویر دختر نجیب‌زاده را ببیند، و برای لذت بردن هنرمند، آن را به راستی به عقب برگرداند. هر چه عشق عمیق‌تر در قلبش ریشه می‌دواند،[3] هرچه آرزوهایش گسترده‌تر می‌شد، گسترش دعانویس میرآباد شماره ملا بیشتری می‌یافت. اکنون به ذهنش کافران رسید که باید شور و اشتیاقش را در برابر متای زیبا آشکار فرشتگان کند و دلایل مربوطه را بررسی کند.[صفحه ۱۰]وضعیت عقاید او. رایج‌ترین و آسان‌ترین راهی که عشاق، تحت چنین مجموعه‌ای از آرزوهایشان، به آن روی می‌آورند، در موقعیت او غیرقابل دسترس بود.

دعانویس قیدار در آن اعصار ساده، برای پالادین‌های عاشق همیشه دشوار بود که خود را به دختران خانواده معرفی کنند؛ علوم غریبه ملاقات‌های خصوصی مد نبود؛ مصاحبه‌های صمیمانه و دونفره با از دست دادن آبرو برای دعانویس آبی‌بیگلو شریک زن مجازات می‌شد؛ گردش‌ها، گردشگاه‌ها، بالماسکه‌ها، پیک‌نیک‌ها، سوپ‌ها و دیگر ابداعات شوخ‌طبعی مدرن برای پیشبرد پیشینه تاریخی معاشقه شیرین، در آن زمان مورد توجه قرار نگرفته بود؛ با این وجود، همه چیز روال خود را طی می‌کرد، همانطور که برای ما انجام می‌شود. غیبت‌ها، عروسی‌ها، مهمانی‌های شبانه، به ویژه در شهرهای امپراتوری ما، وسایل ممتازی برای حمل موکل جن اسرار خصوصی و تسریع قراردادهای ازدواج بودند. از این رو ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: یک عروسی امتیاز می‌آورد.

اما هیچ مردی نمی‌خواست دعاگر یک فراری فقیر را در میان بستگان غسل تعمید خود به حساب آورد. به او نه شام ​​عروسی و نه شام ​​بیداری داده شده بود. راه فرعی مذاکره، با زن، دعانویس هیدج با خدمتکار جوان، یا هر واسطه‌ی مفید دیگری، اینجا بسته بود. مادر بریجیتا نه خدمتکار داشت و نه زن؛ تجارت کتان و نخ از دست هیچ کس جز خودش نمی‌گذشت؛ و او مانند سایه‌اش در کنار دخترش زندگی می‌کرد. آبی‌بیگلو در این شرایط، برای همسایه فرانتس آشکار بود که افشای قلبش به متای زیبا، چه به صورت شفاهی و چه به صورت کتبی، غیرممکن است.

آبی‌بیگلو

با این حال، دیری نپایید که او اصطلاحی ابداع کرد که به نظر می‌رسید به صراحت برای بیان احساسات طراحی شده است. درست است که افتخار اولین اختراع از آن او نیست. قرن‌ها پیش، سلادون‌های احساساتی ایتالیا و اسپانیا، در سرودهای زیر بالکن‌های خانم‌هایشان، هارمونی‌های دلنشین را به نوازندگان آموخته بودند تا به زبان قلب صحبت کنند؛ و گفته می‌شود که این حس ترحم‌آمیز خوش آهنگ، در امور عاشقانه از فضیلت ویژه‌ای برخوردار بود؛ دعانویس و به اعتراف خانم‌ها، از خطابه‌های کشیش کریسوستوم یا التماس‌های دموستن و تالی در گذشته، تأثیرگذارتر و مطیع‌تر بود. اما دعانویس گتوند از همه اینها، برمر ساده حتی یک کلمه هم نشنیده دعا بود؛ و در نتیجه، اختراع بیان احساساتش در نت‌های سمفونی و به هیجان آوردن آنها برای متای طلسم محبوبش، این محتوا برای مرور کلی اطلاعاتی و مفهومی در نظر گرفته شده است کاملاً از آن خودش بود.

در ساعتی از شور و اشتیاق، عودش را برداشت: حالا دیگر آن را صرفاً برای همراهی با صدایش کوک نمی‌کرد، بلکه عبادت کردن ملودی‌های هماهنگ را از سیم‌هایش بیرون می‌کشید؛ و عشق، در کمتر از یک ماه، ساز دعانویس رامشیر موسیقی سید و حاجی دعانویس آبی‌بیگلو را به یک آمفیون جدید تغییر داده بود. به نظر نمی‌رسید تلاش‌های اولیه‌اش مورد توجه قرار گرفته باشد؛ اما خیلی زود جمعیت[صفحه ۱۱]هر بار که نوازنده‌ی آماتور نتی می‌نواخت، کوچه سراپا گوش بود. آبی‌بیگلو مادران فرزندان خود را ساکت می‌کردند، کافران پدران بچه‌های پر سر و صدا را از درها بیرون می‌راندند، و نوازنده با رضایت خاطر می‌دید که خود متا، با دست مرمرینش، گاهی هنگام شروع مقدمه‌گویی، پنجره را باز طلسم می‌کرد.

اگر موفق می‌شد او را به گوش دادن ترغیب کند، نوازندگانش با آلگروی شاد می‌چرخیدند یا با جست و خیزهای شاد می‌پریدند؛ اما اگر چرخش دوک نخ‌ریسی یا مادر صرفه‌جویش او را عقب نگه می‌داشت، یک آندانته سنگین از روی خرک عود آه‌کش می‌غلتید و با مدولاسیون‌های کسالت‌بار، احساس غم و اندوهی را که کافر درد عشق بر روحش می‌ریخت، بیان می‌کرد. متا دانشمند کسل‌کننده‌ای نبود؛ او خیلی زود یاد گرفت که این طلسم گفتار رسا را ​​تفسیر کند. او آزمایش‌های مختلفی انجام داد تا ببیند آیا آن را به درستی فهمیده است یا خیر، و دریافت که می‌تواند به اراده خود بر شوخ‌طبعی‌های آماتورِ نوازنده‌ی نامرئی عود تسلط یابد؛ زیرا دوشیزگان ساکت و فروتن شما، همانطور که علوم غریبه همه می‌دانند، چشمان تیزتری نسبت به آن دختران بی‌قرار و سرخوش دارند.