دعانویس ازندریان

پیدا کند. در خود قصر همه چیز آرام بود و او در اتاق‌ها پرسه می‌زد، بدون اینکه کسی را طلسم ببیند که علوم غریبه جلویش را بگیرد. دعانویس ازندریان سرانجام وارد اتاق ملکه شد و ملکه در آنجا دراز کشیده بود، در حالی که گلدوزی‌هایش هنوز در دستانش بود و به خواب عمیقی فرو رفته بود. او لباس ملکه را کشید، اما ملکه بیدار نشد. سپس فکری وحشتناک به ذهنش رسید و به سمت اتاقی که سوزن‌ها در آن نگهداری روح می‌شدند دوید، اما دعانویس کاملاً خالی بود. ملکه آخرین دعا سوزن را روی کاری که در دست داشت، شکسته منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند بود و با آن طلسم نیز شکسته شد و او مرده بود.

دعانویس : شاهزاده به سرعت بطری طلایی را بیرون آورد و چند قطره از آب را روی ملکه پاشید. لحظه‌ای بعد، ملکه به آرامی تکان خورد و سرش را بالا آورد و چشمانش را باز کرد. «آه، دوست عزیزم، خیلی خوشحالم که بیدارم کردی؛ حتماً مدت زیادی خوابیده بودم!» شاهزاده پاسخ داد: «اگر من اینجا نبودم تا بیدارت کنم، تا ابد می‌خوابیدی.» با طلسم شنیدن این حرف‌ها، ملکه ماجرای سوزن‌ها را به یاد آورد. حالا می‌دانست که مرده بوده و شاهزاده او را به زندگی بازگردانده است. از صمیم جادو شدن قلب از شاهزاده به خاطر کاری که انجام داده بود دعا تشکر کرد و قسم خورد که اگر فرصتی پیدا کند، جبران خواهد کرد.

دعانویس ازندریان

شاهزاده خداحافظی کرد و به سمت سرزمین پادشاه طاس راه شیطانی افتاد. همین که به محل نزدیک شد، دید که تمام کوه کنده شده و پادشاه مرده روی زمین افتاده و بیل و سطلش در کنارش است. اما به محض اینکه آب قمقمه طلایی به او رسید، خمیازه کشید، کش و قوسی به بدنش داد و به آرامی از جایش بلند شد. فریاد زد: «اوه، دوست عزیزم، از دیدنت خیلی خوشحالم، حتماً مدت زیادی دعانویس میرآباد مذهب خوابیده‌ام!» شاهزاده پاسخ داد: «اگر من اینجا نبودم تا بیدارت متون کهن کنم، تا ابد می‌خوابیدی.» و پادشاه کوه و طلسم را به یاد آورد و قسم خورد که اگر فرصتی داشته باشد، خدمتش را جبران کند.

دعانویس قیدار کمی جلوتر در امتداد جاده‌ای که به خانه قدیمی‌اش منتهی می‌شد، شاهزاده درخت بزرگ را دید که سید و حاجی از ریشه کنده شده بود و پادشاه عقاب‌ها، مرده روی زمین نشسته بود و بال‌هایش را دعانویس طوری باز کرده بود که انگار می‌خواست پرواز کند. دعانویس ازندریان کافران قطرات آب روی پرهای او می‌ریختند و بال زدنی از میان آنها می‌گذشت. عقاب نوکش را از زمین جادو کهن بلند کرد و گفت: «آه، چقدر خوابیده بودم! چطور می‌توانم از تو به خاطر بیدار کردنم تشکر نسخ خطی کنم، دوست عزیز و خوبم!» شاهزاده پاسخ داد: «اگر من اینجا نبودم تا بیدارت کنم، تا ابد جادو سیاه می‌خوابیدی.» سپس پادشاه ماجرای درخت را به یاد آورد و دانست که او مرده است جادو سیاه و قول داد که اگر فرصتی داشته باشد، کاری را که شاهزاده برایش شیاطین انجام داده بود، جبران کند.

سرانجام به پایتخت پادشاهی پدرش رسید، اما با رسیدن به جایی که کاخ سلطنتی طلسم قرار داشت، به جای تالارهای مرمری که قبلاً در آنها بازی می‌کرد، دریاچه‌ای بزرگ از گوگرد قرار داشت که شعله‌های آبی آن به هوا می‌تابید. اگر پدر و مادرش در ته آن آب وحشتناک افتاده بودند، چگونه می‌توانست آنها را پیدا کند و به اعمال صالح زندگی بازگرداند؟ او با ناراحتی رویش را برگرداند و به خیابان‌ها برگشت، بدون پیشینه تاریخی اینکه بداند کجا می‌رود؛ که صدایی از پشت سرش فریاد زد: «ایست، شاهزاده، بالاخره تو را گرفتم! هزار سال از زمانی که برای اولین بار شروع به جستجوی تو دعاگر کردم می‌گذرد.» و در کنارش، هیکل پیر و ریش سفید مرگ ایستاده طلسم بود.

او به سرعت حلقه را از انگشتش بیرون کشید و پادشاه عقاب‌ها، پادشاه طاس و ملکه نقابدار مه‌آلود، به نجات او شتافتند. در یک لحظه آنها مرگ را گرفتند و او را محکم نگه داشتند، تا زمانی که شاهزاده دعانویس سطر فرصت کند به سرزمین جاودانگی برسد. دعانویس ازندریان اما آنها نمی‌دانستند که مرگ چقدر سریع می‌تواند پرواز کند، و شاهزاده فقط یک پایش را از مرز عبور داده بود که احساس کرد پای دیگرش از پشت گرفته شده است، و صدای مرگ فریاد زد: «ایست! حالا تو مال من هستی.» ملکه‌ی جاودانگان موکل جن از پنجره‌اش نظاره‌گر بود و به مرگ فریاد جادو می‌زد که او در قلمرو او هیچ قدرتی ندارد و باید طعمه‌اش را در جای دیگری جستجو کند.

مرگ پاسخ داد: دعا «کاملاً درست است، اما پایش در قلمرو من است و آن قلمرو متعلق به من است!» ملکه پاسخ داد: «به هر حال، نیمی از او مال من است، و نیم دیگر چه فایده‌ای می‌تواند برای تو داشته باشد؟ نیمی از انرژی مثبت یک مرد فایده‌ای ندارد، نه رمال برای تو و نه برای من! اما این بار به تو اجازه می‌دهم که وارد قلمرو من شوی، و با یک شرط‌بندی تصمیم می‌گیریم که او کیست.» و بدین ترتیب توافق حاصل شد. مرگ از مرز باریکی که سرزمین جاودانگی را احاطه کرده بود، عبور کرد و ملکه شرط‌بندی‌ای را پیشنهاد داد که قرار بود سرنوشت شاهزاده را تعیین کند.

او گفت: «من او را به آسمان پرتاب می‌کنم، درست پشت ستاره صبح، و اگر او به این شهر بیفتد، دعانویس آنگاه او مال من است. اما اگر او بیرون دیوارها بیفتد، متعلق به تو خواهد بود.» در وسط شهر، میدان بزرگی بود و ملکه آرزو داشت شرط‌بندی در آنجا انجام شود. وقتی همه چیز آماده شد، پایش را زیر پای شاهزاده گذاشت و او را به هوا پرتاب کرد. شاهزاده بالا، بالا، در میان ستارگان رفت و چشم هیچ مردی نمی‌توانست او را دنبال کند. آیا او را مستقیم به هوا پرتاب کرده بود؟ ملکه با نگرانی از خود پرسید، زیرا اگر نه، او به بیرون دیوارها سقوط دعا نویسی می‌کرد فرشتگان و او را برای همیشه از دست می‌داد.

لحظات در حالی که او و مرگ ایستاده بودند اجنه غیر مسلمان و به هوا خیره شده بودند و منتظر بودند تا بدانند شاهزاده جایزه چه کسی خواهد بود، طولانی به نظر می‌رسید. ناگهان هر دوی آنها نقطه کوچکی به اندازه یک زنبور را درست در آسمان دیدند. دعانویس ازندریان آیا او قدیس مستقیم می‌آمد؟ نه! بله! اما همین که به شهر نزدیک می‌شد، باد ملایمی وزید و او دعانویس هیدج را به کلیسا سمت دیوار تکان داد. ثانیه‌ای دیگر و شاهزاده داشت از وسط دیوار به پایین می‌افتاد، که ملکه به جلو پرید، او را در آغوش گرفت و به داخل قلعه پرتاب کرد. سپس به خدمتکارانش دستور داد تا مرگ را از شهر بیرون کنند، و آنها نیز چنین کردند، با چنان ضربات سختی که او دیگر هرگز جرأت نکرد چهره‌اش را در سرزمین جاودانگی نشان دهد.

سنگ‌تراش روزی روزگاری، سنگ‌تراشی زندگی می‌کرد که هر روز به صخره‌ای بزرگ در دامنه‌ی کوهی بزرگ می‌رفت و تخته‌سنگ‌هایی برای سنگ قبر کافران یا خانه می‌برید. او به خوبی می‌دانست که برای مقاصد مختلف، چه نوع سنگ‌هایی مورد نیاز است و از آنجایی که کارگر دقیقی بود، مشتریان زیادی داشت. مدت زیادی او کاملاً خوشحال و راضی بود و چیزی بهتر از آنچه داشت، نمی‌خواست. اکنون در کوه روحی ساکن بود که گاه به گاه بر انسان‌ها نماز خواندن ظاهر می‌شد و از بسیاری جهات به آنها کمک حرز می‌کرد تا ثروتمند و مرفه شوند. با این حال، سنگ‌تراش هرگز این روح را ندیده بود و وقتی کسی از آن صحبت می‌کرد، فقط با حالتی ناباورانه سرش را تکان دعانویس حمیدیه می‌داد.

اما طلسم نویس زمانی فرا می‌رسید که یاد می‌گرفت نظرش را تغییر دهد. روزی سنگ‌تراش سنگ قبری را به خانه‌ی مرد ثروتمندی برد و انواع چیزهای زیبایی دعانویس ازندریان را در آنجا دید که حتی خوابشان محتوا ممکن است با دیدگاه‌های گسترده‌تر به‌روزرسانی شود. را هم ندیده بود. ناگهان کار روزانه‌اش سخت‌تر و سنگین‌تر شد عبادت کردن و با خودش گفت: «ای کاش من هم مرد ثروتمندی بودم و رمل می‌توانستم در رختخوابی با پرده‌های ابریشمی و منگوله‌های طلایی بخوابم، چقدر خوشبخت می‌بودم!» و صدایی به او پاسخ داد: «آرزوی تو شنیده شد؛ تو مرد ثروتمندی خواهی جادو شد!» با شنیدن آن صدا، ازندریان سنگ‌تراش به اطراف نگاه کرد، اما کسی را دعانویس رامشیر ندید.

ازندریان

فکر کرد که همه اینها خیال‌پردازی اوست، ابزارش را برداشت و به خانه رفت، زیرا آن روز تمایلی به انجام کار دیگری نداشت. اما وقتی به خانه کوچکی ابجد که در آن زندگی می‌کرد رسید، با شگفتی ایستاد، زیرا به جای کلبه چوبی‌اش، کاخی باشکوه پر دعا نویس شیاطین از مبلمان باشکوه بود و از همه باشکوه‌تر، تخت بود، شیاطین از هر نظر شبیه تختی که به آن حسادت می‌کرد. او تقریباً از شادی دیوانه شد و در دعانویس باغ ملک زندگی جدیدش، تخت قدیمی‌اش خیلی زود فراموش شد. حالا آغاز تابستان بود و هر روز خورشید شدیدتر می‌تابید. یک روز صبح گرما آنقدر زیاد بود که سنگ‌تراش به سختی می‌توانست نفس بکشد و تصمیم گرفت تا شب در خانه بماند.

دعانویس گتوند او نسبتاً کسل‌کننده بود، زیرا هرگز یاد نگرفته بود که چگونه خود را سرگرم کند و از میان پرده‌های بسته نگاه می‌کرد تا ببیند در خیابان چه می‌گذرد که ناگهان کالسکه‌ای کوچک که توسط خدمتکارانی با لباس‌های آبی و نقره‌ای کشیده می‌شد، دعانویس ازندریان از آنجا گذشت. در کالسکه شاهزاده‌ای نشسته بود و چتری طلایی بالای سرش گرفته شده بود تا او را از اشعه خورشید محافظت کند. سنگ‌تراش در حالی که کالسکه از گوشه خیابان ناپدید می‌شد، ازندریان با خود گفت: طلسم «ای کاش من فقط یک جادو شاهزاده بودم و می‌توانستم سوار چنین کالسکه‌ای شوم و یک چتر طلایی بالای سرم باشد، چقدر طلسمات خوشحال می‌شدم!» و صدای روح کوهستان پاسخ داد: «آرزوی تو شنیده شد؛ تو شاهزاده‌ای خواهی شد.» و او یک شاهزاده بود.