دعانویس چلیچه

یخدان و یک ظرف صبحانه – در واقع، می‌شد یک ساعت را صرف اختراع وسایل خلاقانه‌تر در این کالسکه مرموز کرد. چند سال پیش این کالسکه مخصوص خانم وینی ساخته شده بود و دعانویس چلیچه دعا نویس روزنامه‌ها نوشتند که صد و پنجاه هزار مارک هزینه داشته است؛ آن زمان چیز جدیدی بود، اما حالا «همه» می‌توانستند یکی داشته باشند. کالسکه‌ای دلپذیر برای نشستن و خندیدن و طلسم گپ زدن و رانندگی با سرعت یک قطار سریع‌السیر بود؛ و هرگز هیچ تکان یا لرزشی، یا حتی کوچکترین صدایی. خیابان‌های شهر، گویی در خیال، از شیطان کنارشان می‌گذشتند. آنها از پارک گذشتند و به خیابان ریورساید رفتند و از جاده‌ای که در فرشتگان امتداد رودخانه از برادوی تا آلبانی امتداد دارد، بالا رفتند.

دعانویس : جاده‌ای سنگفرش شده بود که دو طرف آن را خانه‌های زیبا و باشکوه پوشانده بود. همینطور که دورتر و دورتر می‌رفتند، به مزارع بزرگی رسیدند – هزاران مایل مربع زمین که کاملاً به آنها واگذار روح شده بود. جنگل‌ها و دریاچه‌ها و نهرها وجود داشت؛ باغ‌ها و گلخانه‌هایی پر از گیاهان و گل‌های نادر وجود داشت؛ و پارک‌هایی که گوزن‌ها در آنها می‌چریدند و قدیس طاووس‌ها و مرغ‌های چنگ در آنها می‌غریدند. جاده بین تپه‌هایی که دو طرف آنها می‌توانستند یک کرانه بی‌پایان چمنزار عبادت کردن باشند، بالا و پایین می‌رفت؛ و بر بلندترین قله‌ها کاخ‌هایی با هر شکل و اندازه‌ای که ذهن می‌توانست تصور کند، قرار داشت.

دعانویس چلیچه

این قطعات بزرگ زمین در سراسر شهر، در فاصله سه و شصت مایلی آن، یافت می‌شدند؛ دویست یا سیصد قطعه از آنها وجود داشت و مبالغ باورنکردنی برای تزئین آنها هزینه شده بود. یک برکه مصنوعی به مساحت ده جادو سیاه هزار هکتار وجود داشت که از زمینی ساخته شده بود که هر هکتار آن چندین هزار مارک هزینه داشت؛ شیاطین مقدس پارک‌هایی با ده هزار بوته گل رز و یک میلیون مارک نیلوفر ژاپنی وجود جادو سید و حاجی داشت؛ مزرعه‌ای با درختان کمیاب به ارزش پنج میلیون مارک که از سراسر جهان آورده شده بودند، کاشته شده بود. دعانویس چلیچه برخی از افراد ثروتمند که دیگر نمی‌دانستند چگونه خود را با چیز دیگری سرگرم کنند، بارها و بارها مزارع خود را به طور کامل دعا تغییر می‌دادند و منظره اطراف خانه خود را تغییر می‌دادند، همانطور که کسی مشرکان در یک نمایش صحنه را تغییر دعانویس فیل‌آباد می‌دهد.

در دوردست‌ها در نیوجرسی، خانواده هگان قلعه‌ای را در بالای کوه ساختند و یک راه‌آهن ویژه برای حمل مصالح ساختمانی به آنجا احداث کرده بودند. در اینجا نیز املاک پادشاه تنباکو وجود داشت که قبل از ترسیم نقشه‌های ساختمان، پانزده میلیون کیمیاگری برای آن هزینه شده بود. برکه‌ها و نهرهای مصنوعی، و پل‌ها و بناهای آداب و رسوم سنتی بر سنت‌های تشریفاتی تأثیر گذاشت تاریخی خیالی، و یک یا دو مزرعه و مزرعه کوچک مدل، همیشه مطابق میل مالک، وجود داشت. و اینجا، در تپه‌های پوکانتینو، ملک پادشاه نفت، حدود چهار مایل مربع وسعت، با سی مایل جاده ایده‌آل برای رانندگی، قرار داشت. چندین واگن پر از گیاهان نادر برای پارک‌های آن آورده شده بود و برای مرتب نگه داشتن آن به ششصد مرد وقت نیاز بود.

یک زمین گلف [ گلف یک بازی با توپ است که در آن توپ‌ها با یک چوب خمیده به سوراخ‌هایی در زمین فرو می‌روند. مترجم.] و یک کپی مینیاتوری از آلپ‌های پوشیده از برف وجود داشت. ثروتمندترین مرد جهان برای جستجوی سلامتی از دست رفته خود به آنجا آمده بود و نگهبانان مسلح و پلیس مخفی با خود داشت که تمام روز منطقه را محاصره می‌کردند و یک دعانویس گهواره نورافکن در برج وجود داشت که با آن می‌توانست با لمس یک دکمه در نیمه شب، جریانی از نور را برای شستن اطراف بفرستد. در یکی از این کاخ‌ها، وارث خاندان بزرگ دوون زندگی می‌کرد.

پسرعمویش در اروپا زندگی می‌کرد، زیرا فکر می‌کرد آمریکا جای فرشته مناسبی برای زندگی یک جنتلمن نیست. هر کدام از آنها صاحب چندین میلیارد دلار املاک و مستغلات در نیویورک بودند و جادو سیاه اجاره‌های خود را از میلیون‌ها کارگر پرجنب‌وجوش شهر دریافت می‌کردند. دعانویس چلیچه و آنها دائماً در حال خرید زمین‌های جدید تحت رهن خانواده بودند. آنها مدیران راه‌آهن بزرگ شهر بودند و با دستگاه‌های دعانویس هارونی دولتی در ارتباط بودند و از هر نظر دیگری در موقعیتی بودند که از اوضاع مطلع کافران باشند. اگر قرار بود یک خط متروی جدید ساخته شود که در امتداد آن میلیون‌ها کارگر پرجنب‌وجوش فرشتگان آزاد شوند، متوجه می‌شدند که تمام جادو سیاه زمین‌ها فروخته شده است و از دعا نویسی قبل پادگان‌های اجاره‌ای عظیم و تازه ساخته شده وجود داشت – دوون‌ها به عنوان مالک.

آنها صاحب بیست هتل بزرگ شهر بودند – و همچنین در تندرلوین، محله‌های فقیرنشین، جادو سیاه میخانه‌ها و سالن‌هایی داشتند. آنها حتی نیازی نداشتند بدانند چه چیزی دارند؛ آنها نیازی به دانستن چیزی یا انجام کاری نداشتند – آنها در کاخ‌های خود، در داخل یا خارج از کشور، زندگی می‌کردند و در دفاتر شهری دعا که متعلق به آنها طلسم نویس بود، یک شیطانی ماشین بزرگ به کار خود ادامه می‌داد و سود را جمع‌آوری می‌کرد. کار الدریج دوون سرگرم کافران کردن خودش با املاک و ماشینش بود. او تازه تمام اسب‌هایش را فروخته بود و اصطبلش را به یک کالسکه خانه تبدیل کرده بود، جایی که دوازده کالسکه در یک ردیف قرار داشتند؛ او به زودی کالسکه‌های جدیدی می‌خرید و در مورد مزایای آنها صحبت می‌کرد.

او ایده درخشانی در مورد مزرعه‌اش، هادسون کلیف، داشت که به یک خانه ارواح روستایی برای آقا تبدیل شود که خودش را اداره رمال کند – یعنی خانه‌ای که تجملات و مایحتاج سفره صاحبش را طلسم با قیمتی که نباید از قیمت خرید آنها بیشتر باشد، فراهم کند. با توجه به قیمت‌هایی که معمولاً پرداخت می‌شد، این نسخ خطی کار شگفت‌آوری نبود، اما دوون از آن لذت کودکانه‌ای می‌برد. او گلخانه‌هایش را که پر از گل‌ها و میوه‌های کمیاب بود، دعانویس چلیچه و لبنیاتی مدل خود را که دارای میزهای مرمر و شاخ‌های نیکلی بود، و خدمتکارانی را که لباس‌های کتانی سفید و دستکش‌های تمیز پوشیده بودند، به مونتاگ نشان داد.

مذهب احضار او یک آقا قد کوتاه و بسیار چاق بود، با دعانویس چهره‌ای برافروخته و گفتگویی به دور از درخشش. چند نفر از آشنایان سابق مونتاگ به هادسون کلیف آمدند؛ و دیگرانی دعانویس که قبلاً آنها را ندیده بود. آنها به تمام روش‌هایی که او در دیدارهای خانوادگی‌اش با آنها آشنا شده بود، خود را سرگرم می‌کردند؛ به طوری که در شب کریسمس جشن‌هایی برای شادی بچه‌ها برگزار می‌شد و در شب کریسمس یک رقص رقص بسیار زیبا موکل جن و باشکوه. اعمال صالح بسیاری از نیویورک و برخی دیگر از محله دعاگر به این مناسبت آمده بودند؛ و مونتاگ با دعوتنامه‌های برگشتی، قلعه‌های دیگری از این قله‌های کوهستانی را دید.

و همچنین، از همه مهم‌تر، اینجا بریج بازی می‌شد – همانطور که در هر مهمانی که تا به حال در آن شرکت کرده بود، بازی می‌شد. در اینجا خانم وینی، که تقریباً او را به سرپرستی خود گرفته بود و تهدید کرده بود که جای الیور را به عنوان محافظ و راهنمای او در محافل اجتماعی خواهد گرفت، اصرار داشت که دیگر هیچ عذرخواهی پذیرفته نخواهد شد، و بنابراین او چند صبحی را با خانم وینی در اتاق‌های پذیرایی آفتابی نشست و با اشتیاق خود را وقف بازی طلسم کرد. وقتی خود را شاگرد قابلی نشان داد، به او توصیه شد که یک غسل تعمید آزمایشی انجام دهد.

دعانویس چلیچه و بدین ترتیب اعمال مربوط به جادو مونتاگ با پدیده جدیدی از جامعه روبرو شد – شاید مهمترین و حیرت‌انگیزترین پدیده‌ای که جامعه تا آن شیطانی زمان به او نشان داده بود. او تازه تجربه کرده بود که علوم غریبه چگونه می‌توان مبالغ هنگفتی پول را بدون هیچ پولی به دست آورد، و خاطرات ناخوشایند آن – هیجان لرزان، شهوت سوزان و آزاردهنده برای پول، هیجان وحشتناک و اعصاب خردکن – شیاطین تازه در ذهنش زنده بود. او امیدوار بود که تا مدتی دیگر مجبور متون کهن نباشد چنین تجربه‌ای را از سر بگذراند – و این فرصت بود، و گذر بی‌پایان زمان! زیرا هدف بریج همین بود ؛ مجازاتی بود که مردان با پولی که بی‌دلیل دریافت کرده بودند، بهای آن را منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند.

چلیچه

می‌پرداختند. بیماری در خون آنها بود و دیگر نمی‌توانستند بدون سود هیجان‌انگیز و امید به آن زندگی کنند. بنابراین، وقتی از کار آزاد می‌شدند، وقتی قرار بود استراحت کنند و لذت ببرند، دور هم جمع می‌شدند و یکدیگر را تکه‌تکه می‌کردند و آن مبارزه‌ی بی‌رحمانه و ترسناک و کلاهبرداری تجاری را تقلید می‌کردند. در خیابان، الیور به برادرش یک «غسل‌دهنده‌ی» مشهور را نشان داده بود که زمانی در یک روز سه و چهل میلیون برنده شده بود. آن مرد صبح‌ها سهام بازی می‌کرد و بعدازظهرها «اسب عوض می‌کرد» و عصر شیاطین را در سالن میلیونرها می‌گذراند. و این در مورد بازیکنان بریج نیز صدق می‌کرد.

کلیسا این بلای جامعه بود؛ در تمام طبقات بالا و پایین جامعه پخش شده بود. تمام روابط آزاد و دعانویس معاشرت‌های خوب را نابود کرده بود؛ سرانجام تمام آداب و رسوم رایج را از بین می‌برد و بهترین افراد را به کلاهبردار تبدیل می‌کرد. – این شکایت خانم بتی آلدن بود که یکی از مهمانان بود و به نظر مونتاگ، طلسم خانم بیلی حتماً او را می‌شناسد، زیرا خودش همیشه در این بازی بود. خانم بیلی از خانم وینی دووال خوشش نمی‌آمد؛ و در ابتدای مکالمه پرسید که چرا اجازه داده آن زن او را خراب کند. سپس بانوی قدرتمند و خوب ادامه داد و گفت که بریج به چه جایگاهی رسیده است؛ چطور مردم در تمام مسیر از نیویورک تا سانفرانسیسکو در قطار آن را بازی می‌کنند؛ چطور در واگن‌هایشان میز دارند و چطور شیطانی جادو وقتی به آن سوی دنیا سفر ابطال کردن جادو می‌کنند، آن را بازی می‌کنند.