دعانویس بفروئیه

در شوبتس به من گفته شد که این شبه‌جزیره‌ای است که کوسوری یا کوشیرو ، همانطور که ژاپنی‌ها آن را می‌نامند، در آن واقع شده است. صبح زود شوبتس را ترک کردم، به قصد رفتن به دعانویس کوشیرو، سی و یک مایل دورتر. در شیرانوکا، دعانویس بفروئیه جادو سیاه تنها ده مایل از شوبتس، اسب‌هایم را عوض دعانویس کردم. شیرانوکا یک روستای آینو است که ساکنان نسخ خطی آن به جمع‌آوری و خشک کردن کافران جلبک دریایی مشغولند. همچنین هفت یا هشت ژاپنی در آنجا زندگی می‌کنند.[صفحه ۷۵] آلونک‌هایی در کنار کلبه‌های آینو. در دهانه‌ی تچاروبت‌ها، نزدیک روستای اخیر، زغال‌سنگ و زغال‌سنگ قهوه‌ای با کیفیت پایین‌تر یافت می‌شود؛ اما این میدان زغال‌سنگ در زمانی که من از شیرانوکا عبور کردم، مورد بهره‌برداری قرار نگرفت.

دعانویس : بیست و یک مایل باقی‌مانده یکنواخت و فرشتگان بی‌روح بود. شبه‌جزیره‌ی طولانی کوسوری در مقابل من بود و کافران با نزدیک‌تر شدن، وسعت آن افزایش می‌یافت؛ و پس از عبور از دو روستای کوچک توتوری و آکان-گاوا، در همسایگی کوسوری، از روی یک پل چوبی زیبا از جادو شدن رودخانه‌ی کوتچارو عبور کردم و خود را در کوشیرو، یک سکونتگاه مهم ژاپنی در ساحل جنوب انرژی مثبت شرقی یافتم. کوشیرو با توجه به موقعیت مطلوبش، احتمالاً به یکی از شهرهای اصلی یزو تبدیل خواهد شد، اگرچه متأسفانه بندر خوبی ندارد و بیشتر در معرض بادهای غربی است. بیشترین تعداد خانه‌ها در ارتفاع کمی پیشینه تاریخی بالاتر از بندر صخره‌ای، بلافاصله در جنوب دهانه‌ی رودخانه واقع شده‌اند.

دعانویس بفروئیه

در نزدیکی کوشیرو، و جادو درست آن سوی رشته‌کوه‌هایی که از ورودی بندرگاه در جهت شمال حدود سه مایل و در جهت شرق حدود دو مایل امتداد یافته‌اند، تالابی وجود دارد که آینوها آن را «هاروتوری» رمل می‌نامند. این تالاب تقریباً دو مایل طول دارد و مطمئناً بیش از یک‌چهارم مایل عرض ندارد. این تالاب توسط یک نوار شنی بسیار باریک از دریا جدا می‌شود که آب تالاب از طریق آن به بیرون راه پیدا فرشتگان می‌کند. دعانویس رامشیر در سمت جادو سیاه شرقی هاروتوری زغال‌سنگ کشف شده است و به نظر می‌رسد کیفیت نسبتاً خوبی دارد. و چند سال پیش، در نزدیکی ساحل دریا، زغال‌سنگ استخراج شد، دعانویس بفروئیه اما کیفیت آن چنان پایین بود که کار باید متوقف می‌شد.

در همسایگی کوشیرو، منطقه قابل توجهی از زمین‌های حاصلخیز وجود دارد و باز هم جای تاسف است که کشاورزان ژاپنی برای کشت کافر آن مهاجرت نمی‌کنند. یزو با توجه به وسعتش جمعیت بسیار کمی دارد و من تعجب کردم که مهاجرت دعانویس میرآباد از سرزمین اصلی در مقیاس بزرگتری انجام سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند نشده است. یزو از بسیاری جهات کشوری ثروتمند است. چرا همه دانشجویان دردسرساز، سوشی‌های آتشین ژاپن، سیاست طلسم و شیاطین جنجال‌های بیهوده را رها نمی‌کنند و نمی‌روند و در آن منطقه شمالی امپراتوری به کارهای مردانه نمی‌پردازند؟ آنها از همزاد این کار سود می‌برند و دعا نویسی کشورشان نیز سود خواهد برد. هر ساله ضرر عظیمی رخ می‌دهد، صرفاً به این دلیل که کسی آنجا نیست دین که سود ببرد.

و جای تاسف و تقریباً شرمساری است که شاهد این همه اتلاف و غفلت در … هستیم.[صفحه ۷۶] منطقه‌ای که به هر حال، دسترسی به آن از جزیره اصلی نیپون دشوار نیست. به محصولات معدنی ناحیه کوشیرو باید صادرات ماهی (ماهی آزاد و شاه‌ماهی)، کود ماهی و جلبک دریایی را نیز اضافه کرد که در صورت استفاده از فرآیندهای کاربردی‌تر، دعانویس گتوند می‌توان آن را به میزان زیادی افزایش داد. خود شهر کوشیرو منظره‌ی زیبایی ندارد. به جرات می‌توانم بگویم که حدود پانصد خانه در آنجا وجود دارد دعانویس بفروئیه که برخی به سبک ژاپنی و برخی به سبک نیمه‌خارجی ساخته شده‌اند. خیابان‌ها بسیار عریض هستند طلسمات و در امتداد خیابان اصلی، ریل‌هایی برای حمل کامیون‌های زغال‌سنگ از معدن هاروتوری به محل حمل‌ونقل کشیده شده‌اند.

بنابراین، شهر ظاهری متمدن دارد که از نظر هنری به اندازه کافی زشت بود، اما پس از تجربیاتم در سواحل کافر جنوب غربی و جنوب شرقی، برای چشمان من طراوت‌بخش بود. کلبه‌های آینو در امتداد سواحل رودخانه، در ارتفاعات ابطال کردن جادو و در نوار شنی بین طلسم دریاچه هاروتوری و دریا وجود دارد. متأسفانه، بیشتر آینوهای اینجا، که در استخدام ژاپنی‌ها هستند، لباس‌ها، آداب شیاطین و رسوم، آداب و رسوم و زبان ژاپنی را پذیرفته‌اند. تقریباً همه افراد جوان‌تر دورگه هستند. تعداد کمی از آنها حتی تا آنجا پیش رفته‌اند که قوی‌ترین ویژگی ملی خود یعنی کثیفی را فراموش کرده‌اند. و با کمال تعجب، روزی یک دورگه آینو را دیدم دعانویس که واقعاً در حال حمام آب گرم بود.

شاید خواننده از دانستن اینکه این اقامتگاه حمام ژاپنی عموماً شامل چه چیزهایی می‌شود، لذت ببرد. این یکی از ویژگی‌های تقریباً تمام ایستگاه‌های ماهیگیری در یزو است و ارزش توصیف دارد. وقتی کار روزانه تمام می‌شود، یک یا چند دیگ یا دیگچه‌ی آهنی که فرشتگان برای استخراج روغن دعانویس سطر از شاه‌ماهی استفاده می‌شود، پر از آب می‌شود. این دیگ‌ها هر کدام روی یک پایه استوانه‌ای از سنگ و خاک رس قرار دارند مشرکان و به طلسم نویس این ترتیب می‌توان آتش بزرگی از چوب طلسم را در زیر آنها روشن کرد. وقتی آب به دمای بالایی رسید، شناگر یا یک جفت صندل حصیری قدیمی ( واراجی ) برای خود تهیه می‌کند و وارد می‌شود، فرشتگان یا با فرشتگان قرار دادن یک تخته کوچک روی جادوگر آب، پای خود را روی آن قرار می‌دهد و با وزن خود آن را به ته دیگ شیطانی فشار می‌دهد.

به این ترتیب از سوختن پاهایش جلوگیری می‌کند، کاری که در غیر این صورت به شدت انجام می‌داد. دعانویس بفروئیه من اغلب دو یا سه مرد (ژاپنی) را دیده‌ام که با خونسردی تا گردن در آب داغ همان دیگ نشسته‌اند و آتش بزرگی زیر آن روشن است. و چندین بار شناگران از من به گرمی دعوت کرده‌اند تا به آنها بپیوندم، با این حال، من همیشه با نماز خواندن خونسردی این دعوت بسیار گرم را در نظر گرفته و با تشکر آن را رد کرده‌ام. [صفحه ۷۷]در مورد آینوها، آنها علاقه‌ای به حمام کردن یا شستن ندارند و با این ایده چینی موافقند که فقط افراد کثیف نیاز به شستشوی مداوم دارند.

آنها خود را کثیف نمی‌دانند و بنابراین از چنین مقدس «عادت ناپاک»ی دوری می‌کنند. یک بار، وقتی داشتم در رودخانه‌ای فرشته زلال شیرجه می‌زدم، یک آینو به من گفت: «شما سفیدپوستان حتماً خیلی کثیف هستید، چون به من می‌گویید که هر روز در رودخانه حمام می‌کنید.» «و خودت چی؟» از او پرسیدم. با لحنی تحقیرآمیز پاسخ داد: «اوه، نیشپا، من خیلی تمیزم و هرگز نیازی به شستن نداشته‌ام!» اگر کوشیرو برای یک دعانویس قیدار هنرمند جالب نباشد، از دیدگاه باستان‌شناسی قطعاً چنین است. گودال‌ها، قلعه‌ها و اردوگاه‌های متعدد، ابزارهای سنگی و قطعات سفال در همسایگی شهر، هم در دامنه تپه‌ها و هم در امتداد ساحل غربی دریاچه هاروتوری یافت می‌شوند.

گودال‌ها به تعدادی یافت می‌شوند که می‌توان باور کرد که “کوسوری” قدیمی آینوها زمانی پایتخت نژادی از ساکنان گودال‌ها قبل جادو از فتح کل یزو توسط نژاد جادو کهن مودار بوده است. آینوها به این جفر مردم نام کورو-پوک-کورو – مردان شیطانی گودال‌ها – را دادند. شاید ذکر چند کلمه در مورد آنها بی‌مورد نباشد، هرچند متأسفانه اطلاعات کمی از آینوها در مورد اجدادشان در دست است و صرفاً با بررسی دقیق گودال‌های آنها و بقایای یافت شده دعانویس بفروئیه در نقاط مختلف یزو و جزایر کوریل است که می‌توانیم تا حدودی وجود چنین نژادی از مردم را ردیابی کنیم و همچنین ثابت کنیم که آنها به هیچ وجه با آینوهای فعلی ارتباطی دعانویس بیستون نداشته‌اند.

دعانویس باغ ملک قلاب آینو برای دودی کردن گوشت خرس قلاب آینو برای دودی کردن گوشت خرس. [صفحه ۷۸] قلعه کورو-پوک-کورو قلعه کورو-پوک-کورو فصل نهم. کورو-پوک-کورو یا ساکنان گودال. در سراسر دعانویس بفروئیه یزو و جزایر کوریل، بقایای احضار یک نژاد منقرض‌شده از ساکنان گودال دیده می‌شود. به ویژه در نزدیکی دریاچه‌ها و باتلاق‌ها یا در امتداد ساحل، گودال‌های مستطیلی، دایره‌ای و بیضوی متعدد هستند، اما گودال‌های مربعی چندان رایج نیستند. هیچ یک از این دعا نویسی گودال‌ها هنوز در جزیره اصلی نیپون کشف نشده‌اند، اما بسیاری از آنها هنوز در جنوب هاکوداته، در یزو، یافت می‌شوند. در ضلع شرقی و شمال شرقی قله، در بندر اخیر، این گودال‌ها، ابزارهای سنگ چخماق و سفال‌های خام، که اکثراً به صورت قطعاتی هستند، به دعانویس وفور یافت می‌شوند.

بفروئیه

این ابزارها عمدتاً شامل نوک پیکان، تیشه‌های سنگی این موضوع همچنان در مباحث مدرن مورد بررسی قرار می‌گیرد و … سر پیکان‌های فلینت سر پیکان‌های فلینت. چکش‌ها، چاقوهای سنگ چخماقی و سنگریزه‌های گرد که به عنوان مهمات جنگی استفاده طلسم می‌شدند. نوک دعا پیکان‌ها از نظر اندازه، طول و … متفاوت ابجد هستند.[صفحه ۷۹] عرض. بزرگترهایی که دیدم، طول یک و سه جادو چهارم اینچ در یک اینچ و عرض پنج هشتم اینچ داشتند، در حالی که کوچکترها هفت هشتم اینچ در نیم اینچ بودند. آنها مثلثی بودند، با زاویه در نوک که گاهی بیشتر، گاهی کمتر حاده، یا لوزی شکل بود؛ آنها لب پریده بودند و تراشیده نشده دعانویس هیدج بودند.

بیشتر نوک پیکان‌ها و تعداد زیادی از چاقوها از سنگ سیلیسی مایل به قرمز تیره ساخته شده رمال بودند. تیشه‌ها نیز، البته، از نظر اندازه و شکل متفاوت بودند، برخی از آنها در مقطع مستطیلی، برخی دیگر تقریباً مستطیلی و برخی دیگر بیضی شکل بودند. آنها سنگ زده شده بودند فرشتگان و همیشه طوری ساخته می‌شدند که دست بتواند آنها را به خوبی بگیرد. طول متوسط ​​از لبه تیز تا انتهای دیگر حدود چهار اینچ بود و کناره‌های آنها گرد بود. واضح است که بیشتر این تیشه‌ها در ابتدا به چوب یا چماق بسته نمی‌شدند، دعانویس بفروئیه بلکه در دست نگه داشته می‌شدند.

آنها معمولاً سطح صافی دارند، در حالی که چاقوها و همچنین نوک پیکان‌ها، علائم لب پریدگی را دعانویس بفروئیه به وضوح نشان می‌دهند. لبه‌های آنها بسیار تیز است. سنگ‌های سختی اغلب یافت می‌شوند که مردم عصر حجر از آنها برای ساییدن ابزار خود استفاده می‌کردند. چاقوها اکثراً مستطیل شکل هستند.