دعانویس کلاردشت

اما آن بدن کوتاه و چاق را محکم‌تر و محکم‌تر به خود چسبیده موکل جن بود. کریسپین، در حالی که سرش به عقب پرتاب شده بود و پاهایش از شدت وحشت به بیرون پرتاب جادو سیاه می‌شد، با فریادی دعانویس کلاردشت عجیب و گوشخراش، مانند خرگوشی که در دام افتاده باشد، فریاد زد. جابز برگشت و حالا سینه‌ی نرم کریسپین را روی صورت جادو شدن خون‌آلودش داشت، دست‌هایش بالای سرش تکان می‌خوردند. همین که چرخید، شانه‌اش به شیشه‌ی پنجره برخورد فرشتگان کرد. با مذهب دستش به عقب هل داد و پنجره باز شد و مقداری از شیشه‌های شکسته روی زمین پخش شدند. توسل جریان عظیمی از هوا به هوا برخاست.

دعانویس : آن چیز عجیب، که شبیه هیچ بدن انسانی نبود، ابریشم سفید، دمپایی‌های قهوه‌ای، موهای قرمز، تاب می‌خوردند. مقدس برای یک ثانیه، گویی بر روی رشته‌ی آن جیغ بلند حیوانی، چنان گوشخراش و در طلسم عین حال چنان لاغر و دور، معلق بود، صورت سفید، چشمان کوچک خیره‌اش، دهان رنگ‌شده‌اش باز، به سمت هارکنس آویزان شد. سپس در هوا مانند دسته‌ای رنگی از خرت و پرت‌های بی‌ارزش، برای لحظه‌ای سایه‌ای تاریک بر فراز طلسم مناره‌ی نور خورشید، و سپس پایین، گشایش پایین، به اعماق بی‌کران هوا، فضای آسمان را بی‌عیب و نقص، آبی صبحگاهی را بدون هیچ لکه‌ای باقی گذاشت… جابز لحظه‌ای رو به روی آنها ایستاد، سینه‌اش در شلواری که از شدت تشنج بالا و پایین می‌رفت.

دعانویس کلاردشت

سپس فریاد زد: «چشم‌هایم! چشم‌هایم!» و روی زمین افتاد. ششم هارکنس ابتدا سکوت شگفت‌انگیزی را حس کرد. سپس در میان سکوت، در حالی که نسیم دریا او را فرا گرفته بود، صدای وحشی پرندگان زیادی را شنید. اتاق پر از صدای پرندگانی بود که از درختان بالا رفته بودند و با زندگی دعا خود، اتاق را پر دعانویس حمیدیه کرده بودند. مرغ دریایی، مانند تیری که از کمان رها شده باشد، مستقیماً از کنار پنجره فرشتگان گذشت. سپس مرغ دریایی دیگری آرام‌تر چرخید و مانند موجی که در هوا رها شود، در جهت آبی آسمان پیچ و تاب خورد. دعانویس کلاردشت او همه این چیزها را تشخیص داد، و سپس بار دیگر آن سکوت شگفت‌انگیز و فرخنده را احساس کرد.

همه چیز آرامش بود، همه چیز آرامش. او می‌توانست برای همیشه آرام گیرد. پس از گذشت زمانی بی‌نهایت، و از فاصله‌ای بسیار دور، صدای دانبار را شنید: «… جابز! جابز! جابز، پیرمرد! مرد غش کرده. هارکنِس، حالت خوبه؟ بهت آسیبی زد؟» هارکنس آرام پاسخ داد: «نه. او به من آسیبی نرساند. هرچند قصدش این بود…» سپس پرده‌ای سبز از پارچه‌ای ضخیم و تیره، آسمان را درنوردید و او را در میان تارهای خود گرفت. او دیگر چیزی نفهمید. آخرین چیزی که شنید، صدای شاد و باشکوه پرندگان بود. هفتم او به آرامی از بی‌نهایت پله بالا رفت، بالا و بالا و بالاتر.

بالا رفتن از پله‌ها سخت بود، اما می‌دانست که در بالای آنها منظره‌ای باشکوه وجود خواهد داشت و برای رسیدن به آن منظره، حاضر بود هر سختی را تحمل کند. اما آه! خسته بود، به شدت خسته. به سختی می‌توانست یک جادو پایش را بالاتر از پای اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند دیگرش بگذارد. او با چشمان بسته راه می‌رفت چون آنجا خنک‌تر بود. بعد یک زنبور او را نیش زد. بعد یکی دیگر دعانویس کلاردشت روی سینه. حالا روی بازو. حالا یک پرواز کامل. فریاد زد. چشمانش را باز کرد. او روی دعا تخت دراز کشیده بود. مردم دور و برش بودند. او برهنه از آن جادو پله‌ها بالا رفته بود.

فرشتگان هرگز شایسته نبود که آن غریبه‌ها او را ببینند. او باید در موردش صحبت می‌کرد. دستش پارچه‌ای را لمس دعانویس کرد. شلوار پوشیده بود. سینه‌اش برهنه بود و کسی روی جفر او خم شده بود و جاهایی از بدنش را با چیزی که نیش می‌زد لمس می‌کرد. اصلاً زنبور نبود. با چشمانی جفت روحی کمی متعجب به بالا نگاه کرد و صورتی را دعانویس دید که روی او دعا خم شده دعانویس باغ ملک بود – صورتی ریش‌دار و مهربان، صورتی که می‌توانست به آن اعتماد کند. نه مثل – نه مثل – آن صورت ماسک‌دار عجیب ژاپنی‌ها… آن دیگری… او با زحمت روی آرنجش ایستاد و گریه کرد: «نه، نه.

دعانویس سطر دیگه نمی‌تونم. دیگه بسه. بهت می‌گم، عصبانیه…» صدایی مهربان و خشن به او گفت: «اشکالی ندارد، دوست من. همه چیز تمام شد. هیچ آسیبی نرسیده است…» دوست من! به نظر خوب می‌آمد. به اطرافش نگاه کرد و در دوردست ابطال کردن جادو دانبار را دید. در حالی که دستش را به سمتش دراز کرده بود، فرشتگان لبخندی زد. «دانبار، پیرمرد! اشکالی نداره. پس حالت خوبه؟» دانبار آمد، روی تختش نشست و دستش را دور او انداخت. «خیلی خب؟ من هم همینطور فکر می‌کنم. همه ما همینطور هستیم. دعانویس کلاردشت حتی جابز هم خیلی بدتر نیست. آن شیطان چشمانش را از دست داد، خدا را شکر.

متون کهن هرچند تا آخر عمرش دو جای زخم خواهد داشت دعانویس که به او یادآوری کند.» هارکنس بلند شد و نشست. حالا می‌دانست کجا است، روی مبلی در راهرو – در راهرویی با پرچم‌های پاره پاره و ساعتی کیمیاگری که مثل سگ سرفه می‌کرد. به ساعت نگاه کرد – فقط یک ربع به هفت! فقط سه کلیسا ربع ساعت از آن ضربه وحشتناک به در گذشته بود. سپس هستر را دید. جادو با خودش زمزمه کرد: «خدایا شکرت! نانسی دیمیتیس …» او به سمت او آمد. هر سه نفر روی مبل نشستند، مرد ریشو (هارکنس بعداً متوجه شد که او کافران همان پزشک اهل روستای زیر صخره است) عقب ایستاده بود و به آنها نگاه می‌کرد و علوم غریبه لبخند دعانویس میرآباد می‌زد.

هارکنس در حالی که به دانبار نگاه می‌کرد گفت: «حالا دعا بگو ببینم، بقیه‌اش را که من نمی‌دانم.» «چیز زیادی برای گفتن نیست. فرشته ما فقط ده دقیقه دیگر آنجا بودیم. وقتی تو غش کردی، من هم کمی احساس عجیبی داشتم، اما خودم را کنترل کردم و بعد صدای دویدن کسی را از دعانویس رامشیر پله‌ها شنیدم. «فکر کردم یکی از ژاپنی‌ها برگشته، اما صدای محکمی به در خورد و بعد با لهجه‌ی کورنیش قدیمی و خوب فریاد زد. جواب طلسم دادم که آنجا بسته شده‌ام و حتماً در را شکسته‌اند. همین کار را کردند و به داخل هجوم آوردند – دو ماهیگیر و پوسیتر پیر، پلیس اهل دانترنت.

او الان جایی در همین حوالی خانه با دو پلیس ترلیس است. خب، انگار یکی از رفقا، جک کرتیس، داشت کافر از تپه به سمت حاجت گرفتن محل کار صبحگاهی‌اش در مزارع انرژی مثبت کرپیت بالای جنگل می‌رفت که صدای فریاد عجیبی شنید قدیس و با پیچیدن از گوشه‌ی جاده، کریسپین را در مسیر بالای صخره‌ها دید دعانویس کلاردشت کاملاً داغان شده. او دوید – فقط یکی دو یارد – به سمت کلبه‌ی پوسیترها. پوسیتر داشت صبحانه می‌خورد و خیلی زود به اینجا رسید. از پنجره طلسم نویس وارد خانه شدند و دیدند که دو ژاپنی در حال رفتن به سمت باغ پشتی هستند. کرتیس آنها را تعقیب کرد، اما آنها او را کتک زدند و در جنگل ناپدید شدند.

آنها دو مرد دیگر را که در حال عبور بودند متوقف کردند و سپس آمدند.» روی هستر که نسخ خطی توی کتابخانه بسته شده بود. او آنها را به برج فرستاد. هارکنس گفت: «خب… بعدش؟» «چیز زیادی نیست. به جز این. دکتر طلسم را آوردند، صورت جابز بیچاره دعاگر را معاینه کردند و او را به کلبه‌اش بردند، داشتند بریدگی‌هایت پیشینه تاریخی را معاینه می‌کردند – همه این‌ها اینجا بود. ناگهان ماشینی به در نزدیک شد و با سرعت وارد شد – کریسپین جوان! دو پلیس ترلیس سه دقیقه قبل با ماشینشان از راه رسیده بودند و تنها اینجا بودند، به جز پوسیتر که کریسپین پدر را معاینه می‌کرد – می‌توانم بگویم که کاملاً تکه‌تکه شده بود.

«کریسپین جونیور از راه می‌رسد، نگاهی به پدرش می‌اندازد، کلماتی را فریاد می‌زند که هیچ‌کس نمی‌تواند بفهمد، یک هفت‌تیر را روی شقیقه‌اش می‌گذارد و قبل دعانویس کلاردشت از اینکه کسی بتواند جلویش را بگیرد، سرش را منفجر می‌کند. ذکر درست روی جسد پدرش واژگون می‌شود. پایان خانه کریسپین!» «من همه اینها را از راه پله دیدم. داشتم بعد از دیدن تو پایین می‌آمدم. صدای شلیک را شنیدم، دیدم که پیر پوسیتر به عقب پرید و به موقع پایین آمد تا به آنها کمک کند همه شماره ملا شیاطین چیز را جمع کنند.» دعا نویس «هیچ‌کس نمی‌داند کجا بوده. فکر می‌کنم به ترورو رفته، دنبال همه ما دعانویس خرمدره می‌گشته.

کلاردشت

حتماً به آن دیوانه اهمیت می‌داد، به جادو سیاه او اهمیت می‌داد یا توسط او هیپنوتیزم شده بود— نمی‌دانم . حداقل تردید نکرد—» پلیس تِرِلیسِ تُنُک و سرخ‌چهره در حالی که به سمت آنها می‌آمد، گفت: «و حالا، آقا، میشه لطفاً به من بگید…؟» هشتم او آزاد بود؛ از همان لحظه‌ای که پلیس سرخ‌چهره، با جادو سیاه لبخندی مهربانانه به او، به او اطلاع داد که فعلاً تمام آنچه را که نیاز داشته، تنها انگیزه سوزان نماز خواندن و مصمم خود را – که با نهایت فوریت ممکن از آن تالار، آن باغ، آن خانه دور شود – به دست آورده است. او حتی آرزو نکرده بود که پیش هستر و دانبار بماند.

قرار بود بعداً آنها را ببیند، ابجد و اگر خدا بخواهد، کلاردشت در سال‌های آینده بارها و بارها آنها را خواهد دید. چیزی که او می‌خواست دعانویس کلاردشت تنها بودن بود – کاملاً تنها. بریدگی‌های قسمت بالای بدنش چیزی نبودند – کمی ید به زودی آنها را التیام می‌بخشید؛ به نظر می‌رسید که هیچ آسیب این محتوای مرتبط با طلسم ممکن است با ظهور تفاسیر جدید به‌روزرسانی شود. جسمی به او وارد نشده است – فقط یک خستگی فراگیر و شگفت‌انگیز. این خستگی شبیه هیچ یک از دعانویس قیدار خستگی‌هایی که تا به حال شناخته بود، نبود. او – که هیچ تجربه مثبتی نداشت – تصور می‌کرد که این حالت شبیه حالت خلسه‌ای شاد و تخدیر شده است، حالتی رویایی که در آن جهان یک رؤیا و خود او روحی بی‌جسم است.