دعانویس کوخردهرنگ

شد. گفت: «چیزی نیست. کمی برای بالا رفتن از صخره مشکل داشتم. تازه به نیمه راه رسیده بودم که مه آمد. در هر دعانویس کوخردهرنگ صورت، مسیر چندان همواری نبود.» او در حالی که دستش را روی بازوی او گذاشته بود، ایستاد. «آه، چه کار کنیم؟ حالا مقدس دیگر هرگز قایق را پیدا نمی‌کنیم. مه اجنه غیر مسلمان محو می‌شود و ما را می‌گیرند. تا وقتی مه هست نمی‌توانیم از اینجا تکان بخوریم.» او با قاطعیت گفت: «نه، ما نمی‌توانیم حرکت کنیم. اینجا جایی است که دانبار منتظر ما خواهد بود. او هر لحظه ممکن است اینجا ظاهر شود. در این فاصله، ما باید فقط منتظر او باشیم.

دعانویس : حال اسب کوچک خوب است؟» او گفت: سنت‌های معنوی در مناطق مختلف به طور متفاوتی تکامل یافته‌اند. «نمی‌دانم بدون فرشتگان آن اسب چه کار می‌کردم. وقتی کافران مه بالا آمد، وحشت کردم. نمی‌دانستم بهتر است چه فرشته کار کنم. اسم شما را صدا زدم، اما، البته، شما نشنیدید. و بعد هوا سردتر و سردتر شد و من مدام فکر می‌کردم که دارم آنها را می‌بینم. موهای قرمزش…» ناگهان، در اعمال صالح حالی که می‌لرزید، دستش را روی بازوی او گذاشت. گفت: «اوه، نگذار پیدایشان کنند؛ دیگر نمی‌توانستم به آن حالت برگردم. ترجیح می‌دادم خودم را بکشم. اگر برمی‌گشتم، خودم را می‌کشتم . آنها دیگر چه هستند… اوه! تو نمی‌دانی!» او دست او را گرفت جفت روحی و محکم نگه داشت.

دعانویس کوخردهرنگ

«حالا ببین، ما نمی‌دانیم دانبار چقدر آنجا خواهد بود، یا مه طلسم چقدر دوام خواهد داشت، یا هیچ چیز دیگری. ما نمی‌توانیم کاری جز ماندن اینجا انجام دهیم، دعانویس کوخردهرنگ و اگر اینجا بمانیم و به همه اتفاقات وحشتناکی که ممکن است رخ دهد فکر کنیم، فایده‌ای ندارد. مه نمی‌تواند برای همیشه دوام بیاورد. جادو دانبار ممکن است هر لحظه از راه برسد. کاری که باید بکنیم این است که روی این سنگ بنشینیم و تصور کنیم دعانویس که جلوی آتش در خانه نشسته‌ایم کافر و شماره ملا مثل مذهب دوستان رمل قدیمی در مورد – خب، هر چیزی که دوست دارید – هر چیزی که دوستان قدیمی در موردش صحبت می‌کنند، صحبت می‌کنیم.

آیا تخیل شما می‌تواند تا این حد به شما کمک کند؟» او دید که او در آستانه‌ی عصبیت است؛ یک قدم جلوتر می‌رفت و او به جنونی وحشیانه دچار می‌شد؛ او از قبل به اندازه‌ی کافی از شخصیت او آگاه بود که مطمئن باشد هیچ چیز به اندازه‌ی آن از دست دادن کنترل بر خود، باعث تحقیر و پشیمانی او نخواهد شد. او از کنترل خودش خیلی مطمئن نبود؛ همه چیز در طول یک ساعت گذشته به شدت بر او انباشته شده بود؛ اما او آنقدر بچه بود که او احساس مسئولیت زیادی داشت، انگار که حداقل پانزده سال بزرگتر شده بود.

او با صدایی که احضار بین خنده و گریه در نوسان بود، گفت: «من قوه‌ی تخیل زیادی ندارم. پدرم همیشه به من می‌گفت که این بزرگترین نقص من است. و ما ، همانطور که مدتی پیش گفتیم، با اینکه تازه با هم آشنا شده‌ایم، دوستان قدیمی هستیم .» فرشتگان «درسته. حالا دعا باید خیلی نزدیک به هم بنشینیم. فقط یک سنگ هست و چمن‌ها خیلی دعانویس خیس هستند. هر سه دقیقه یا بیشتر بلند می‌شوم و اسم دانبار را فریاد می‌زنم، مبادا که خیلی نزدیک ما پرسه بزند.» او از جایش بلند شد و در حالی که دستانش را روی دهانش گذاشته بود، با تمام قدرت فریاد زد: دعانویس سطر «دانبار!

دانبار! دانبار!» او منتظر ماند. هیچ جوابی نیامد. فقط به نظر می‌رسید مه نزدیک‌تر می‌شود. رو به او کرد و گفت: «فکر نمی‌کنی مه داره یه کم آروم‌تر می‌شه؟» سرش را تکان داد. دعانویس کوخردهرنگ هنوز کمی لرزش در صدایش بود: دعا «متاسفم، نه. انرژی مثبت داری این را می‌گویی که من را خوشحال کنی. لازم نیست. من نمی‌ترسم. جادو فکر کن چقدر خوش‌شانسم که تو دعانویس حمیدیه را با خودم دارم. ممکن بود برنگردی. ممکن بود ساعت‌ها راهت را فرشتگان علوم غریبه گم کرده باشی.» وقتی به این فکر کرد که چقدر نزدیک بود برای همیشه جادو کهن از راهش منحرف شود، لرزید. نباید اجازه می‌داد افکارش در آن مسیرها پرسه بزند؛ او اینجا بود تا کاری کند که او تا آمدن متون کهن دانبار، احساس شادی و امنیت دعانویس کند.

آنها با هم روی سنگ نشستند و دانبار دستش را دور او انداخت تا او را در آغوش بگیرد و گرم نگه دارد. از او پرسید: «حالا توسل درباره چی حرف بزنیم؟» او به او پاسخ داد: «خودمان. ما فرصت فوق‌العاده‌ای داریم. اینجا هستیم، مه ما را از هم حاجت گرفتن جدا کرده، دور از همه دنیا. ما هیچ چیز در مورد طلسم یکدیگر نمی‌دانیم، یا تقریباً فرشتگان هیچ چیز نمی‌دانیم. به ندرت می‌توانیم چهره یکدیگر را ببینیم. این یک طلسم فرصت فوق‌العاده است.» «خب، اول از خودت بگو.» «آه! مشکل اینجاست. من به طرز وحشتناکی کودنم. هیچ‌وقت چیز جالبی نبوده‌ام، فکر نکرده‌ام یا نگفته‌ام.

دعانویس هیدج من مثل هزاران هزار نفر در این دنیا هستم که کافران شیاطین برای بقیه فقط سایه هستند.» او گفت: «یادت باشد که قرار است حقیقت را دعانویس بگوییم. هیچ‌کس صادقانه در مورد خودش اینطور فکر نمی‌کند – که فقط سایه‌ای از کس دیگری است. هر کسی برای خودش اهمیت پنهانی دارد – حداقل، هر کسی در روستای ما داشت. آدم‌هایی که فکر می‌کردی هیچ چیزی در وجودشان نیست، اما اگر با آنها صحبت می‌کردی، خیلی زود می‌دیدی که خیال می‌کنند اگر خودشان در دنیا نباشند تا دنیا را بچرخانند، دنیا به پایان می‌رسد.» هارکنس پاسخ داد: «خب، راستش را بخواهید، این نظر من در مورد خودم نیست.

من اصلاً فکر نمی‌کنم که به چرخیدن دنیا کمکی کرده باشم. دعانویس کوخردهرنگ البته، فکر می‌کنم باید همه آدم‌های عادی مثل خودم در دنیا باشند تا از همه کارها و گفته‌های دیگران، نوابغ، قدردانی کنند – تا مخاطب را جذب کنند. خیلی چیزها هست که برایم مهم نیست.» «به چی اهمیت میدی ؟» «اوه، شیاطین چیزهای مختلف در زمان‌های مختلف – نه برای مدت طولانی و دائمی. تصاویر حرز – مخصوصاً حکاکی‌ها – موسیقی، سفر. اما هرگز خیلی عمیق یا فوری، به جز حکاکی‌ها… تا امشب،» ناگهان اضافه کرد و صدایش را پایین آورد. «تا امشب؟» «بله، از وقتی که پدینگتون را ترک فرشتگان کردم – بگذار ببینم – چند ساعت پیش؟ فکر کنم الان حدود ساعت دو است.» به ساعتش نگاه کرد.

دعانویس بیستون «ده دقیقه به دو. طلسم تقریباً نه ساعت. از نه ساعت پیش. یک نوع انرژی جدید، یک روحیه جدید، هیجان، هیجانی که تمام عمرم می‌خواستم داشته باشم اما تا الان به سراغم نیامده بود را احساس کرده‌ام. واقعاً در زندگی بودن به جای اینکه فقط مثل یک تماشاگر آن را تماشا کنم.» دستش را روی دستش گذاشت. کافر «خیلی خوشحالم که اینجایی. می‌دانی قبلاً به خودم می‌بالیدم که هیچ‌وقت از چیزی نمی‌ترسم؟ اما این هفته‌های آخر – تمام شجاعتم رفته. اوه، چرا این مه آمده؟ ما خیلی خوب پیش می‌رفتیم، همه چیز جفر روبراه بود – و حالا می‌دانم که پیدامان می‌کنند، می‌دانم که پیدامان می‌کنند.

مطمئنم که او درست پشت سر، جایی، در مه پنهان شده و به حرف‌های ما گوش می‌دهد. و شاید دیوید کشته شده باشد. نمی‌توانم تحملش کنم. نمی‌توانم تحملش کنم!» او ناگهان به او چسبید و صورتش را در کتش دعانویس کوخردهرنگ پنهان کرد. او درست مثل فرزندش او را آرام کرد، انگار که او تمام عمر دعانویس رامشیر فرزندش بوده است. “هِستر! هِستر! نباید. نباید بشکنی. فکر کن چقدر این مدت شجاع بوده‌ای. مه می‌تواند یک لحظه دیگر محو شود و آن وقت ما هنوز وقت داریم که به قطار برسیم. به هر حال، مه یک محافظ است. اگر کریسپین دنبالمان بود، هرگز ما را در این اعمال مربوط به جادو شرایط پیدا نمی‌کرد.

گریه نکن، هِستر. ناراحت نباش. بیا فقط طوری صحبت کنیم که انگار در خانه هستیم. تو اینجا کاملاً در امان کافر هستی. هیچ کس نمی‌تواند به تو دست شیطانی بزند.” «بله، من در امانم،» او زمزمه کرد، «تا وقتی که تو طلسم اینجایی.» قلبش به تپش افتاد. دعاگر خودش را مجبور کرد خیلی آرام صحبت کند: «حالا از خودم برایتان می‌گویم . به زودی تمام می‌شود. من در جایی به نام بیکر در اورگان در ایالات متحده بزرگ شدم. کوخردهرنگ از هر جایی خیلی دور است، اما تمام قطارهای بزرگ در مسیر ساحل اقیانوس آرام از دعا نویسی آنجا عبور می‌کنند. من با دو خواهرم و پدرم آنجا بزرگ شدم.

کوخردهرنگ

مادرم را وقتی خیلی کوچک بودم از دست دادم. ابجد ما یک خانه قدیمی و مسخره در زیر کوه‌ها داشتیم، پر از کتاب. زمستان‌های بسیار طولانی و تابستان‌های بسیار گرمی داشتیم. من برای مدرسه به جایی دعانویس باغ ملک به نام آندوور رفتم. سپس پدرم درگذشت و مقداری پول برایم به ارث گذاشت، و از آن زمان – آه! از آن زمان به بعد جرات نمی‌کنم به شما بگویم که چه عمری را هدر داده‌ام، هرگز به جایی ساکن نشده‌ام، وقتی در آمریکا بودم حسرت اروپا و چیزهای زیبای قدیمی را می‌خورم و وقتی در اروپا بودم حسرت انرژی و سرزندگی آمریکا را. این یعنی جهان‌وطن بودن واقعی – هیچ جایی خانه نداشتن.

«تنها دوستان صمیمی من، حکاکی‌ها هستند، و گاهی سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند فکر می‌کنم که آنها هم به خاطر زندگی بطالت‌باری که دارم از من متنفرند.» او می‌توانست ببیند که او علاقه‌مند است. او آرام نشسته بود، سرش را به شانه‌ی او تکیه داده بود و دستش را در دست او گرفته بود، درست مثل دختر بچه‌ای که ممکن است به حرف برادر بزرگترش گوش دهد. «و فقط دعانویس همین؟» پرسید. «بله. کاملاً. شرمنده‌ام که می‌گذارم به چنین عکس فلاکت‌باری نگاه کنید. من هم مثل خیلی از مردم دنیا بوده‌ام، مخصوصاً از زمان جنگ. زیرکی مدرن، اعتقادات را دعا از آدم گرفته، حماقت مدرن، امکان قهرمان‌پرستی را از آدم دعانویس قیدار گرفته.