دعانویس آذربایجان غربی

از آن عبور می‌کردند. او خودش را در آن ورود مشتاق دید که با قطار ساعت 11:30 از سالت لیک سیتی بیرون می‌آمد و ساعت 4:30 دعانویس آذربایجان غربی بعد از ظهر، شاید یک بعد از ظهر اوایل ماه مه با رنگ‌های بنفش در آسمان و کوه‌های گرگ و میش فیل – بسیار آرام و بسیار ملایم – وارد می‌شد. و باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند وقتی قطار حرکت کرد و شما روی سکو ماندید و به اطرافتان نگاه می‌کنید و همه چیز را همانطور که یک سال پیش هنگام عزیمتتان بود، فرشتگان می‌یابید – کافه کلمبیا. هتل آنتلرز. کوه‌ها هنوز با قله‌های برفی‌شان. دفاتر چوب. اطلاعیه روی دیوار کافه: «اگر پول حرز ندارید، می‌توانید اینجا غذا بخورید.» هتل کرابیل.

دعانویس : هوای تازه و شیرین، شیاطین سه هزار و پانصد فوت ارتفاع. سکوت ملایم آن مکان. بیکر خیلی سریع مانند جاهای دیگر رشد نکرد. درست است که وقتی پدرش برای اولین بار به آنجا آمد، فقط چهار خانه آنجا بود، اما حتی اکنون که شهرها به هم پیوسته بودند، کوچک و ساکت و غیرمترقبه بود. عجیب است که پدرش با آن نژاد قدیمی و بافرهنگ نیوانگلندی باید به آنجا می‌رفت، اما او پس از مرگ همسرش، مادر هارکنس، از بشریت گریخته کلیسا بود، با سه فرزند کوچکش فرار کرده بود، خود را در آنجا زیر کوه‌ها با کتاب‌هایش حبس کرده بود، مردی غمگین و جدی در آن خانه‌ی دراز جفت روحی و درهم‌ریخته و شلوغ.

دعانویس آذربایجان غربی

هنوز دراز، هنوز کافران درهم‌ریخته، هنوز هم درهم‌ریخته، اگرچه هتی و جین، که هرگز از آن خانه دور نمی‌شدند، آن را تا حد امکان جذاب کرده بودند. آنها عزیز دل بودند و هر سال ماهی را که برادرشان به دیدنشان می‌آمد، زندگی می‌کردند. اما او سید و حاجی نمی‌توانست آنجا زندگی کند! نه، نمی‌توانست! برای او تبعید بود، تبعید از هر چیزی که عمیقاً به آن اهمیت می‌داد. اما اروپا هم تبعید بود. تراژدی‌اش همین بود! هر صبح که از خواب بیدار می‌شد، فکر می‌کرد که شاید امروز بفهمد که یک اروپایی واقعی است! اما نه، اینطور نبود. دور از آمریکا، چقدر رمل کشورش را عمیقاً دوست داشت!

چقدر آرمان‌گرایی‌اش، سرزندگی‌اش، وعده شگفت‌انگیزش برای آینده، ارتباط عاشقانه‌اش با رویاهای جوانی‌اش را به وضوح می‌دید. اما در بازگشت به آمریکا، دوباره خام و پر سر و صدا اعمال مربوط به جادو و مادی به نظر می‌رسید. او آرزوی گذشته را داشت. تبعید در هر دو با فرهنگ نیوانگلندش کافی نبود، دعانویس آذربایجان غربی سرزندگی نیمه‌کاره‌اش هم کافی نبود. هرگز کافی نبود که به نیمه‌خدایانش اجازه رفتن بدهد! اما او همیشه آمریکا را دوست داشت؛ می‌دید که این اروپایی‌ها چقدر کم او را می‌شناسند یا به او اهمیت ذکر می‌دهند، چقدر جادوگر عجولانه به او سر می‌زنند، چقدر رفتارشان از بالا به پایین است، چقدر قراردادهای کهنه‌شان در برابر انرژی کامل و سرشار او خسته‌کننده است.

دعانویس مجرب در اردبیل و با این حال…! و با این حال…! او نمی‌توانست آنجا زندگی کند. بعد از دو هفته بیکر، با اینکه طرح‌های حکاکی‌اش را همراه داشت،دفتر خاطراتش جفر با جلد آبی تیره، اثر فریزربرای او کافی نبود، شاخه طلایی ، و برخی از آثار کلاسیک لوب. هتی و جین با خوبی و باشگاه فرهنگی کوچکشان حوصله‌اش را سر می‌بردند. برایش کافی نبود که هتی مقاله بسیار خوبی درباره «آرچیبالد مارشال – ترولوپ مدرن» برای ساکنان بیکر و هینز خوانده بود. با این وجود، آنها با استقلال شاد، عقل سلیم تحسین‌برانگیز، قلب‌های گرم و فداکاری‌شان، از زنان هر کشور دیگری بهتر به نظر می‌رسیدند، اما – کافی نبود – نه، کافی نبود…

چیزی که فرشتگان او می‌خواست… سوم پیرمرد با تکانی از خواب پرید. دعانویس او گفت: دعا «و وقتی به این سوال ممنوعیت می‌رسی، آمریکایی‌ها به سادگی تبدیل به سوژه خنده شده‌اند…» هارکنس با قاطعیت براونینگ را طلسم برداشت. «اگر اشکالی ندارد، فرشتگان من اینجا یک کار ابجد مهم دارم و دعانویس وقت کمی دارم. لطفاً مرا ببخشید…» چهارم جادو سیاه چطور جرأت کرده بود؟ در تمام عمرش هرگز با غریبه‌ای این‌طور صحبت نکرده بود. چقدر به کسانی که می‌توانستند دعا بی‌ادب و بی‌تفاوت به احساسات مردم باشند حسادت و تحسین کرده بود. به نظرش می‌رسید که این یک دعا نویسی طلسم بحران برای اوست، چیزی که هرگز فراموش نخواهد کرد، چیزی که ممکن است تمام زندگی‌اش را تغییر دهد.

شاید جذابیتی که مارادیک از آن صحبت کرده بود، همین حالا هم کارساز بود. دعانویس آذربایجان غربی از پنجره‌اش به بیرون نگاه کرد و همیشه، بعد از آن، جویباری را به یاد می‌آورد که، گاهی نقره‌ای روشن، گاهی سیاه آبنوسی، مستقیماً از قلب نسخ خطی یک مزرعه سبز زمردی مانند یک روح خوشامدگو به سمت او می‌دوید. به پنجره‌اش خندید و ناپدید شد. او خودش را مطرح کرده بود. پیرمرد ریش‌دار داشت دعانویس قیدار روزنامه دعاگر هیبرت را می‌خواند. پیرمرد عجیب – اما شکست‌خورده! هارکنس احساس پیروزی می‌کرد. آیا جادو سیاه از این به بعد می‌توانست به این شکل خودش را فرشتگان مطرح کند، همه چیز برایش آسان می‌شد.

به جای عقب‌نشینی، می‌توانست پیش برود، دستش را دراز کند و مشرکان چیزها و افرادی را که می‌خواست، همانطور که دیده بود دیگران این کار را می‌کنند، بگیرد. تقریباً آرزو می‌کرد که پیرمرد دوباره با او دعانویس مجرب در زنجان صحبت کند، که او یک بار دیگر گستاخ باشد. از وقتی که به یاد می‌آورد، این باور را داشت که روزی، ناگهان، دری جادویی باز خواهد شد، در یک قدمی او، فرشی جادویی زیر پایش پهن خواهد شد و تمام زندگی‌اش تغییر خواهد کرد. سال‌های زیادی در رمال این مورد شکی نداشت. شاید آن را آمدن داستان عاشقانه می‌نامید، اما با بزرگتر شدنش، هم به خودش و هم به زندگی بی‌اعتماد شده بود.

او همیشه به ادبیات معاصر علاقه‌مند بود. هر کتاب جدیدی که اکنون باز می‌کرد، به نظرش می‌رسید که انتظار داشتن از زندگی بسیار احمقانه است. او توسط جنبش واقع‌گرایی مدرن بلعیده می‌شد، دعانویس آذربایجان غربی همانطور که مگسی توسط عنکبوتی بی‌تفاوت بلعیده می‌شود. او با خودش می‌گفت، این فرشتگان مردان بسیار باهوش هستند. دعانویس آنها آنقدر در مورد همه چیز بیشتر از من می‌دانند که حتماً حق با آنهاست. آنها بالاخره حقیقت را در مورد زندگی می‌گویند که هیچ‌کس قبلاً آن را نگفته است. اما وقتی تعداد زیادی از این کتاب‌ها (و هر کلمه از اولیس آقای جویس ) را خواند، متوجه شد که خیلی کمتر از آنچه تصور می‌کرد به حقیقت اهمیت می‌دهد.

او حتی بیش از ویکتوریایی‌های ساده‌لوح و احساساتی، شک داشت که آیا این نویسندگان حقیقت را می‌گویند یا نه؛ و وقتی بالاخره داستانی درباره یک تولیدکننده ماشین لباسشویی آمریکایی شنید که عادت داشت در هر فرصت ممکن، خود دعانویس آذربایجان غربی را در مقابل نزدیکترین و عزیزترین اقوام و دوستانش برهنه کند، و وقتی نویسنده به او گفت که این یک شهروند معمولی آمریکایی است، او که دعانویس مردم کشور خود را به خوبی می‌شناخت، رک و پوست کنده آن را باور نکرد. او فریاد زد که این واقع‌گرایان، به همان اندازه گریم، فوکه و دو لا مار، داستان‌های پریان را کامل می‌گویند؛ تفاوت این است که داستان‌های پریان واقع‌گرایانه افسرده‌کننده و دلسردکننده هستند، در حالی که بقیه اینطور نیستند.

او تصمیم گرفت واقع‌گرایان را رها کند و منتظر بماند تا چیزی دلپذیرتر از راه برسد. از آنجایی که به هر حال رسیدن حاجت گرفتن به حقیقت زندگی غیرممکن بود، بگذارید فقط توهمات دلپذیر داشته باشیم. آنها به همان اندازه دعانویس مجرب در سمنان دیگران احتمال دعا دارد شیاطین که واقعی باشند. اما او تنها و تنها بود. زنانی که دوستشان داشت هرگز او را دوست جادو نداشتند، و در واقع او هرگز به اندازه کافی به آنها نزدیک نشد تا به آنها دلگرمی بدهد. او در مورد آنها رویاپردازی جادو سیاه می‌کرد و آنها را طوری نقاشی می‌کرد که مطمئناً طلسم نبودند. او شور و اشتیاق و آرزوهای خودش دعا نویسی را داشت، اما تبار پیوریتن او همیشه او را از تجربه دور نگه می‌داشت.

آذربایجان غربی

در واقع، به نظر نمی‌رسید که او هرگز با چیزی ارتباط برقرار کرده باشد – به جز بیکر در اورگان، دو خواهرش و چهل قلم‌زنی‌اش. او آنقدر خجالتی بود که شیطانی او را مغرور می‌دانستند، آنقدر آرمان‌گرا بود که شیطان او را بدبین می‌دانستند، آنقدر پاکدامن بود که او را مردی بسیار غیراخلاقی با زندگی دوگانه مخفی می‌دانستند. مانند قهرمان او “هر سگی را دوست داشت و می‌خواست هر سگی او را دوست داشته باشد”، اما سگ‌ها به اندازه کافی در مورد او نمی‌دانستند که به او علاقه‌مند شوند. او جادو سیاه آنقدر شبیه بسیاری دیگر از آمریکایی‌های جهان‌وطنِ بی‌عیب و نقص، خوش‌رفتار و اهل گشت و گذار بود که هیچ‌کس هیچ احساس دائمی نسبت به او نداشت – پدر او هنری جیمز، عمویش هاولز و عمه‌اش (به شدت) ادیت وارتون بود.

همچون سایه‌هایی می‌بینند. چه کسی می‌دانست یا اهمیت موکل جن می‌داد که او تنهاست، مشتاق عشق، خانه، کسی که بتواند ارادت عاشقانه‌اش را به او ابراز کند؟ او همه این‌ها بود، اما هیچ‌کس اهمیتی نمی‌داد. و دعانویس آذربایجان غربی سپس او با جیمز مارادیک آشنا شد. پنجم جلسه دعا از ساده‌ترین جلسات بود. روزی ابطال کردن جادو در باشگاه اصلاحات، او با دو مرد ناهار می‌خورد، یکی رمان‌نویس به نام وست‌کات که او را خیلی تنوع در شیوه‌های طلسم در فرهنگ‌های مختلف وجود دارد کم می‌شناخت و دیگری یک آمریکایی دیگر. جادو وست‌کات، مردی سبزه و چاق حدود چهل ساله، با شهرتی که بدون جنجال، محکم و شایسته بود، شیطانی خیلی کم حرف زد. هارکنس او ​​را دوست داشت و در او نوعی کمرویی طلسم مهربانانه، اعمال صالح تقریباً شبیه به خودش، تشخیص داد.

بعد از ناهار، آنها برای نوشیدن قهوه به اتاق بزرگ مخصوص سیگاری‌ها در طبقه بالا نقل مکان کردند. مردی هیکلی و خوش‌قیافه، حدوداً پنجاه تا شصت ساله، دعا نزدیک شد و با وست‌کات آذربایجان غربی صحبت کرد.