دعانویس درود

متهم کرد. املاک کاردینال زیر بار پرداخت چندین مستمری سنگین بود؛ اما تقریباً در همان زمانی فرشتگان که مسمومیت مد شد، همه مستمری‌بگیران یکی پس از دیگری جان باختند. کاردینال، بعداً در مورد این مستمری‌بگیران می‌گفت: دعانویس درود «به لطف ستاره‌ام، از همه آنها همزاد بیشتر عمر کرده‌ام!» مردی شوخ‌طبع، وقتی او و پنوتیه را در یک کالسکه کافر دید، با اشاره به این عبارت فریاد زد: «کاردینال دو بونزی و ستاره‌اش شیطانی ، اینجایند !» اکنون بود که جنون کافر مسمومیت ذهن مردم را به خود مشغول کرد. از این زمان تا سال ۱۶۸۲، زندان‌های فرانسه مملو از افرادی شد که به این جرم متهم شده بودند؛ و بسیار عجیب است که سایر جرایم نیز به همین نسبت کاهش یافت.

دعانویس : ما قبلاً میزان ارتکاب این جرم را در ایتالیا دیده‌ایم. در صورت امکان، در فرانسه از آن پیشی گرفت. سهولت شیطانی که این قتل‌ها طلسمات فرشتگان می‌توانستند با استفاده از این سموم بی‌بو و بی‌مزه انجام دهند، افراد شرور را به خود ارواح جلب می‌کرد. حسادت، انتقام، طمع، حتی کینه‌های کوچک نیز به آنها متوسل می‌شدند. کسانی که از ترس لو رفتن، از استفاده از تپانچه یا خنجر یا حتی دوزهای بالای سم که فوراً می‌کُشند، منصرف می‌شدند، بدون ترس از سموم تدریجی استفاده می‌کردند. دولت فاسد آن زمان، اگرچه می‌توانست جنایات یک درباری ثروتمند و بانفوذ مانند پنوتیه سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند را نادیده بگیرد، اما با دیدن گسترش این جنایت در بین مردم، رسوا شد.

دعانویس درود

در واقع، در نظر اروپا، نام فرانسوی مایه ننگ و رسوایی بود. لویی دعا نویسی چهاردهم، برای پایان دادن به این شر، چیزی را که «اتاق سوزان» نامیده می‌شد، با اختیارات گسترده‌ای برای محاکمه و مجازات زندانیان تأسیس کرد. به ویژه دو زن، در این زمان خود را بدنام کردند و در مرگ صدها دعانویس حبیب‌آباد نفر نقش داشتند. هر دو در پاریس اعمال صالح ساکن بودند و لاوویزین و لاویگور نام داشتند. دعانویس درود آنها مانند اسپارا و توپانیا، که از آنها تقلید می‌کردند، عمدتاً سموم خود را به زنانی که می‌خواستند از شر شوهران خود خلاص شوند می‌فروختند؛ و در برخی موارد، به شوهرانی که می‌خواستند از شر همسران خود خلاص شوند.

دعانویس ایمان‌شهر شغل ظاهری آنها مامایی بود. آنها همچنین وانمود می‌کردند که فالگیر هستند و افراد از هر طبقه اجتماعی به آنها مراجعه می‌کردند. ثروتمندان و فقرا به طور یکسان به خانه‌های اربابی آنها هجوم می‌آوردند تا اسرار آینده را بیاموزند. پیشگویی‌های آنها عمدتاً از مرگ بود. آنها به زنان انحلال قریب‌الوقوع شوهران و به وارثان نیازمند پایان خویشاوندان ثروتمند را که آنها را، همانطور که بایرون می‌گوید، “خیلی منتظر گذاشته بودند” پیشگویی می‌کردند. آنها عموماً حرز مراقب بودند که در تحقق پیشگویی‌های خود نقش جادو داشته باشند. آنها به سید و حاجی کارفرمایان بدبخت خود می‌گفتند که برخی از نشانه‌های مرگ قریب‌الوقوع در خانه رخ خواهد داد، مانند شکستن شیشه یا ظروف چینی؛ و به خدمتکاران دستمزدهای قابل توجهی می‌دادند تا دقیقاً در زمان مقرر، گویی به طور تصادفی، باعث شکستن شیشه شوند.

شغل مامایی آنها را با اسرار بسیاری از خانواده‌ها آشنا کرد، که بعداً به حقایق وحشتناکی تبدیل شدند. مشخص نیست که آنها چه مدت به این تجارت وحشتناک ادامه داده بودند تا اینکه لو رفتند. سرانجام فرشته در پایان دعانویس پیربکران سال ۱۶۷۹، هویتشان فاش شد. هر دو محاکمه، مجرم فرشتگان شناخته شدند و در ۲۲ فوریه ۱۶۸۰، پس دعانویس از اینکه دستانشان با آهن داغ سوراخ و سپس قطع شد، در میدان گرو زنده زنده سوزانده شدند. همدستان متعدد آنها در پاریس و استان‌ها نیز کشف و محاکمه شدند. دعانویس درود به گفته برخی از نویسندگان، سی نفر شیاطین و به گفته برخی دیگر، پنجاه نفر از آنها، گشایش که عمدتاً زن بودند، در شهرهای اصلی کیمیاگری به طلسم دار آویخته شدند.

لاووآزین فهرستی از بازدیدکنندگانی که برای خرید سم به خانه‌اش می‌آمدند، نگه می‌داشت. این برگه پس از دستگیری او توسط پلیس ضبط و توسط دادگاه‌ها بررسی شد. در میان نام‌ها، نام مارشال دو لوکزامبورگ، کنتس دو سواسون و دوشس دو بویون دعانویس راسک نیز یافت شد. به نظر می‌رسد مارشال جادو سیاه تنها به خاطر ملاقات با زنی با این مشخصات، مرتکب حماقت بی‌اعتباری شده باشد، اما صدای عمومی در آن زمان چیزی بیش از حماقت را به او نسبت می‌داد. نویسنده کتاب «خاطرات امور اروپا از زمان صلح اوترخت » می‌گوید: «دارودسته بدبخت که با سم و پیشگویی سر و کار داشت، ادعا می‌کرد که او خود را به شیطان فروخته است و دختر جوانی به نام دوپن به وسیله او مسموم شده است.

در میان داستان‌های دیگر، آنها گفتند که او ابجد با شیطان قرارداد بسته است تا پسرش را به ازدواج دختر مارکی درآورد.»از لووا. در پاسخ به این اتهام بی‌رحمانه و پوچ، مارشال که به دلیل اولین اتهام علیه خود، خود را در باستیل تسلیم کرده بود، با احساسی آمیخته از غرور و دعا معصومیت پاسخ داد: شیاطین «وقتی ماتیو طلسم دو مونت‌مورنسی، جد من، با بیوه لویی لو گروس ازدواج کرد، به شیطان متوسل نشد، دعانویس درود بلکه ابطال کردن جادو به دولت-ژنرال متوسل دعانویس اسفراین موکل جن شد تا حمایت خاندان مونت‌مورنسی را برای پادشاه صغیر به دست آورد.» این مرد شجاع در سلولی به طول شش فوت و نیم زندانی شد و محاکمه او که برای چند هفته قطع شد، در مجموع چهارده ماه طول کشید.

هیچ حکمی علیه او صادر نشد. کنتس سواسون پیشینه تاریخی به جای اینکه خطر محاکمه را بپذیرد، به بروکسل گریخت؛ و هرگز نتوانست خود را از ننگ تلاش برای مسموم کردن ملکه اسپانیا با دوزهایی از پودر جانشینی پاک کند. دوشس دعانویس منجیل بویون دستگیر جادو شدن و توسط اتاق بازرگانی محاکمه توسل شد. با این حال، به نظر می‌رسد که او هیچ ارتباطی با سموم تدریجی نداشته، درود بلکه صرفاً سعی کرده بود به اسرار آینده پی ببرد و دعانویس کنجکاوی خود را با دیدن دعا شیطان ارضا کند. یکی از روسای اتاق بازرگانی، لا رینی، پیرمردی زشت و کوچک، با جدیت از او پرسید که آیا واقعاً شیطان را دیده است یا خیر؛ که خانم با نگاهی دقیق به او پاسخ داد: “اوه، بله!

دعانویس قلعه‌تل من الان او را می‌بینم. او به شکل یک پیرمرد کوچک و زشت، بسیار بدخلق است و لباس مشاور دولت را پوشیده است.” خانم لا رینی محتاطانه از پرسیدن سوالات بیشتر از خانمی با دعانویس درود زبانی بسیار تیز و آماده خودداری کرد. دوشس چندین ماه در باستیل زندانی شد؛ و چون هیچ مدرکی شیطانی علیه او ثابت نشد، با وساطت دوستان قدرتمندش آزاد شد. مجازات شدید جنایتکارانی از طلسم نویس این دست می‌توانست به فروکش کردن تب متون کهن تقلید در میان عوام کمک کند؛ اما مصونیت نسبی آنها از مجازات، روند معکوسی داشت. فرار پنوتیه و کاردینال دو بونزی ثروتمند، کارفرمای او، مخرب‌ترین تأثیر را داشت.

به مدت دو سال دیگر، این جنایت همچنان ادامه جادو داشت و سرانجام سرکوب نشد تا اینکه انرژی مثبت چوبه دار برای بیش از صد نفر شعله‌ور شد یا طناب دعا نویسی دار به اهتزاز درآمد. 40 یک قلعه بسیار بزرگ که به تنهایی پابرجاست. کاخ ووداستاک. خانه‌های جن‌زده. فهرست دعانویس ملکان مطالب واقعاً در زدن!… در زدن! در زدن!… کی اونجاست، من اسمم بعلزبوله؟… کی اونجاست، من اسمم شیطانه؟ در زدن! در زدن! – هیچ‌وقت ساکت نمیشی؟ – مکبث . کیست که خانه‌ای را ندیده یا نشنیده باشد، خانه‌ای بسته و غیرقابل سکونت، رو به ویرانی، و غبارآلود و دلگیر که نیمه‌شب‌ها صداهای عجیبی از آن به گوش رسیده باشد – ضربات هوایی درود صدای تق‌تق شیاطین زنجیر و ناله ارواح آشفته؟ – خانه‌ای که مردم دعا عبور از آن را پس از تاریکی هوا ناامن می‌دانستند، و سال‌هاست که بدون مستاجر مانده است، و هیچ مستاجری حتی اگر پولی هم برای این

درود

کار می‌گرفت، حاضر به سکونت در شماره ملا آن نبود؟ امروزه صدها خانه دین از این دست در انگلستان وجود دارد؛ صدها خانه در فرانسه، آلمان و تقریباً هر کشور اروپایی که با نشان ترس مشخص شده‌اند – مکان‌هایی برای ترسوها که از آنها دوری کنند و پرهیزگاران که هنگام عبور از شیاطین دعانویس گرگاب آنها خود را تبرک کنند و از آنها محافظت بخواهند – اقامتگاه ارواح و ارواح شیطانی. چنین خانه‌هایی در لندن بسیارند؛ و اگر هر لاف‌زن مغرور به پیشرفت عقل، زحمت قدیس یافتن و شمردن آنها را به خود بدهد، متقاعد خواهد شد که عقل هنوز باید گام‌های عظیمی بردارد تا چنین خرافات قدیمی ریشه‌کن شود.

تعویذ این ایده که چنین خانه‌هایی وجود دارند، بازمانده‌ای از آیین جادوگری است که جدا از بی‌ضرر بودن نسبی‌اش، شایسته توجه ویژه‌ای است، واز اینکه این [ایدئولوژی] نه چندان دیوانگی، بلکه حماقت مردم است. برخلاف سایر مفاهیمی که از اعتقاد این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد. به جادوگری سرچشمه گرفته‌اند و ما قبلاً به اندازه کافی به آنها پرداخته‌ایم، این [ایدئولوژی] هیچ بدبخت و بیچاره‌ای را به چوبه دار یا دار نزده است، و تنها تعداد کمی را به ستون فقرات فرستاده است. بسیاری از خانه‌ها به عنوان خانه‌های جن‌زده محکوم شده‌اند و افراد ضعیف و زودباور از آنها دوری می‌کنند، خانه‌هایی که در ذات خود بسیار بی‌اهمیت هستند و فقط به ذهنی قوی نیاز دارند تا فوراً آنها را پاک جادو سیاه کند و تمام نگرانی‌ها را از بین دعانویس رامشیر ببرد.

خانه‌ای در اکس-لا-شاپل، ساختمانی بزرگ و متروک، به دلیل ضربات مرموزی که در تمام ساعات شبانه‌روز از داخل دعا آن شنیده می‌شد، به جادو مدت پنج سال خالی دعانویس از سکنه ماند. هیچ‌کس نمی‌توانست دلیل این دعانویس درود صداها را توضیح دهد؛ و سرانجام ترس آنقدر زیاد شد که ساکنان خانه‌های دو طرف، اجاره خود را رها کردند و به محله‌های دیگر شهر رفتند، جایی که احتمال مزاحمت ارواح شیطانی کمتر بود. علوم غریبه خانه که مدت‌ها بدون سکنه مانده بود، سرانجام آنقدر ویران، کثیف و از نظر ظاهری آنقدر رقت‌انگیز شد و آنقدر شبیه مکانی شد که قرار بود ارواح در آن رفت و آمد کنند.