دعانویس در بوشهر

نفع برده‌دار دخالت نکرد، جز یک مرد که من او را برده‌دار دیگری می‌دانستم. او با لحنی خشن گفت: «ولشان کن؛ آنها اموال او هستند !» پسر کوچک‌تر، حدود ۷ ساله – که برای فهمیدن معنی این حرف‌ها خیلی کوچک بود – دعانویس در بوشهر فریاد زد: «ماسا جان! ماسا جان!» پسر بزرگتر، ۱۱ ساله، موضوع را بی‌طرفانه‌تر و مادر کاملاً آرام گرفت . مادر و همدلانش دعا همگی در حضور تعداد زیادی از تماشاگران در عرشه اول و اسکله، که تا آنجا که من می‌توانستم دعانویس تشخیص دهم، به نظر می‌رسید که همه آنها با بی‌تفاوتی کامل به کل ماجرا نگاه می‌کنند، با هم از پله‌ها موکل جن پایین جادو رفتند.

دعانویس : به زن و بچه‌ها کمک شد، اما آنها را مجبور به ترک آنجا نکردند. هیچ خشونت یا تهدیدی هم که من دیدم یا شنیدم، وجود نداشت. تنها کلماتی که از کسی که شخصیت قابل اعتراضی داشت شنیدم این بود: «او را زمین کلیسا بزنید؛ او را زمین بزنید!» اما اینکه چه کسی آن را گفته فرشته یا منظور چه کسی بوده را نمی‌دانستم، و از آن زمان تاکنون نیز مطلع دعا نشده‌ام. با این حال، اگر این دعا حرف را یک مرد رنگین‌پوست زده باشد، متاسفم، زیرا کوچکترین دلیلی حاجت گرفتن برای چنین لحنی وجود نداشت، به خصوص که به نظر می‌رسید همدردی تماشاگران و شهروندان، مسیر دنبال شده را توجیه می‌کرد.

دعانویس در بوشهر

هنگام عبور از اسکله و پایین رفتن از خیابان دلاور به سمت خیابان داک و بالا رفتن از داک به سمت فرانت، جایی که کالسکه‌ای تهیه شده بود، برده‌دار و یک افسر پلیس، اگر نگوییم بیشتر، جزو گروه بودند. به کوچکترین پسر هنگام سوار کردنش به عبادت کردن کالسکه گفته شد که «او یک احمق است که اینقدر فرشتگان دنبال «ماسا جان» گریه می‌کند، اگر کسی او را بگیرد حاضر است بفروشد.» دیگر انرژی مثبت هیچ ناله و شکایتی در این مورد شنیده شماره دعانویس در بوشهر نشد. دعانویس در بوشهر دعا نویسی کالسکه به آرامی در شهر حرکت می‌کرد، اسب‌ها خسته بودند و هوا به شدت گرم بود؛ زندانیان در خیابان دهم پیاده شدند – نه در هیچ خانه‌ای – و پس از آن به زودی دوستان مهمان‌نواز و آرامش را یافتند.

هیجان آن لحظه که گذشت، مادر بسیار شاد به نظر می‌رسید و از اینکه خودش و پسرانش، همانطور که منابع فولکلور به سنت‌های طلسم نمادین اشاره دارند فکر می‌کرد، “به لطف الهی از خانه‌ی بندگی رهایی یافته بودند !” بسیار خوشحال بود! برای اولین بار در زندگی‌اش می‌توانست به خود و فرزندانش نگاه کند و احساس آزادی کند! او که نیمی از بهترین روزهای عمرش را در قلبش احساس می‌کرد، با فرزندانش در طلسم حراجی فروخته شده بود، و یکی از فرزندانش را دور دعانویس از او فروخته بودند، بدون اینکه امیدی به دیدن دوباره‌اش داشته دعانویس در استان فارس باشد، خیلی طبیعی و عاقلانه تصمیم گرفت به کانادا برود، زیرا می‌ترسید اگر در این شهر بماند – همانطور که برخی به او اطمینان داده بودند که می‌تواند با امنیت کامل آنجا بماند جادو – دوباره خود را در چنگال ظالمی که از او فرار کرده بود، بیابد.

چند مورد از آنچه ذکر او در مورد شخصیت استادش شماره ملا نقل کرد، ممکن است برای خواننده جالب باشد – در دو سال گذشته، او تمام برده‌هایش – بین جادو شدن سی تا چهل نفر شیاطین – را جادو سیاه فروخته بود و برده‌های فعلی را در همین مدت خریداری کرده بود. او گفت که قبل از ترک واشنگتن، با ماشین‌ها و رفتن به خانه‌ی پدرزنش در مقدس این شهر، دعانویس در بوشهر تعدادی از افراد به او گفته بودند که با آوردن برده‌هایش به پنسیلوانیا، آنها آزاد خواهند شد. وقتی در خانه‌ی پدرزنش، آنطور که او شنیده بود، به ارواح او گفته شد که «نمی‌توانست کار بدتری انجام دهد» و غیره، او پاسخ داد که «جین او را ترک دعا نویس نخواهد دعانویس تضمینی در کرج کرد».

با این حال، هر چقدر هم که وانمود می‌کرد چنین اعتماد ضمنی به جین دارد، به ندرت اجازه می‌داد لحظه‌ای در این شهر از حضورش دور باشد. به زبان خود جین، او «هر دقیقه دنبالش بود» و شیاطین می‌ترسید کسی موسیقی شیرین آزادی را به گوش او برساند. ضمناً، جین قبل از ترک جنوب این را عمیقاً در قلبش داشت و مصمم بود که در نیویورک موفق شود، بهترین دعا برای رزق و روزی مغازه هرچند در فیلادلفیا ناامید شده بود. در رستوران بلادگود، پس از اینکه با قطار ساعت ۲ دیر کرده بود و منتظر قطار ساعت ۵ بود، اشتهایش “صاحب” جین را وسوسه کرد که شامی سریع بخورد.

بنابراین، پس از اینکه جین را در جایی که فکر می‌کرد از “ارتباطات شیطانی” پیشخدمت‌های رنگین‌پوست کاملاً در امان خواهد بود، قرار داد و پس از اعمال صالح دادن دو نصیحت به او، به سمت میز رفت. با این حال، کمی آنجا ماند و سپس برای مراقبت از جین آنجا را ترک کرد. او را آرام یافت و دید که از بالای نرده‌ای نزدیک جایی که او را گذاشته بود، نگاه می‌کند. دوباره به میز برگشت و غذایش را تمام جادوگر کرد. اما، افسوس، برای برده‌دار! جین «چشم‌هایش را باز کرده بود» و در آن مدت کوتاه، دلسوزی کسی دعانویس بندر بوشهر را که جرأت کرده بود به او اعتماد کند، جلب کرده بود و گفته بود: «من و فرزندانم برده هستیم و آزادی می‌خواهیم!» مطمئن نیستم، اما فرض می‌کنم آن شخص، از کیمیاگری روی حسن نیت، باعث ارسال یادداشت به دفتر مبارزه با برده‌داری و در نتیجه آن نتیجه شده باشد.

در مورد رفتنش به نیویورک برای دیدن دوستانش، دعانویس در بوشهر و آرزوی بازگشت به پیش سه فرزندش در جنوب، حرز و اینکه او قرار است او را آزاد کند، و غیره، جین بارها و بارها و با جادو قاطعیت اعلام کرد که ذره‌ای از حرف‌های اربابش در این موارد حقیقت ندارد. حقیقت این دعانویس خوب در بوشهر است که او کوچکترین امیدی به جادو سیاه آزادی از طریق هیچ عملی از جانب اربابش نداشت. او فقط یک پسر را در جنوب گذاشته بود که به رمال جایی دور فروخته شده بود، جایی که او به ندرت از او خبری داشت، در واقع هرگز انتظار نداشت دیگر او را ببیند.

جین از نظر ظاهری قد بلند و خوش‌هیکل، پیشانی بلند و بزرگ، رفتاری محترمانه، پوستی به رنگ بلوطی دارد و به نظر می‌رسد که طبیعتاً از عقل سلیم فوق‌العاده‌ای برخوردار است، هرچند که البته هرگز به دعانویس در بوشهر او اجازه مطالعه نداده‌اند. بنابراین، تا جایی که می‌توانستم، صادقانه‌ترین گزارش را در مورد جین و شرایط مرتبط با رهایی دعانویس درگهان او دعا نویسی ارائه دادم. دبلیو. هنوز. پی‌نوشت – از پنج باربر رنگین‌پوست که بی‌درنگ، با قلبی گرم و سرشار از همدردی با مادر و فرزندانش، ظاهر شدند، نمی‌توان هر چه در ستایششان گفت. در مورد حاضر، آنها بزرگوارانه عمل جفت روحی کردند، فارغ از اینکه در مورد شخصیت کلی آنها چه می‌توان گفت، که من چیزی از آن نمی‌دانم.

اینکه چگونه انسان‌هایی که تا به حال طعم ابجد ظلم را چشیده‌اند، می‌توانستند تحت این شرایط جادو طلسم متفاوت عمل کنند، برایم غیرقابل تصور است. راز مورد اشاره که در نامه فوق وجود نداشت و دادگاه نتوانست آقای ویلیامسون را از آن آگاه کند، می‌توانست به درستی در این کلمات توضیح داده شود. کالسکه در اسکله تهیه شد، دعانویس در بوشهر در حالی که سرهنگ ویلر و آقای ویلیامسون در حال بحث در مورد موضوع مربوط به اقدام تفسیر طلسم‌ها ممکن است در هر منطقه متفاوت باشد کمیته بودند و در همان لحظه، قدیس جین و دو بهترین دعانویس تهران پسرش به داخل کالسکه دعوت شدند و نویسنده‌ای که کالسکه را تهیه کرده بود، آنها را همراهی کرد و به پایین شهر راند و در شیطانی خیابان دهم، پایین لومبارد، زندانیان را از کالسکه بیرون آورد و راننده مذکور به کالسکه پول داد و او را مرخص کرد.

بوشهر

به دلایل کافر احتیاطی، او آنها را به یک محل استراحت موقت برد، جایی که می‌توانستند تا بعد رمل از تاریکی هوا بمانند. سپس آنها را به محل اقامت خود دعوت کرد، جایی که از آنها استقبال شد و در زمان مناسب به شرق فرستاده شدند. حالا، پس از ترک اسکله، در حالی که ویلیامسون و ویلر در علوم غریبه حال بحث در مورد مسائل بودند – (همانطور که پاسمور در پاسخ به حکم احضار به دادگاه به وضوح به آن سوگند یاد دین کرده بود) دعانویس بندر لنگه – ویلیامسون نمی‌دانست چه تصمیمی با آنها گرفته شد. آن شب، قبل از دیدن عضو کمیته، که با او در قایق هماهنگ عمل می‌کرد و مسئولیت کامل جین سید و حاجی و پسرانش را بر عهده داشت، برای انجام تعهدات تجاری به هریسبورگ رفت.

صبح روز بعد، پدرش (توماس ویلیامسون) حکم احضار به دادگاه (که پس از رفتن او به دفتر پاسمور ابلاغ شده بود) را به دفتر مبارزه با برده‌داری آورد. او با آرامش آن دعانویس در بوشهر را به نویسنده داد و همزمان اظهار داشت که “پاسمور به هریسبورگ رفته است” و افزود: “بهتر است به دعانویس رامشیر آن رسیدگی کنی” (حکم). جناب آقای ادوارد هاپر، به همراه این حکم احضار شدند و در غیاب آقای ویلیامسون، در دادگاه حاضر شدند و اظهار داشتند که «حکم ابلاغ نشده است، زیرا آقای دبلیو. خارج از شهر بوده است» و غیره. پس از این اظهارات، قاضی ادامه‌ی اقدامات را به روز بعد موکول کرد.

در همین حال، آقای ویلیامسون بازگشت و روح دید که حکم در انتظار اوست و علاوه بر آن، احساسات آشفته‌ای در سراسر دعا نویسی شهر موج می‌زد. اکنون کاملاً دعانویس مشخص است که او از کسانی که در خفا بودند، به دنبال کسب اطلاع از اینکه جین جانسون و پسرانش پس از ترک اسکله به کجا برده شده‌اند یا چه سرنوشتی برایشان رقم خورده است، نبوده است؛ جز اینکه به سادگی بپرسد: «آیا آنها در امان هستند؟» (و وقتی به او گفته شد: نسخ خطی «بله»، لبخند زد) در نتیجه، او می‌توانست به مدت یک هفته توسط ماهرترین وکیل در کانون طلسم وکلای فیلادلفیا مورد بازجویی قرار گیرد.