دعانویس در کرمانشاه

ببرم: اما ناگهان، مانند یک ماه نو، ستاره حاکم، که اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند خودم هستم، دوباره دعا نویسی در قلب من طلوع می‌کند و بر این نفوذ دیگر غلبه می‌کند. من ممکن است[صفحه ۲۱۴]کاملاً خوشحال باشم؛ دعانویس در کرمانشاه اما یک بار، در شبی مرموز، نشانه‌ای مخفی از طریق دستم در اعماق روحم دعا نویسی نقش بست؛ اغلب آن پیکر جادویی می‌خوابد و در آرامش است؛ تصور می‌کنم که از دنیا رفته است؛ اما در یک لحظه، مانند زهری، به بیرون می‌پرد و بر تمام خطوط آن سایه می‌افکند. و سپس نمی‌توانم جز آن چیز دیگری فکر کلیسا یا احساس کنم؛ و همه چیز در اطرافم ابطال کردن جادو توسط این شیاطین شکل مطیع دگرگون می‌شود، یا بهتر است بگویم بلعیده می‌شود.

دعانویس : همانطور که مرد هار با دیدن دعا آب عقب‌نشینی می‌کند و زهر در او بیشتر می‌شود؛ برای من نیز با دیدن هر شکل گوشه‌نشین، هر خطی، هر درخششی چنین است؛ آنگاه هر چیزی شکلی را که در من ساکن است بیدار می‌کند و باعث می‌شود که به وجود آید؛ و روح و بدن من درد تولد را احساس می‌کنند؛ زیرا همانطور که ذهن من آن را با طلسم احساسی از بیرون دریافت کرده است، با رنج و کار سخت تلاش می‌کند تا آن دین را دوباره به احساسی بیرونی تبدیل کند تا از شر آن خلاص شود و به طلسم آرامش جادو سیاه برسد.

دعانویس در کرمانشاه

پیرمرد گفت: «ستاره‌ای شوم تو را از ما به طلسم کوهستان برد؛ تو برای زندگی آرام زاده شده بودی، ذهنت به صلح و عشق به گیاهان گرایش داشت؛ سپس بی‌صبری‌ات تو را به سوی همنشینی با سنگ‌های وحشی شتافت: صخره‌ها، صخره‌های پاره پاره، با شکل‌های ناهموارشان، روحت را واژگون کرده‌اند و عطش تباه‌کننده برای فلزات را در تو کاشته‌اند. تو هنوز هم باید مراقب خودت می‌بودی و خودت را از منظره کوهستان دور نگه می‌داشتی؛ من هم می‌خواستم تو را بزرگ جادو کنم، دعانویس در کرمانشاه اما چنین نشد. فروتنی تو، آرامش تو، احساس کودکانه تو، با تحقیر، هیاهو فرشتگان و هوس رانی از بین رفته است.» پسر گفت: «نه.» «خوب به یاد دارم که این گیاهی بود که پیشینه تاریخی برای اولین بار بدبختی زمین را به من شناساند؛ تا آن زمان، هرگز آه و ناله‌هایی را که از هر سو، در سراسر طبیعت، می‌توان شنید، درک نمی‌کردم، اگر کسی به آنها گوش

فرا می‌داد. در گیاهان و علف‌ها، در درختان و گل‌ها، این پیچ و تاب دردناک یک زخم جهانی است که حرکت می‌کند و کار می‌کند؛ آنها جسد جهان‌های باشکوه سنگیِ از دست رفته هستند، آنها جهانی وحشتناک از گندیدگی را به چشمان ما ارائه می‌دهند. اکنون به روشنی می‌بینم که این همان چیزی بود که ریشه با آه عمیقش به من می‌گفت؛ در غم و اندوه خود، خود را فراموش کرد و همه چیز را به من گفت. به همین دلیل است که همه درختچه‌های سبز از من خشمگین هستند و در کمین مذهب زندگی من نشسته‌اند؛ آنها می‌خواهند آن چهره دوست‌داشتنی را در قلب من محو کنند؛ و هر بهار، با نگاه‌های مرگبار و تحریف‌شده خود، سعی می‌کنند دعا روح مرا علوم غریبه به دست دعانویس درح آورند.

واقعاً تأسف‌بار است که در نظر توسل بگیریم که چگونه به تو خیانت کرده‌اند و تو را در خود جای داده‌اند، پیرمرد؛ زیرا آنها روح تو را کاملاً به دست آورده‌اند. فقط سؤال کن[صفحه ۲۱۵]صخره‌ها را، و وقتی جادو صدایشان را بشنوی، شگفت‌زده خواهی شد.» پدر مدتی طولانی به او نگاه دعانویس مجرب در کرمانشاه کرد و عبادت کردن نتوانست شیطانی چیزی بگوید. دعانویس در کرمانشاه آنها دوباره در سکوت به خانه رفتند و پیرمرد به اندازه الیزابت از شادی کریستین ترسیده بود؛ زیرا به طلسمات نظرش چیزی کاملاً غریبه می‌آمد؛ و گویی موجود دیگری از درون او، جادو به طرز ناشیانه و بی‌اثری، مانند دستگاهی، بیرون می‌ریخت. قرار بود بار دیگر جشن برداشت محصول برگزار شود؛ مردم به کلیسا رفتند و الیزابت، به همراه فرزندان کوچکش، برای پیوستن به مراسم به راه افتاد؛ شوهرش نیز به نظر می‌رسید که قصد همراهی آنها را دارد، اما در آستانه کلیسا، او به کناری رفت؛ و با طلسم حالتی اجنه غیر مسلمان

دعانویس در قزوین از تفکر عمیق، از روستا بیرون رفت. او کافران خود را بر فراز بلندی قرار داد و دوباره به کلبه‌های دود گرفته نگاه کرد؛ صدای سرود و ارگ را از کلیسای کوچک شنید؛ کودکانی با لباس‌های مخصوص جشن، در چمنزار می‌رقصیدند و بازی می‌کردند. با خود گفت: «چطور زندگی‌ام را مثل یک رویا از دست داده‌ام! سال‌ها از زمانی که از این دعا نویسی تپه به سمت بچه‌های شاد پایین دعا رفتم، گذشته است؛ کسانی که آن زمان در چمنزار بازی می‌کردند، اکنون در کلیسا جدی هستند؛ من هم زمانی به آنجا رفتم، اما الیزابت دیگر یک کافر دوشیزه کودک‌گونه و شکوفا نیست؛ جوانی‌اش رفته است؛ من نمی‌توانم با حسرت آن روزها به دنبال نگاه چشمانش باشم؛ من عمداً یک خوشبختی ابدی والا را نادیده گرفته‌ام تا به سعادتی دست یابم که محدود و گذرا است.» دعانویس در کرمانشاه با قلبی سرشار طلسم نویس از اشتیاق وصف‌ناپذیر، به جنگل مجاور رفت و خود را در

انبوه‌ترین سایه‌های آن غرق کرد. سکوتی هولناک او را فرا گرفت؛ هیچ نسیمی در برگ‌ها نمی‌وزید. در همین حال، مردی را دید که از دور به او نزدیک می‌شد و او را به عنوان غریبه شناخت؛ وحشت‌زده از جا پرید و اولین فکری که به ذهنش رسید این بود که مرد از او پولش را بخواهد. اما همین که آن چهره نزدیک‌تر شد، فهمید که چقدر اشتباه کرده است؛ زیرا چهره‌هایی که تصور می‌کرد برایش آشنا هستند، در هم ادغام شدند؛ پیرزنی بسیار زشت و زننده نزدیک شد؛ او لباس‌های ژنده و کثیفی به جفر تن داشت؛ موهای خاکستری‌اش با موهایی ژولیده و پاره پاره پوشیده شده بود؛ او با شیاطین عصا راه می‌رفت.

با صدایی فرشتگان وحشتناک با او صحبت کرد و نام و موقعیتش را پرسید؛ او به هر دو سوال پاسخ داد و سپس گفت: «اما تو کیستی؟» او پاسخ داد: «من زن جنگلی نامیده می‌شوم؛ و هر کودکی می‌تواند درباره من بگوید. مگر قبلاً مرا ندیده‌ای؟» با گفتن آخرین کلمات، او چرخید و کریستین فکر کرد که در میان درختان، پرده طلایی، راه رفتن بلند، و آن هیکل بزرگ را تشخیص داده است. او با هیبتی باشکوه که زمانی در گذشته دیده بود، برگشت تا با عجله به دنبالش برود، اما او را هیچ جا ندید. دعانویس در کرمانشاه در همین حال، چیزی در چمن‌ها برق دعاگر زد و توجه او را به خود جلب کرد.

آن را برداشت؛ لوح جادویی با جواهرات رنگی و آن پیکر شگفت‌انگیز بود که سال‌ها پیش آن را گم کرده بود. شکل و درخشش‌های متغیر آن با قدرتی آنی تمام حواس او را تحت تأثیر قرار داد. آن را محکم گرفت تا به خود بقبولاند که واقعاً دوباره در دستان دعانویس در کرمانشاه اوست و سپس با آن به روستا بازگشت. پدرش به استقبالش رفت. کریستین فریاد رمل زد: «ببین، چیزی که بارها روح در موردش با تو صحبت می‌کردم و فکر می‌کردم فقط در خواب متون کهن به من نشان داده شده است، اکنون قطعی و درست است.» دعا پیرمرد مدتی طولانی به لوح نگاه کرد و سپس گفت: «پسرم، وقتی به این سنگ‌ها نگاه می‌کنم و به طور مبهم معنی کلمات روی آنها را حدس می‌زنم، وحشت در قلبم فرو می‌رود.

اینجا را ببین، چقدر سرد می‌درخشند، چه نگاه‌های بی‌رحمانه‌ای از آنها ساطع می‌شود، تشنه به خون، مانند طلسم چشم قرمز ببر! این نوشته را از خود دور کن، که تو را سرد و بی‌رحم می‌کند، که قلبت را به سنگ تبدیل می‌کند: گل‌ها را مشرکان ببین، وقتی صبح می‌درخشد، در جای شبنم‌گرفته‌شان بیدار می‌شوند؛ و مانند کودکانی که از خواب بیدار می‌شوند، با لبخند به صورتت نگاه می‌کنم. به تدریج، از آن طرف و از این طرف، به سوی خورشید طلایی روی می‌آورند، تا زمانی که بوسه‌ی درخشان او را ملاقات کنند، در کرمانشاه و قلب‌هایشان از عشق می‌سوزد: زیرا، با اشتیاقی توأم با اندوه، در نگاه‌های معشوقشان که پژمرده می‌شوند، بر بوسه‌های ذوب‌کننده‌اش شیطانی که رو به پایانند، و مردن از رنج شیرین عشق: این چیزی است شماره ملا که آنها بیش جفت روحی از همه از آن لذت می‌برند؛ با نهایت دعا ضعف و ناتوانی از دنیا رفتن؛ در گم شدن معشوقشان،

در کرمانشاه

ایستاده‌ای رنگ‌پریده در فروتنیِ خاموش. سپس گنج را دور می ریزند از عطرهایشان، از روح‌های لطیفشان، و هوا از لذت مست می‌شود، همچون سیل‌های بی‌هدف، دعانویس می‌غلتد. عشق اینجا در پایین به سراغ ما می‌آید، اختلاف، دوری، زدودن، محو کردن و قلب فریاد می‌زند: حالا می‌دانم غم، علاقه، دردِ دوست داشتن.» [صفحه انرژی مثبت ۲۱۷] دیگری گفت: «چه گنج‌های شگفت‌انگیز و بی‌‌شماری، هنوز باید در اعماق زمین وجود داشته باشد! آیا می‌توان به دعانویس بسترهای پنهان آنها سرک کشید و آنها را بیرون آورد و برای خود ربود! آیا می‌توان این زمین را مانند عروسی محبوب به آغوش کشید، تا با درد و عشق، گرانبهاترین ثروت‌هایش را با کمال میل به تو ارزانی دارد!

زن جنگلبان مرا فرا خوانده است؛ من می‌روم تا او را جستجو کنم. در همین نزدیکی، یک چاه قدیمی و ویران وجود دارد که قرن‌ها پیش معدنچی‌ای آن را حفر کرده است؛ شاید او را آنجا پیدا کنم!» او با عجله رفت. پیرمرد بیهوده تلاش کرد تا او را نگه دارد؛ چند لحظه بعد، رمال کریستین از نظرش ناپدید شد. چند ساعت بعد، پدر، با تلاش فراوان، به چاه ویران شده رسید: ردپاهایی را روی شن‌های ورودی دید و با گریه برگشت؛ متقاعد شد که پسرش، جادوگر در حالت جنون، به داخل آب‌های قدیمی جمع شده و غارهای وحشتناک تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد معدن رفته و غرق شده است.

از آن روز به بعد، قلبش شکسته به شیطان دعانویس در کرمانشاه نظر می‌رسید و بی‌وقفه اشک می‌ریخت. تمام محله از بخت و اقبال کشاورز جوان ابراز تاسف می‌کردند. الیزابت تسلی‌ناپذیر بود، بچه‌ها با صدای بلند ناله می‌کردند.