دعانویس ایردموسی

است که نویسنده‌ی همین سطور در «مذاکرات انجمن آسیایی ژاپن» ادعا کرده است،[42] که «آینوها چیزی از رستاخیز بدن نمی‌دانند .» نباید استدلال شود که چون آینوها دین ندارند، آدم‌های بدی دعانویس ایردموسی هستند. آنها از دین به دورند. آنها قطعاً اخلاقی نیستند، زیرا هیچ چیز در میان طلسم آنها غیراخلاقی نیست. آینوها را باید بیشتر به عنوان حیوان در نظر گرفت تا انسان. وقتی از یک سگ صحبت می‌کنیم، نمی‌پرسیم که آیا سگ اخلاقی است یا نه، بلکه فقط می‌پرسیم که آیا سگ خوبی است یا نه. فرشتگان همین را می‌توان در مورد رمل آینوها گفت. ما نمی‌توانیم آنها را با خودمان مقایسه کنیم یا با معیارهای فرشتگان اخلاقی خودمان سید و حاجی در مورد آنها قضاوت کنیم.

دعانویس : آنها آداب و رسوم معنوی در سنت‌های فولکلور ظاهر می‌شوند به خودی خود مهربان، مهربان، شجاع و بالاتر از همه چیز ساده هستند. زبان، آداب و رسوم، هنرها و عادات طلسم نویس آنها، همانطور که دیده‌ایم، ساده‌ترین و بی‌ادبانه‌ترین حالت ممکن است. بنابراین، فرض اینکه چنین مغزهای ساده‌ای می‌توانند ایده‌های والای مذهبی را در خود جای دهند، پوچ است. اگر آنها مغز کافی برای درک باورهای والای مذهبی داشتند، مدت‌ها پیش از آنها استفاده می‌کردند.[صفحه ۲۹۱] آنها در بهبود وضعیت فلاکت‌بار و شیوه‌ی کثیف زندگی خود، تلاش می‌کردند. تعویذ آنها تلاش می‌کردند تا آغازگر تاریخ و ادبیاتی باشند، یا حداقل شیوه‌ای از نگارش را ابداع یا اتخاذ کنند که با آن بتوانند این ایده‌های والا را حفظ کنند دعاگر و آنها را از نسلی به نسل دیگر منتقل کنند.

دعانویس ایردموسی

حتی زبان آنها از نظر کلمات آنقدر ضعیف است که به سختی می‌تواند نیازهای جادو سیاه روزمره‌ی آنها را بیان کند. آینوها در مقیاس بشریت پایین هستند. آنها همیشه پایین بوده‌اند؛ آنها سقوط نکرده‌اند، زیرا هرگز بالا دین دعانویس نرفته‌اند. آنها هرگز در این دنیا هیچ آسیبی نرسانده قدیس و هرگز هیچ خیری نخواهند رساند. دعانویس ایردموسی آینوها بدون قانون هستند، که هرچند متناقض به نظر می‌رسد، اما تا حد زیادی آنها را خوب می‌کند. مردم هرگز آنقدر خوب نیستند که هیچ آسیبی نتوان به کسی رساند. در واقع جرایم کمی در بین آنها وجود دارد؛ هیچ جادو دعا نویسی نوزادکشی داوطلبانه‌ای وجود ندارد؛ قتل بسیار بسیار نادر است؛ هیچ خودکشی وجود ندارد؛ دزدی کم است و دعا خیانت در بین افراد یک قبیله نیز کم است.

اگرچه کافران آنها معمولاً گوشه‌گیر و کم‌حرف هستند، اما در مناسبت‌های خاص مهمان‌نواز هستند و با داشته‌های اندک خود سخاوتمندند. جوانان به طور غریزی به سالمندان احترام شماره ملا می‌گذارند، بدون اینکه آن توسل را فضیلت یا وظیفه بدانند. نسخ خطی بزدلی توسط آینوها تحقیر می‌شود، اما شجاعت، تحمل درد و اعمال مربوط به جادو سختی، مستی و ویژگی‌های مشابه به عنوان فرشتگان فضایل اصلی در مردان در نظر گرفته می‌شوند. مجازات‌ها به ندرت توسط آینوها بر هر یک از اعضای کافران قبیله آنها اعمال می‌شود دعانویس خرمدره و مقدس جادوگر جرم باید واقعاً بزرگ باشد تا کل جامعه را علیه مجرم برانگیزد. اگر به ندرت اتفاق بدی بزرگی رخ داده باشد، رئیس روستا و همه مردان جمع می‌شوند اعمال صالح و در مورد مجازاتی که باید اعمال شود تصمیم می‌گیرند.

دعانویس باغ ملک شلاق زدن مجازات عمومی برای جرایم سبک‌تر است که طبق عقاید آینو، دزدی و ضرب و جفت روحی شتم هستند. قتل یک مرد قبیله گاهی با بریدن تاندون‌های دست و پای حاجت گرفتن قاتل مجازات می‌شود و در نتیجه او را از شکار یا ماهیگیری ناتوان می‌کند. با این حال، اگر مرد مقتول از قبیله دیگری یا یک ژاپنی باشد، دعانویس ایردموسی این نوع عدالت وحشیانه اجرا نمی‌شود. اختلافات بین افراد قبیله با قصاص خصوصی حل و فصل می‌شود و هیچ کس به هیچ وجه دخالت نمی‌کند. با این حال، این اختلافات بسیار نادر است، زیرا آینوها ذاتاً مردمی صلح‌جو هستند. حبس وجود ندارد، به این دلیل ساده که آینوها زندان ندارند.

آنها نمی‌دانند زندان چیست؛ و مجازات اعدام نیز توسط آنها اعمال نمی‌شود. طبق عقاید خودشان، آنها نسبت به کودکان بی‌رحم نیستند، زیرا ما[صفحه ۲۹۲] به ندرت دیده می‌شود که آنها عمداً با فرزندان خود بدرفتاری کنند؛ اما طبق مفاهیم متمدنانه، زنان متون کهن آینو مادران به طرز تکان‌دهنده‌ای بدی هستند. آنها فرزندان خود را دوست دارند، اما پس از حدود یک سال و نیمگی، نه از آنها مراقبت می‌کنند و نه عملاً از آنها مراقبت می‌کنند. و در مورد شستن آنها، شانه کردن موها، آموزش آنها یا تلاش برای درمان هزار و یک بیماری پوستی دردناک آنها که عمدتاً ناشی از غفلت خودشان است، یک مادر آینو به این کارها دست می‌زند، نه بیشتر از مردانی که به ساختن معبد یا خلق آثار ادبی پیشینه تاریخی دعانویس سطر می‌پردازند.

این غفلت برای آنها، همانطور که برای ما یک جرم غیرقابل تحمل است، نیست، بلکه نتیجه طبیعی غریزه حیوانی آنهاست که با رشد عقلانی در تضاد است. زیرا اگر نوزادی در یک سال و نیمگی به اندازه کافی بزرگ نشده باشد که از خود حرز مراقبت کند، به عنوان یک دعا آینو فایده‌ای ندارد. نیازی به اضافه کردن نیست که در این شرایط، اکثر آنها فایده‌ای ندارند و درصد مرگ دعانویس رامشیر و میر نوزادان برای یک ذهن متمدن وحشتناک است.

قوانین ازدواج در دعا سرزمین آینو خیلی سختگیرانه نیست؛ در واقع، همزاد هیچ قانونی وجود ندارد. اگر مرد جوانی رمال شیفته‌ی یک دوشیزه‌ی خوش‌قیافه شود و دوشیزه نیز محبت او را پاسخ دهد، تنها کاری که باید انجام دهند این است که بروند و با هم زندگی کنند، و هیچ خانم گراندی وجود ندارد که به دلیل ابجد فقدان تشریفات و مراسم نزدیک‌تر، مورد تمسخر قرار گیرد. هیچ مراسمی برای جشن گرفتن این مناسبت وجود ندارد؛ هیچ هدیه‌ی عروسی، هیچ ساقدوشی، هیچ روحانی رسمی و هیچ دمپایی کهنه‌ای به محض گره خوردن عقد، به دنبال زوج خوشبخت پرتاب نمی‌شود. داماد یا به کلبه‌ی عروس خود می‌رود تا زندگی کند، یا اگر به مادرشوهرش اهمیتی نمی‌دهد، معشوقه‌ی خود را به کلبه‌ی پدرش می‌آورد.

دعانویس حمیدیه با این حال، معمولاً این دو، به خصوص اگر خانواده‌هایشان بزرگ باشند، ترجیح می‌دهند کلبه‌ای برای خود بسازند. ماه عسل صرف خانه‌سازی می‌شود و در حالی که عروس بارهای الوار و نی‌های بلند را حمل می‌کند، داماد شیاطین وظیفه دشوارتر کنار هم قرار دادن آنها را برای سرپناه آینده به بهترین شکل ممکن انجام می‌دهد. دعانویس ایردموسی همه چیز برای زوج خوشبخت خوب پیش می‌رود تا اینکه سقف باید به صورت فیزیکی بلند شود و روی تیرک‌های چنگال‌دار قرار گیرد، که در طی این فرآیند معمولاً “صف‌های خانوادگی” شروع می‌شود. اما آنها دوام زیادی ندارند و وقتی خانه تمام می‌شود، هرچند تزئین نشده، آرامش خانه در درون آن حاکم می‌شود و داماد، همانطور که قبلاً دیده‌ایم، به تزئین گنجینه اصلی خود – همسرش – با خالکوبی روی بازوهایش می‌پردازد.

این وضعیت ایده‌آل به طور خاص دائمی نیست، زیرا کمی پس از این ازدواج اول، آینو احساس می‌کند که همسر دیگری را دوست دارد و بدون اینکه دو بار در مورد دعانویس ایردموسی آن فکر کند، او را[صفحه ۲۹۴] دوباره ازدواج می‌کند. اگرچه آینو وحشی و بربر است، اما آنقدر زیرک است که همسر دوم خود را برای زندگی با همسر اولش انتخاب نکند، زیرا می‌داند نتیجه چه خواهد بود، طبیعت انسانی در یزو جادو کهن همانقدر که در لندن است، و حسادت در میان زنان خالکوبی‌شده‌ی مردم پرمو به همان اندازه قوی است ذکر که در میان دختران سفیدپوست غرب. همه منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند. زنان وقتی از کوره در می‌روند دعانویس به اندازه کافی بد هستند، اما زنان کلیسا آینو از طلسم این نظر سرآمد هستند.

مرد دوهمسری با موهای ژولیده ما، همسر اول خود را پورو-ماچی – “همسر بزرگ” – و دیگری را پون-ماچی – “همسر کوچک” – می‌نامد؛ و تا زمانی که فرشته دو زن شیاطین زیر یک سقف زندگی نکنند، همه از این توافق راضی هستند. اگر در واقع، او تصمیم بگیرد بیش از دعانویس هیدج این دو همسر داشته باشد، خود را سرزنش کوچکی می‌داند. در قانون او هیچ نوع مانعی برای داشتن “نیمه” سوم وجود ندارد. اما این اتفاق به ندرت اکنون رخ می‌دهد، زیرا زنان در کشور آینو آنقدر زیاد نیستند که به جادو شدن هر مرد اجازه دهند در یک “اتحاد سه‌گانه” شرکت کند.

ایردموسی

بنابراین، آینوها وقتی می‌توانند زن سوم پیدا کنند، چندهمسر هستند و تقریباً همیشه وقتی این امکان وجود داشته باشد، دوهمسر دارند. زن نام شوهرش را نمی‌گیرد، زیرا هیچ آینویی نام خانوادگی ندارد؛ و هر مرد کافران یا زن به نام خاصی که دارد یا به نام رویداد یا حادثه‌ای که برای آنها طلسمات اتفاق افتاده است، نامیده می‌شود. به عنوان مثال، اونا-چارو ، نام مرد، به معنای “خاکستر پاشیده شده” و یی-آینو ، “آینوی خطرناک” و غیره؛ و کورونکه ، نام زن، به معنای “یخ‌خوار” است؛ ریوباک ، “کسی که سه بار ترکید” و غیره، هر فرد نام متفاوتی دارد که چیزی بیش از یک لقب نیست.

وقتی دختر جادو سیاه ازدواج می‌کند، این لقب را کنار نمی‌گذارد و همانطور که گفته شد، نام شوهرش را هم نمی‌گیرد، هرچند گاهی اوقات او را همسر فلانی می‌نامند. با فرض اینکه خانم برست-سه-باره با آقای اسپرینکلد-اشز ازدواج کند، او همسر آقای نماز خواندن اسپرینکلد-اشز خواهد بود و همچنان با نام خانوادگی دوشیزه‌اش، برست-سه-باره، صدا زده می‌شود. ارائه آمار دقیق از جمعیت آینو و اینکه آیا تعداد زنان از مردان بیشتر است یا خیر، غیرممکن است، اما بر اساس مشاهدات خودم دعانویس میرآباد فکر می‌کنم که در برخی مناطق و تقریباً در برخی دیگر، تعداد زنان از مردان بیشتر است. چه حق با او باشد دعانویس ایردموسی و چه نباشد؛ گهگاه کتک می‌خورد؛ هرگز در هیچ یک از جشن‌های باکانالی شوهرش فعالانه شرکت دعانویس نمی‌کند.