دعانویس ایواوغلی

دعانویس ایواوغلی نیست. نحوه خیره شدن اوتوری به او از زیر سایبان دعا نویسی بیش از حد بیرون زده، یا نشان از بدخواهی موکل جن داشت یا همانطور که شیاطین پیش‌بینی می‌کرد، نشان می‌داد که ممکن است معشوقه‌اش شود. با اینکه شنیده بود اوتوری اغلب اواخر شب به خانه می‌آید، یوشیو هنوز انواع سوءظن‌ها را در سر می‌پروراند. نامادری‌اش به یوشیو گفت: «دلیل اینکه او این بار به خانه آمده این است که همسر خانواده کاندا شروع به پختن کیک برنجی برشته شیاطین کرده است – این کار برای یک مرد جوان به تنهایی جواب نمی‌دهد.» چیوکو در حالی که به سمت یوشیو می‌آمد

دعانویس : و طوری صحبت می‌کرد که انگار می‌خواست جنجال به پا کند، گفت: «مطمئناً آقای شیمیزو به او کاری ندارد، شیاطین پس حتماً مشکل از طلسم و تعویذ مرد است. » «ظاهراً شیمیزو سعی کرده بود صاحب مغازه‌ی زغال‌فروشی، برادر بزرگتر دوستش که زن و بچه دارد جادو را فریب دهد – جفر مگر او زن وحشتناکی نیست؟» « دعا نویسی شاید به همین دلیل بود که به توکیو آمد.» یوشیو از این موضوع مطمئن بود و فکر می‌کرد که او زن بی‌پناهی است، اما هنوز هم به اتاقش جذب می‌شد. اوتوری هم به آژانس کاریابی رفته بود، اما وقتی به او گفتند که

دعانویس ایواوغلی

در آنجا می‌تواند توسط یک سکنه‌ی منزویِ یک رباخوار حاجت گرفتن به خوبی مراقبت شود، اوتوری با عصبانیت به خانه برگشت. وقتی یوشیو مستقیماً به صورتش نگاه کرد، گرد و تپل بود پوستش به دعانویس سفیدی برف بود، اما صورت صافش به نوعی توسل فاقد وضوح بود و چتری‌های بیش از حد بلند و نحوه‌ی لباس پوشیدنش به طرز غیرقابل انکاری روستایی به نظر می‌رسید. نگاهش به نظر لجبازانه می‌آمد، دعانویس ایواوغلی اما این روح را می‌شد با این واقعیت شیطانی توضیح داد که او از پشت لبه‌ی بام به او نگاه می‌کرد. همچنین، کبودی خفیف سفیدی چشمانش حس خیلی خوبی به

یوشیو نمی‌داد. گاهی اوقات ، به جای نگاه کردن، مجموعه اشعار یوشیو را که از کائورو قرض گرفته بود، در خلوت روی میزش پهن می‌کرد اجنه غیر مسلمان و عمیقاً فکر می‌کرد. نامادری‌اش در خلوت به بقیه اعضای خانه می‌گفت: «او نگران است.» و بیشترین همدردی را با او نشان می‌داد. دعانویس قطور در حالی که من در اتاق دراز کشیده بودم و سرم را روی آرنجم گذاشته بودم و بی‌هدف با اینکیو و کائورو گپ می‌زدم، یوشیو بی‌خیال بیرون می‌رفت و کنار آستانه در می‌ایستاد و با نگاهی تمسخرآمیز به من نگاه می‌کرد، انگار که می‌خواست بگوید: «ای پیرمرد بی‌عرضه»، و با یک

با مطالعه آثار برجسته در لایه‌های میراث مکتوب دست خود را تا نیمه بالا نگه می‌داشت، در حالی که پاهایش هنوز دراز بود. پرسید: «خب، شغلی پیدا کردی؟» و تنها پس از آن پاهایم را عقب کشیدم و صاف نشستم، به پایین نگاه کردم و گفتم: «خب، هنوز نه…» «در جایی مثل توکیو که زندگی اینقدر شلوغ است، حتی زنان هم برای پیدا کردن کار مشکل دارند، انرژی مثبت مگر اینکه زیاد ورزش کنند.» این را مردانه گفتم، اما بعد طلسم نتوانستم ادامه بدهم و روی جادو سیاه آستانه در چمباتمه زدم و پشتم را به صفحه نمایش شوجی باز کردم. او در حالی دعانویس که هنوز به دعانویس یولاگلدی پایین

نگاه می‌کرد، گفت: «الان، از کسی در کاندا خواسته‌ام که دنبالش بگردد.» فرشتگان «اشکالی ندارد، اما… » نامادری در حالی که دست راستش را به سمت خیابان بلند می‌کرد و همچنان سوزن خیاطی را در دست داشت، گفت: «آن یکی، دختر صاحب مغازه شیرینی‌فروشی گفته است که به تو کمک دعانویس لاجان می‌کند در تلفنخانه‌ای که در آن کار می‌کند، شغلی پیدا کنی.» «این نوع رویکرد غیرمستقیم جواب نمی‌دهد.» دعانویس ایواوغلی اوتوری بی‌صدا چشمانش را علوم غریبه بالا برد، اما سپس بلافاصله دوباره آنها را پایین آورد و با لبه یوکاتاش بازی کرد، که یوشیو آن را هم رقت‌انگیز یافت و هم انگار که داشت

فکر می‌کرد چه کار کند. نامادری از طرف اوتوری التماس کرد: «یوشیو، لطفا سعی کن جای خوبی برایش پیدا کنی.» «خب، می‌توانم برایتان دنبالش بگردم، اما…» برای اولین بار روی تشک تاتامی رفت و چهارزانو نشست. «دقیقاً می‌خواهی چه کار کنی؟» «می‌خواهم بیشتر خیاطی تمرین کنم.» زن لبخند کمرنگی زد. «خیاطی؟ مگر وقتی اینجا بودی به آن مدرسه نرفتی؟» « می‌گوید هنوز کافی نیست،» نامادری‌اش حرفش را قطع کرد. فرشته «می‌خواهد یاد بگیرد که چطور هاکاما و لباس‌های غربی را جداگانه بدوزد…» «تا وقتی خیاط نشوی، نمی‌توانی لباس‌های غربی بدوزی. انگار کار بهتری هم می‌توانی انجام بدهی، اینطور فرشتگان تعویذ

فکر نمی‌کنی؟» او دوباره چشمانش را بالا آورد و گفت: «همه چیز خوب است.» و یوشیو متوجه شد که دو پیشینه تاریخی دعانویس یا سه چین و چروک افقی بزرگ و شل روی همزاد صورتش ظاهر شده است. دعانویس ایواوغلی با این حال، به محض اینکه چشمانش را پایین آورد، چین و چروک‌ها ناپدید شدند و گفت: «خب، فکر می‌کنم اگر می‌توانستم چنین کاری بکنم خوب می‌شد.» با کمی تأمل بیشتر، یوشیو نتوانست طلسم جلوی خودش را بگیرد و فکر کند که او اصلاً زن مشکوکی نیست. اگر واقعاً اینطور بود، مکالمه‌ای که چیوکو با صاحب مغازه زغال فروشی داشت کاملاً بی‌معنی می‌شد.

«اگر حاضر باشم خدمتکار باشم – هرچند خانه یک مرد کیمیاگری مجرد است، بنابراین خیلی شلوغ نخواهد بود – اگر می‌توانستم آنجا بمانم و حتی نصف روز به مدرسه بروم، فکر می‌کنم الان می‌توانم این کار را بکنم -» این روش یوشیو برای متقاعد کردن رمان‌نویس اهل کویشیکاوا بود. نامادری‌اش اوتوری را ترغیب کرد: «این ایده خوبی است.» او با کمی تردید در پاسخ دادن گفت: «خب، این ممکن است ایده خوبی باشد.» « به هر جادو سیاه حال، تا وقتی از او نپرسیم مطمئن نخواهیم شد…» نامادری‌اش با لبخندی ملایم گفت: «به زودی از او بپرس، شیمیزو-سان،» دعانویس و اوتوری

را تشویق کرد: «بله، ما که نمی‌توانیم تا ابد به بازیگوشی ادامه دهیم …» و به این طلسمات ترتیب مکالمه برای مدتی متوقف شد. کائورو که ساکت بود، متوجه شد که شمع جلوی لوح اجدادی در طاقچه سوخته و آن را با شمع جدیدی جایگزین کرد. نامادری طوری که انگار دعانویس کشاورز مشکل شخص دیگری بود، گفت: «متوجه نشدی که چراغ خاموش شد؟» کائورو در حالی که عود را دوباره روشن می‌کرد، گفت: «حتی قرار نبود خاموش شود، اما خیلی کوتاه شد.» اوتوری که ظاهراً نمی‌خواست دوباره داستان خدمتکار را بشنود، موضوع را عوض کرد و به اتاق خلوت برگشت و گفت:

« خانم او، چند روز از فوت او می‌گذرد؟» «اوه، این منو یاد…» نامادری رو به یوشیو انداخت و گفت: «الان چهل و نه روز گذشته، پس دارم به این فکر می‌کنم که لوح یادبودش رو کنار محراب بودایی اون طرف خیابون بذارم، مگه طلسم نه…» «خب، دیگه از من نپرس…» « اما مگه نباید اول جادوگر با اون مشورت کنی…» دعانویس ایواوغلی چیوکو گفت: «منظورت چیه که با اون دعانویس گوگ تپه پیرزن مشورت کنی؟» و سرش را به سمت منبع صدا برگرداند و به چیزی که همسرش روز آمدن اوتوری به نامادری گفته بود اشاره کرد: «نیازی نیست از شوهرم بپرسم.» «حتی اعمال مربوط به جادو

اگه تو اینو بگی…» نامادری‌اش فقط خندید. « خب، بریم بیلیارد بازی کنیم؟» یوشیو بلند شد و با اکراه بدنش را کش و قوس داد و به اوتوری نگاه کرد، اما دوباره با صورت چروکیده‌اش روبرو شد.پدربرج پنج وقتی آکیمو تاجیما، رمان‌نویس اهل کوییشیکاوا که برای روزنامه‌ای خاص کار می‌کرد، آمد تا از یوشیو دعا نویسی بخواهد دست‌نوشته‌ای برای بخش ادبی روزنامه ارسال کند، یوشیو قبلاً درباره اوتوری به او گفته بود. «اگر همچنان تردید کند، احتمالاً یا صیغه می‌شود یا به جهنم می‌رود، اما به نظر نمی‌رسد هنوز متوجه این موضوع شده باشد.» یوشیو نگاهی به آکیمو انداخت و دعانویس بکتاش گفت:

دعانویس ایواوغلی «حتی اگر ساده‌لوح نباشد، احتمالاً یک ازدواج معمولی با یک مرد داشته است – این مقاله استنتاج نهایی از پارادوکس های تاریخی موجود که چطور است، اگر به فکر استخدام یک خدمتکار سطح بالا هستید، فرشتگان صحبت حرز کردن با او ممکن دعا است غیرممکن نباشد.» آکیمو با لبخندی عبوس گفت: «هوم.» و مکالمه همین‌جا تمام شد، اما یوشیو به خاطر ذکر خود زن به صحبت دوباره با او فکر می‌کرد. همانطور که پشت میزش نشسته بود و افکار اخیرش درباره شاخه‌ها و برگ‌های آلو را در قالب شعری منثور به نام «هرس درختان باغ» جمع می‌کرد، نامادری‌اش ناگهان وارد شد. «یوشیو-سان» را دید و لبخند کمرنگی زد، دعانویس باروق هرچند

ایواوغلی

به نظر می‌رسید عمدی باشد. چند انگشت دست چپش را روی لبه میز گذاشت و با ظرافت خم شد. «لطفاً به نحوی از شیمیزو-سان مراقبت کنید – مهم نیست چقدر بماند، به نظر نمی‌رسد احضار پولی داشته باشد، بنابراین هر چه بیشتر بماند، ضرر بیشتری برای ما خواهد داشت، می‌دانی – من احساس وحشتناکی خواهم داشت، وقتی او برای کمک به من اعمال صالح مراجعه کند، مجبور می‌شوم اوچیو-سان و سپس دوباره تو-سان دعا شوم.» یوشیو در حالی که هنوز قلم‌مویش را در دست داشت، با لحنی کوتاه پاسخ داد: «چیز دیگری برای گفتن نداری؟ خب، حتی در کاندا هم فقط

می‌گویند که ویژگی‌های خوبی دارد، اما به نظر دعاگر می‌رسد مردان آنجا فقط از شیطانی این برای فریب زنان برای سرگرمی استفاده می‌کنند.» « آن زن این را نمی‌فهمد؟» «خب، نه واقعاً.» «مگر ممکن نیست که آن زن سعی داشته باشد از آن مردها چیزی را به دام بیندازد؟» گشایش «معلوم است که نه.» نامادری پوزخندی زد و گفت: «مگر مهم نیست؟ فقط می‌خواهم هر چه زودتر از خانه برود. » یوشیو گونه‌هایش را پف داد و با لحنی تند جادو و جدی با نامادری‌اش صحبت کرد: «به همین دلیل است که به او گفتم برود خدمتکار ابجد شود، اما

دعانویس ایواوغلی به نظر نمی‌رسد علاقه‌ای داشته باشد.» «به نظر نمی‌رسد که او مشتاق خدمتکار شدن باشد، اما از دعا نویسی آنجایی که شما شیطانی اصرار کردید، از آن روز به بعد به آژانس‌های کاریابی مختلف سر زده است. وقتی او دنبال کاری می‌گردد که به نظرش خوب می‌آید، معلوم می‌شود که خدمتکاری برای یک