دعانویس خان ببین

آبشار موهور متوقف شد. سپس مرد فقیر رو به صاحبخانه کرد و گفت: «سرورم، می‌توانید این توده را برای استفاده خود به خانه ببرید.» صاحبخانه شروع به گریه دعانویس خان ببین کرد و گفت: «ای خوش‌شانس‌ترینِ بشر، من از پدر پیرم اغلب ضرب‌المثلی شنیده‌ام که می‌گوید: «بختِ نیک قدیس از آنِ نیکان است» و من امروز عبادت کردن معنی آن را کشف کرده‌ام. من خانه را ساختم جادو شدن و وقتی شنیدم که می‌گویند: «آیا سقوط خواهم کرد؟» فرار کردم. بدون شک کار خوبی کردم، زیرا اگر سیل عقرب باقی می‌ماندم، مرا به اجنه غیر مسلمان دنیای دیگر می‌فرستاد. پس بدان، ای خوش‌شانس‌ترین دوست من، که من تمام موهورهای تو را به شکل عقرب می‌بینم.

دعانویس : من بخت آن را ندارم که آنها را به شکل موهور ببینم . اما تو این موهبت را داری. بنابراین از این لحظه طلسم این خانه مال توست. هر آنچه را که بتوانی از موهورهایت به پول تبدیل کنی، من دریافت خواهم کرد و تو را برکت خواهم داد.»[ ۲۷۳ ] صاحبخانه با گفتن این حرف از ترس عقرب‌ها از اتاق بیرون آمد. و مرد بیچاره ما به این ترتیب تمام ثروت را برای خودش داشت و دیگر دعانویس فقیر نبود. او به زودی اعمال مربوط به جادو یکی از ثروتمندترین مردان زمان خود شد، اما با به یاد آوردن اینکه تمام ثروت خود را مدیون صاحبخانه ثروتمندی است که خانه را به او داده بود، هر رمل سال نیمی از ثروت خود دعانویس را با او تقسیم می‌کرد.

دعانویس خان ببین

این داستان ضرب‌المثل تامیلی «مادریشتام اودهاوانوکو کیدایکوم » (به سوی بخت و اقبال نیک) را توضیح می‌دهد. توجه: این داستان را نامادری‌ام که زادگاهش مذهب روستایی در منطقه‌ی تریچینوپولی است، نیز برایم تعریف کرد. در زبان تامیل ضرب‌المثلی دعانویس کوهنجان به نام وجود دارد که بهترین ترجمه آن دعانویس خان ببین است، و داستان زیر را من وقتی پسری از نامادری‌ام داشتم شنیدم که این ضرب‌المثل را به تصویر می‌کشد، و اخیراً همین داستان را در مناطق جادو سیاه نیز پیدا کرده‌ام. در روستایی، شودرای فقیری زندگی می‌کرد.

او به الهه‌ی روستایش نذر کرده بود که اگر در کاری موفق شود، دو بز به او تقدیم کند. و او در کار خود موفق شد و فکر کرد که تنها الهه‌اش درخواست او را اجابت کرده است. شادی او عظیم و ایمانش به قدرت‌های خارق‌العاده‌ی الهه‌اش عظیم‌تر شد. شیطانی دیدگاه‌های تاریخی، آداب و رسوم طلسم نمادین را توصیف می‌کنند و همانطور که قول داده بود، دو بز چاق آورد و آنها را برای او قربانی کرد. این بزها که بدین ترتیب قربانی شدند و قربانی کننده شودرا که در این میان بر اثر تب ناگهانی درگذشته بود، پس از مدت شیاطین کوتاهی، همگی در جهان دوباره متولد شدند تا نتایج نیکی یا گناه خود را متحمل شوند.

دو بز، زیرا برای … قربانی شدند.[ ۲۷۵ ]الهه، به عنوان پادشاه و وزیر یک کشور بزرگ دوباره دعانویس متولد شدند. شودرا، از آنجایی که به زندگی سابق خود نماز خواندن به اندازه الهه‌اش ایمان داشت، در طبقه کاهن ( گوروکولا ) دوباره متولد شد، البته نه پادشاه و وزیرش و نه کاهن هیچ دلیلی برای دانستن زندگی دعانویس شویشه سابق خود نداشتند، تا اینکه مرگ دومی فرا رسید، همانطور که به زودی کیمیاگری خواهیم دید. دعانویس خان ببین پادشاهی بزرگی به سهم پادشاه افتاد و او به همراه وزیرش با آرامش تمام بر آن سلطنت کردند. در بیابانی خلوت، معبد معروفی از یک الهه قدرتمند آن کشور وجود داشت و در آن بتکده، کاهن مرتباً عبادت او را انجام می‌داد.

دعانویس سرایان بدین ترتیب چندین سال گذشت، پادشاه تعویذ و وزیر در قلمرو خود شادمان بودند و کاهن وظایف مذهبی خود را در بیابان انجام علوم غریبه می‌داد. کاهن زندگی بسیار آرام و مقدسی را سپری می‌کرد و از آنچه در بیابان می‌رویید، می‌خورد. زندگی او تا حد امکان پاک و بی‌آلایش بود. اما با همه این اوصاف، سرنوشت او را به خاطر اعمالش در دعا نویسی زندگی سابقش نخواهد بخشید. پادشاه و وزیر به الهه‌ی بیابان نذر کرده بودند که اگر از فتح دشمن خود با موفقیت بازگردند، برای او قربانی انسانی تقدیم کنند. و بنابراین بازگشتند و برای ادای کامل نذر خود به الهه، مانند مردان عادی پادشاهی خود را ترک کردند و به بیشه آمدند.

در تمام طول راه، آنها به جستجو پرداختند. [ ۲۷۶ ]برای قربانی کردن کسی، اما هیچ کس فرشتگان – خوشبختانه برای موکل جن او – پیدا نشد. آنها هنوز فکر می‌کردند که نذر نباید ناتمام بماند و تصمیم گرفتند کاهن معبد گشایش را بگیرند و او را به عنوان قربانی مورد نظر خود تقدیم کنند. وقتی افراد قدرتمندی مانند پادشاه و وزیرش تصمیم به انجام این کار گرفتند، کاهن بیچاره چه کاری می‌توانست انجام دهد؟ وقتی آن دو به او اطلاع دادند که هنگام ورودش برای پرستش الهه، قرار است با او چه کنند، او فرشتگان کاملاً ناتوان از فرار بود. کاهن گفت: «آقا!

دعانویس خومه‌زار شما به اینجا آمده‌اید و مصمم هستید که مرا به عنوان قربانی به الهه تقدیم کنید. از این پس نمی‌توانم از کلیسا چنگال شما فرار کنم. اما اگر اجازه دهید امروز صبح نیز پوجا (عبادت ) خود دعانویس را برای الهه انجام دهم، با کمال میل پس از انجام وظیفه‌ام خواهم مرد.» کاهن چنین گفت، و پادشاه جفت روحی و جادو وزیر در ورودی مراقب بودند و به او اجازه ورود دادند. کاهن به گاربهاگریها – مقدس‌ترین مقدسات در معبد – خان ببین رفت و عبادت خود را برای الهه کافر انجام شیطانی داد. پس از پایان این کار، ضربه‌ای محکم به پشت مجسمه زد و اینگونه خطاب به آن گفت: «ای بی‌رحم‌ترین الهه.

در برابر تمام ایمانی که به تو دارم چه کرده‌ای؟ در این بیابان تنها، بدون اینکه وظیفه‌ای جز پرستش تو بدانم، سال‌های زیادی بنده‌ی واقعی تو بوده‌ام. و در پاداش تمام این‌ها، اکنون باید سقوط کنم…»[ ۲۷۷ ]قربانیِ پادشاه و وزیری که در حال تیز کردن چاقوهایشان در بیرون برای بریدن سرم در این لحظه هستند. آیا این نتیجه‌ی جادو سیاه تمام پوجا (عبادت) من برای توست؟ کاهن چنین گفت، و الهه، در حالی که می‌خندید، از میان خلأ چنین پاسخ داد: «کاهن حقیقی من. اعمال تو در زندگی قبلی‌ات باید در این مورد تو را آزار دهد. و حتی اعمال خیرخواهانه‌ی این زندگی هم دعا نمی‌توانند در تولد بعدی‌ات از تو محافظت کنند.

دعانویس قیدار در تولد قبلی‌ات دو بز را کشته بودی. آنها به عنوان پادشاه و وزیر به دنیا آمده بودند و تو را به اینجا کشانده‌اند تا تو را بکشند. اما این – قتلی که به زودی متحمل خواهی شد، توسط این دعانویس خان ببین دست‌ها، تو را تنها از یکی از دو قتل زندگی قبلی‌ات رهایی خواهد بخشید. و برای قتل دیگر، تو و آنها این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد. دوباره متولد خواهید شد و دوباره تو را خواهند کشت. بنابراین در زندگی سوم بعدی‌ات از این زندگی، از ثمرات تمام این فداکاری‌ها بهره‌مند خواهی شد. از آنجایی که اکنون داستان زندگی قبلی‌ات را می‌دانی، فکر می‌کنم مرا خواهی بخشید.» الهه چنین گفت، و کاهن، همچنان که به لطف الهه، آگاهی از زندگی شیاطین پیشینش بر او آشکار می‌شد، به نظر می‌رسید که مصمم است بمیرد رمال تا تاوان گناه پیشین خود را بپردازد.

اما این فکر که در زندگی بعدی نیز قرار است همان مجازات را متحمل شود، او را بسیار آزرده خاطر کرد، و در حالی که حاجت گرفتن به پای الهه می‌افتاد، با احترام از او درخواست کرد که تمام تلاش خود را برای رهایی او از زندگی بعدی بکند؛ و[ ۲۷۸ ]قلب الهه نیز از شدت سرنوشتی دعانویس نوده خاندوز که کافر باعث می‌شد عابدش پیش از بهره‌مندی از ثمرات فداکاری‌اش، یک زندگی دیگر را در بدبختی سپری کند، متأثر شد. خان ببین بنابراین، الهه نقشه زیر را کشید تا او را همزمان از ابجد دو جرمش تبرئه کند و چنین پاسخ داد: «کشیش! ضرب‌المثلی هست نسخ خطی که می‌گوید: «هوش می‌تواند حتی بر سرنوشت هم احضار غلبه کند».

خان ببین

وقتی کالی در شهرش به ویکرامادیتا ۵۰۰ سال عمر داد، بهاتی، وزیرش، با مجبور کردن پادشاه به زندگی شش ماه در پایتخت و شش ماه در جنگل، عمر اربابش را به دعانویس ۱۰۰۰ سال طلسم نویس رساند. بنابراین، ما هم گاهی اوقات با هوش بر سرنوشت خود غلبه می‌کنیم. پس نصیحت من را بشنو. از پادشاهی که برای کشتن تو ذکر آمده است بخواه که یک سر چاقو را نگه دارد و از وزیرش بخواه که سر دیگر کافر آن را نگه دارد. از هر دوی آنها بخواه که ضربه را به گردنت بزنند؛ این کار همه چیز را در این زندگی به طور کامل انجام خواهد داد.

آنها در زندگی بعدی‌ات هیچ انتقامی نخواهند داشت که از تو بگیرند.» با گفتن این حرف، صدای الهه قطع شد. کاهن با قلبی شاد نزد پادشاه و وزیر بازگشت و از آنها خواست که با گرفتن دعانویس خان ببین یک سر چاقو و کشتن او، او را وادار به اطاعت کنند. آنها موافقت کردند و بدین ترتیب نذر خود را ادا کردند ارواح . کاهن بیچاره نیز، بدون اینکه زندگی فلاکت‌بار دیگری داشته باشد، در زندگی بعدی خود جادوگر پادشاه به دنیا آمد و در رفاه زندگی کرد.[ ۲۷۹ ] داستان در طلسم اینجا به پایان می‌رسد، و قصه‌گوی خانه‌ی هندوها، و در مورد من، نامادری‌ام، بی‌درنگ پند اخلاقی می‌دهند که اگر شماره ملا در این زندگی با کسی کاری بکنیم، آن شخص در زندگی بعدی‌مان تاوان طلسمات آن را خواهد داد.

توجه – من به این فکر افتاده‌ام که این داستان حاوی یک نکته‌ی اخلاقی صرفاً هندو نیست.[ ۲۸۰ ] [ مطالب ] بیست و پنجم. گدا و پنج کلوچه. در روستایی، گدای فقیری با همسرش زندگی می‌کردند.