دعانویس استان البرز

کنی، همه چیز نابود می‌شود، یا برای من اینطور است. باید خاطره‌ای داشته شیاطین باشم که تا آخر عمرم برایم بماند. اما حالا شهر به سمت او می‌آمد. قدم‌هایش بی‌صدا بود، طوری که انگار خودش بی‌حرکت ایستاده بود و منتظر بود تا دعانویس استان البرز دستگیر شود. آخرین نگاه را به موکل جن دریا انداخت. سپس او را گرفتند و خانه‌ها دورش را گرفتند. یازدهم وقتی او در خیابان شروع به بالا رفتن کرد، از دوردست‌ها ساعت شش به صدا در می‌آمد. در اجنه غیر مسلمان پایین تپه کلبه‌های ماهیگیران، تورهایی که برای خشک شدن روی سنگ‌ها پهن شده بودند و چند قایق که بالای یک اسکله چوبی کشیده شده بودند، دیده می‌شد.

دعانویس : سپس، همچنان که خیابان در مقابلش گسترده می‌شد، چند مغازه کوچک شروع به کار کردند. چهره‌ها از این سو مشرکان به آن سو می‌رفتند و همه در طلسم نویس نور بعد از ظهر تغییر شکل داده بودند. مارادیک طلسمات فکر کرد که فرشتگان لازم نیست نگران باشد، این شهر اصلاً دست نخورده باقی مانده است. همچنان که جلوتر می‌رفت، خانه‌ها با درگاه‌های پهن، لبه‌های پیش‌آمده، سقف‌های کج و پله‌های فرسوده‌شان او را مجذوب خود می‌کردند. به جایی رسید ارواح که شیطانی پله‌های چوبی به مسیری فرشتگان در طبقه بالا منتهی می‌شدند که جادو سیاه از جلوی ردیفی بالاتر از خانه‌ها می‌گذشت و زیر پله‌ها مغازه‌هایی قرار داشت.

دعانویس استان البرز

او می‌توانست جنب و جوش و جنب و جوشی را در آن مکان احساس کند، گویی امشب شب جشن و سرور بود. گروه‌هایی در گوشه و کنار جمع شده بودند، زنانی در درگاه‌ها ایستاده بودند و حاجت گرفتن می‌خندیدند و پچ‌پچ می‌کردند، گروهی از کودکان در حالی که کلاه‌های کاغذی کج بر سر داشتند، روی جعبه‌ای چوبی می‌کوبیدند و در شیپورهای یک سنتی می‌دمیدند، رژه می‌رفتند. سپس با ورود به میدان، با شگفتی و شعف فراوان مکث کرد. این میدان بر فراز فلاتی مرتفع بر فراز دریا قرار دارد و تالار شهر، استوار و باشکوه بر فراز پلکان پهن خاکستری‌اش، شکوه عظیم آن را نشان می‌دهد.

به نظر می‌رسید خیابان‌ها از هر طرف به میدان وارد و خارج می‌شوند. در گوشه‌ای دور، سوابق تاریخی به آیین‌های طلسم اشاره دارند یک چرخ و فلک و غرفه‌ها و پایه‌های چوبی وجود داشت، دعانویس استان البرز چادرها و پرچم‌هایی بر فراز آنها در اهتزاز بودند. اما اکنون تقریباً خالی بود، فقط یک یا دو مرد، چند کودک که در چادرها بازی می‌کردند شیاطین و بیرون می‌آمدند، سگی که در میان تکه‌های کاغذ که روی سنگفرش‌ها ریخته بودند، شکار می‌کرد. کلیسایی با معماری نورمن، سمت راست کافر میدان دعانویس پیرانشهر را پر کرده بود و در میان دیوارهای خاکستری آن و ساختمان مدرن شهرداری، برجی بلند و قدیمی با قدمتی بی‌نهایت قرار داشت، با شکاف‌های نازک پنجره‌ها و میله‌های آهنی که مانند انگشتان اشاره‌گر، در آسمان آبی کم‌رنگ سر به فلک کشیده بودند.

خانه‌هایی در میدان بودند که دلربا بودند، خانه‌هایی با پنجره‌های قوسی عجیب دعا و غریب و درهای بیرون‌زده مثل فلفلدان، بالکن‌های کوچک، و گهگاه نقش‌های قدیمی روی دیوارها، خانه‌هایی که ویسلر دوست داشت آنها را حکاکی کند. هارکنس مردی را متوقف کرد. او پرسید: «می‌توانید به من بگویید هتل «مرد مسلح» را کجا می‌توانم پیدا کنم؟» مرد طوری جواب داد: «بله، بله.» انگار از اینکه هارکنس نمی‌دانست تعجب کرده بود. «مستقیم از همان خیابان روبرویت برو. آن را بالای خیابان پیدا خواهی طلسم کرد.» و او آن ذکر را در بالای تپه، پس از صعودی بی‌پایان یافت. خانه‌ها ناپدید شده بودند.

دروازه‌ای گشایش آهنی روبرویش بود، گویی وارد خانه‌ای خصوصی می‌شد. با طی مسیری طولانی، از کنار چمن‌های زیبایی که مانند ابریشم می‌درخشیدند، گذشت. در دعا سمت راست، چمن‌ها به برکه‌ای که درختان در اطرافش بودند، ختم می‌شدند. گل‌ها از دعا نویسی هر طرف او را احاطه کرده بودند و دوباره بوی تند گل‌های رز بی‌شماری در مشامش بود. مسیر، دایره‌ی وسیعی را در مقابل خانه‌ی بزرگ قرن هجدهمی که اکنون روبرویش بود، طی کرد. دعانویس با خود فکر کرد، اما این اصلاً هتل نیست، و اگر در آن لحظه، اتوبوس بزرگ هتل به سمت در نیامده بود و انبوهی از مردان و زنان پر سر و صدا را که فریاد زنان چمدان‌هایشان را صدا می‌زدند و بچه‌ها را تعویذ جمع می‌کردند، دعانویس استان البرز از پله‌ها پراکنده نمی‌کرد، حتماً برمی‌گشت.

طلسم شکسته شد. او متوجه نشده بود که در طول یک ساعت گذشته چقدر تنها بوده و طلسم با فرشتگان چه تسلطی تخیلش کار می‌کرده و دنیایی از آن خود برایش خلق کرده و چه امیدها، ترس‌ها و دعا نویسی انتظاراتی را در او برمی‌انگیزانده است! او بعد از بقیه یواشکی وارد شد و در حالی که دیگران پیروزمندانه جادو شدن خواسته‌هایشان را ابراز می‌کردند، با خجالت در راهرو ایستاد. مردی حدوداً چهل ساله، چاق و گرد مثل تخم‌مرغ، اما با لباس‌های بسیار براق، جلو آمد و در حالی که خم و راست می‌شد، به زنان لبخند می‌زد و با مردان با احترام صحبت می‌کرد.

این باید آقای بنیستر باشد – کیمیاگری «پادشاه قلعه» که مارادیک در باشگاه به او گفته بود. نه آقای بنیستر اصلی که اینجا را به این شکل درآورده است. افسوس جادو که او مرده و رفته است. اگر هنوز آنجا بود و شما اسم من را آورده بودید، برایتان معجزه می‌کرد. من این طلسم مرد را سید و حاجی نمی‌شناسم، و تا جایی که من می‌دانم، ممکن است آنجا را خراب کرده باشد. با این حال، بنیستر اصلی نمی‌توانست مؤدب‌تر از این باشد. هارکنس همیشه از مسئولان هتل می‌ترسید و تنها زمانی که تهاجم شکست خورد و شروع به پراکنده شدن کرد، جلو آمد.

اما آقای جفر بنیستر همه چیز را در مورد او می‌دانست – در واقع منتظرش بود. چمدان‌هایش از قبل رسیده بود. باید اتاقش را به او شیطانی نشان می‌دادند، و آقای بنیستر امیدوار بود که این اتفاق بیفتد… اگر حداقل چیزی نبود… هارکنس از طبقه بالا شروع کرد. اینجا آسانسور هست، اما اگر آقا اشکالی نداشته باشد… اتاقش فقط در طبقه دوم است و به جای منتظر ماندن… البته شیاطین که آقا اشکالی ندارد. و وقتی اتاقش را ببیند، دیگر کمتر اشکالی نمی‌بیند. هارکنس گفت: «این کاملاً مال من است.» انگار سال‌ها و سال‌ها با پنجره‌ی قوسی شکلش، دعانویس استان البرز منظره‌اش از آن باغ دلربا و خط دریا در آن سویش، دیوار سفیدش که با آن طرح‌های رنگی که مدیران هتل در کشور خودم همیشه تهیه‌ی آنها را ضروری می‌دانند، شکسته نشده، منتظر من بوده است.

آن پرده‌های چیت با گل‌های رز خیلی خوشمزه هستند. فقط مبلمان کافی است. «البته که حمام اختصاصی پیشینه تاریخی ندارد؟» مرد گفت: «دستشویی درست روبروی راهرو است. خیلی راحت است.» «بله، در انگلیس ما هنوز به حمام رمال اختصاصی نرسیده‌ایم، هرچند قرار است خیلی به حمام کردن علاقه داشته باشیم.» مرد گفت: «نه، آقا. کار دیگری از دستم برمی‌آید برایتان انجام دهم؟» هارکنس در حالی که به دیوارهای سفید آفتاب‌گیر نگاه می‌کرد و به انعامی که به سبک آمریکایی می‌خواست بدهد نگاه می‌کرد، لبخند زنان گفت: «نه، متشکرم. بوی گل‌های رز چقدر تند است. برای استفاده از آنها خیلی دیر شده، اینطور نیست؟» «قربان، دارند تمام می‌کنند.» «پس باید فکر می‌کردم.» تنها که ماند، به آرامی چمدان‌هایش را باز کرد.

از باز کردن و سر جایش گذاشتن چیزها خوشش می‌آمد. از بسته‌بندی متنفر بود. چند چیز با خودش داشت که همیشه موقع سفر با خودش می‌برد – یک کیف چرمی قرمز، یک دعا نویسی ماهیگیر کوچک دعانویس فاروج ژاپنی با عاج رنگی، دو دعانویس استان البرز حرز پیکر با کهربایی قرمز، عکس‌هایی از خواهرانش در یک قاب نقره‌ای. این چیزهای کوچک را روی میز چوبی سفید نزدیک تختش گذاشت، نه از روی تظاهر، بلکه به این دلیل که وقتی آنجا بودند، انگار اتاق او دعانویس را درک می‌کرد، با آهی کوتاه دورش را خط می‌انداخت، انگار که به او حق شهروندی می‌داد – تا هر عبادت کردن زمان که می‌خواست بماند.

استان البرز

بعد نوبت چاپ‌هایش بود. چهار تا از آنها را بیرون آورد، تابلوی «سنت ژیل» اثر لوپِر، تابلوی «اِتچر» اثر نماز خواندن استرنگ، تابلوی «پرواز به مصر» اثر رامبراند و تابلوی جادو کهن «کوچه دروری» اثر ویسلر. تابلوی «استرانگ» را در یک طرف آینه، تابلوی «کوچه‌ی دروری» را در دعا نویس طرف دیگر، تابلوی «پرواز به مصر» را در پشت میز تحریر داشت، جایی که می‌توانست هنگام دراز کشیدن در رختخواب، طلسم شیطانی از این محتوا اطلاعات کلی مربوط به طلسم دعانویس مجرب در سمنان را خلاصه می‌کند آن سوی اتاق به آن نگاه کند، تابلوی «سنت ژیل» را نزدیک خود، نزدیک به جعبه‌ی تحریر احضار قرمز و تابلوی ماهیگیر عاج داشت. او با رضایت آهی کشید و روی تختش نشست و به آنها نگاه کرد.

احساس کرد که امشب به آنها نیاز دارد، همانطور که قبلاً هرگز به آنها نیاز نداشته است. حس انتظار هیجان‌زده‌ای که تمام روز با او همراه بود، اکنون مطمئناً به اوج خود نزدیک می‌شد. آن هیجان، عجیب‌ترین ترکیب لذت، هیجان شهوانی و چیزی جز وحشت وحشت‌زده را در خود داشت. بله، او ترسیده بود. از چه؟ از چه کسی؟ او نمی‌توانست بگوید. اما فقط وقتی به آن سوی اتاق، به آن صحنه‌های آشنا، به درخت تیره عظیم “سنت ژیل” با جاده داغ، پرچین بلند و راحت، به چهره‌های شاد، به چهره دوست‌داشتنی الاغ در تابلوی رامبراند، به موجودات کوچکی که به طرز شگفت‌انگیزی زیر پروانه رقصان در تابلوی ویسلر قرار گرفته بودند، به چهره قوی، ساده و دوستانه خود استرنگ، نگاه می‌کرد، همانطور که قبلاً بارها احساس کرده بود، احساس کرد که آن چیزهای زیبا سعی می‌کنند به او اطمینان دهند، به او بگویند که تغییر نمی‌کنند و هر دعانویس تیران جا

که او باشد، دعانویس آنها توسل نیز آنجا خواهند کافران بود. استان البرز نامه‌ی علوم غریبه مارادیک را از جیبش بیرون آورد و دوباره خواند. او اینجا بود دعانویس استان البرز – حالا چه اتفاقی باید می‌افتاد؟ او فوراً لباس‌هایش را برای شام می‌پوشید و قبل از اینکه هوا تاریک شود، در باغ قدم می‌زد. یا نه. مذهب مگر قرار نبود بعد از شام به شهر برود.