دعانویس بندر چارک

این جزیره را برای سکونت خود انتخاب کرده‌اند. آباشیری تنها مکان در ساحل شمال شرقی است که ممکن است در نهایت از اهمیت دعانویس بندر چارک خاصی برخوردار شود، زیرا لنگرگاه مناسبی برای قایق‌های کوچک در زیر بادپناه جزیره و صخره‌های کشیده دارد. هیچ مکان دیگری در ساحل شمال شرقی چنین مزیتی ندارد. در شبه جزیره شیرتوکو، نسخ خطی ذخایر گوگرد در ایتاشی‌بئونی یافت می‌شود؛ اما متأسفانه، نبود بندرگاه امن، ناهمواری ساحل و کمبود آب آشامیدنی در مجاورت، همگی حقایقی هستند که دعا سودآوری این کار را برای سال‌های آینده غیرممکن می‌سازد. آینوهای ساکن آباشیری، دعانویس به ویژه مردان، موجوداتی نفرت‌انگیز هستند و بیشتر شبیه حیوانات وحشی هستند تا انسان.

دعانویس : صورت‌هایشان تقریباً مربع شکل، دهانشان دعا بزرگ، با لب‌های باریک است که انتهای آن به سمت گوش‌ها همگرا می‌شود. دعانویس بینی کوتاه و کوتاه است، ابروهای بسیار پرپشتی دارند و چشم‌هایشان تقریباً در زیر سایه پیشانی بیرون‌زده‌شان گم علوم غریبه شده است. اسب‌های کوچک در امتداد این ساحل کمیاب و بد هستند، و هر چه سید و حاجی به سمت شمال برویم، سفر دشوارتر می‌شود؛ کلبه‌ها کمیاب‌تر؛ انسان‌ها ناهنجارتر و منزوی‌تر. ساحل شمال شرقی منطقه‌ای از جادو سیاه باتلاق‌ها، تالاب‌ها و طلسم نویس رودخانه‌های شن روان است. نه چندان دور از آباشیری، تالاب بزرگی به نام آباشیری-کو وجود دارد.

دعانویس بندر چارک

دریاچه آباشیری به رودخانه‌ای با همین نام منتهی می‌شود و به خلیج زیبای آباشیری مذهب می‌ریزد؛ شیاطین اما نوتورو-کو و همچنین تالاب بزرگتر ساروما-کو که پس از عبور از دو روستای توکورو و توبوتس به آن می‌رسیم، مستقیماً به دریا می‌ریزند. جریان قوی و جزر و مد اغلب ورودی این تالاب‌ها را مسدود می‌کند و آب در حال بالا آمدن، در نقطه‌ای متفاوت، خروجی پیدا می‌کند. این تالاب‌ها توسط یک نوار دعانویس بندر پل بلند و جادو شدن باریک از تپه‌های شنی از دریا جدا می‌شوند؛ و عبور از خروجی همیشه با خطر بزرگی همراه است اگر مسافر بی‌احتیاط، لحظه مناسب را انتخاب نکند. جزر و مد که نابرابری زیادی در سطح بین دریا و دریاچه ایجاد می‌کند، باعث می‌شود که در هنگام باز شدن تالاب، آب یا از دریا به تالاب طلسم پرتاب شود یا برعکس ، بسته به جزر و مد، دعانویس بندر چارک و نوعی گرداب ایجاد کند.

دریاچه ساروما از هر دریاچه دیگری بسیار ذکر بزرگتر است، در حالی که دهانه آن بسیار کوچکتر است و زیر آن با شن‌های روان پوشیده شده است، دعانویس خطر حتی بیشتر است و امن‌ترین راه همیشه عبور از آن با قایق در آب‌های راکد است. دریاچه ساروما حدود پانزده احضار مایل طول و دو تا سه مایل عرض دارد. فرشتگان آب آن شور است و سواحل بزرگی از صدف در آن یافت می‌شود. همچنین این دریاچه، تفرجگاه مورد علاقه فک و اردک سرسبز است. در زمستان می‌توان آنها را به تعداد زیاد کشت، اما در ماه‌های گرمتر، اعمال مبتنی بر نیت در فرهنگ‌های مختلف دیده می‌شود آنها خجالتی جفت روحی هستند و نزدیک شدن به آنها بسیار دشوار است.

ساحل جنوب غربی دریاچه پوشیده از جنگل‌های شیاطین انبوه است و در پس‌زمینه آن رشته‌کوه‌های بلند و کوه‌های کوچکتری در مقابل آن قرار دعانویس دارد. یک دختر خوشگل آینو. در توبوتس، روستایی کوچک با چند کلبه، واقع در دهانه تالاب ساروما، برای شب توقف کردم. آن روز تغییری در رژیم غذایی‌ام ایجاد شد و با شام صدف پذیرایی شدم، یا بهتر جادو بگویم خودم را با فرشتگان آن سرگرم کردم. فرشتگان دعانویس بندر کنگان صدف‌های بزرگی بودند، شبیه صدف‌های آکشی، اما نه چندان خوش‌طعم. با این حال، آن روز خوش‌شانس بودم و نه تنها این شام صدف را خوردم، بلکه در واقع قهرمان یک داستان عاشقانه کوچک و لطیف بودم.

در این کشور، غافلگیری‌ها هرگز به تنهایی اتفاق نمی‌افتند، و در حالی که من در گرگ و میش برای گذراندن وقت مشغول طراحی بودم، دختری قد بلند و لاغر از یکی از کلبه‌ها بیرون آمد. او دستانش را از ردایش جادو بیرون آورده بود و دومی را از کمربند آویزان گذاشته بود و سینه‌ها، بازوها و نیمه جادو سیاه پایینی پاهایش نمایان نبود. او با بازوهای خالکوبی شده و قدیس یک نیم‌دایره سیاه، زیبا و عجیب و غریب بود.[صفحه ۱۴۰] لکه‌ای روی لب بالایی‌اش. چند قدم جادو سیاه جلوتر آمد و وقتی مرا دید، دعانویس بندر چارک ایستاد. به من نگاه کرد و من به او نگاه کردم.

نگاه او، با چشمان مهربانش، از آن نگاه‌هایی بود که یک مرد، صرف نظر از تمام خویشتن‌داری‌اش، از طریق بدنش حس می‌کند. او آنجا ایستاده بود، با ظاهری برازنده، با سطلی ساخته گشایش شده از پوست درخت در یک دست و طنابی از درخت مو در دست دیگر، اندامی دین انعطاف‌پذیر تقریباً مشرکان بی‌حرکت، و چشمانش به من دوخته شده بود. او دوست‌داشتنی‌ترین دختر آینویی بود که تا به حال دیده بودم، و به هیچ وجه به پرموی اکثر آنها نبود. در واقع، در آن گرگ و میش ملایم، فرشتگان و موهای بلند و موج‌دارش که نسیم تازه آنها را تکان می‌داد، او یک رویای تمام‌عیار بود.

صدای خشمگین و پیری از داخل کلبه فریاد زد: «واکا!» (یعنی «آب!») و شروع رابطه عاشقانه‌مان را قطع کرد. او با ناراحتی به سمت نهر رفت، سطلش را پر از آب کرد و آن را به داخل کلبه برد. تنها چند ثانیه طول کشید تا دوباره ظاهر شود و نزدیک‌تر آمد و من کافران طرح را کمی با عجله تمام کردم. از او پرسیدم: «بگذار خالکوبی روی بازویت را ببینم.» و در طلسم کمال تعجب، آن خدمتکار زیبا دستم را در دست گرفت، یکی از آن نگاه‌هایی را که هرگز فراموش نخواهم کرد به من انداخت و سرش را روی شانه‌ام انداخت.

دستم را محکم گرفت و به سینه‌اش فشرد، و نیرویی قوی‌تر از من، من و او را به جنگل همسایه آورد. در آنجا طلسمات پرسه زدیم و پرسه زدیم تا هوا کاملاً تاریک شد؛ نشستیم، گپ زدیم، با هم عشق‌بازی کردیم؛ دعاگر سپس برگشتیم.[صفحه ۱۴۱] اگر روش‌های عشوه‌گری او آنقدر خارق‌العاده و خنده‌دار نبود، هرگز به این ماجرای کوچک اشاره نمی‌کردم. عشق ورزیدن و گاز گرفتن با هم در او بودند. او نمی‌توانست یکی را بدون دیگری انجام دهد. حاجت گرفتن همانطور که در نیمه‌تاریکی روی سنگی نشسته بودیم، دعانویس بندر چارک او شروع به گاز گرفتن آرام انگشتانم کرد، بدون اینکه به من آسیبی برساند، همانطور که سگ‌های مهربان اغلب با صاحبانشان انجام می‌دهند.

سپس بازویم را گاز گرفت، سپس شانه‌ام را، و وقتی که خودش را به اوج لذت رساند، دستانش را دور گردنم انداخت و گونه‌هایم را گاز گرفت. بدون شک این یک روش عجیب برای عشق‌بازی بود، روح و وقتی که من کاملاً گاز گرفته شده بودم و از این حس جدید کاملاً خسته شده بودم، به خانه‌هایمان رفتیم. عصر، وقتی داشتم زیر نور یکی از چراغ‌های صدفیِ قدیمی دفتر خاطراتم را می‌نوشتم، کسی بی‌صدا دعانویس بندر کنگ کنارم خزید. سرم را برگرداندم. این محتوا ممکن است با مطالعه دیدگاه‌های جدید تکامل یابد. خودش بود! هر چه می‌گذشت احساساتی‌تر می‌شد و نوازش‌ها و گاز گرفتن‌هایش را بی‌وقفه نثارم می‌کرد. ظاهراً بوسیدن برایش هنری ناشناخته بود.

پیرزنی که در خانه‌اش بودم، در تمام این مدت، همانطور که معمولاً پیرزن‌ها در چنین مواقعی انجام می‌دهند، عمیقاً خوابیده بود. در زیر نور مرموز فتیله در حال خاموش شدن، سایه‌های سنگینی می‌افکند که چهره‌اش را به شدت مشخص می‌کرد، با موهای وحشیِ سیاهِ براق که در پس‌زمینه سیاه شیاطین محو می‌شد، با چشمان پرشور و بازوهای گرد و مجسمه‌مانندش، دختر بیشتر شبیه یک پری عجیب بود تا یک انسان. دو بار با مداد طرحش را کشیدم و فتیله – آن فتیله لعنتی! – ضعیف شد و به دلیل کمبود روغن، شروع به تحلیل رفتن کرد. او را متقاعد کردم که به کلبه‌اش برگردد و با چند “لقمه” من و خدمتکار پشمالویم از هم طلسم دعا نویسی جدا دعانویس بندر سیراف شدیم.

دعانویس بندر دیر صبح از راه رسید و من زود جفر بیدار جادوگر شدم. در نزدیکی کلبه‌ها، سه گودال اعمال صالح کورو-پوک-کورو مشابه گودال‌هایی که قبلاً دیده بودیم، پیدا کردم؛ و قبل از رسیدن به توبوتس، قلعه‌ای متعلق تعویذ به نژاد دعانویس بندر چارک پیش از شیطانی آینو را نیز یافتم. از توبوتس، با ادامه سفرم به سمت شمال، در پهنه شنی بین آب دریا و آب دریاچه شیطانی ساروما، سفر نسبتاً آسان اما یکنواخت بود. رشته کوه‌های طولانی در آن سوی دریاچه دعا در نور صبح باشکوه بودند. این مسیر بیست و دو مایل ادامه داشت؛ سپس مجبور شدم از رودخانه یوبتس در نقطه‌ای زیبا که آب‌های آن از هم جدا می‌شوند و دوباره به هم می‌پیوندند، عبور کنم.[صفحه ۱۴۲] نزدیک دریا.

بندر چارک

در شمال این رودخانه سه تالاب دیگر وجود دارد – کوموکی، شیبوموتزونای و یاسوچی، که دو تالاب اول مستقیماً به دریا می‌ریزند و عموماً توسط شن‌های روان مسدود شده‌اند و هر دو به اندازه تالاب ساروما در هنگام سرریز شدن غیرمنتظره آب خطرناک هستند. به دلیل باران‌های شدید در کوهستان، سطح دریاچه‌ها هنگام عبور من به طور قابل توجهی بالا آمده بود و با عبور از دهانه دریاچه اول با یک قایق کف صاف، تقریباً غرق شدم. آینو که مرا دعا نویسی از آنجا عبور می‌داد، حواسش را از دست نداد و پس از یک مبارزه طولانی و تلاش‌های خشونت‌آمیز به ساحل مقابل دعانویس رامشیر رسیدیم.

یوبتس روستایی با هجده آینو و سه کلبه ژاپنی است. آینوهای این سواحل بسیار پرمو هستند و برخی از آنها ریش قرمز دارند، در حالی که برخی دیگر طاس هستند. در نزدیکی برخی از کلبه‌های آنها ممکن است قفس‌هایی را ببینید که روباه‌ها و عقاب‌ها در آنها در اسارت نگهداری می‌شوند. زنان، تا دماغه سویا، شمالی‌ترین نقطه یزو، خالکوبی سبیل بلند و بازوهایشان را کنار گذاشته‌اند. با این وجود، یک نقطه نیم‌دایره‌ای کوچک، شبیه خالکوبی عبادت کردن زنان شاری، غیرمعمول نیست. بندر چارک گفته می‌شود خرس‌ها، زرد و سیاه، دوباره به تعداد زیاد در کوه‌های انبوه جنگلی پشت ساروما و دیگر تالاب‌ها یافت می‌شوند.