دعانویس چناران

خوابیده بود، وارد کاخ پادشاه شدند و شاهزاده خانم را موکل جن به همراه تختی که روی آن خوابیده بود، دزدیدند. با رسیدن به انبار، صد دزد خود را دعانویس چناران بسیار تشنه یافتند – زیرا دعا بیدار بودن در نیمه شب همیشه تشنگی به همراه دارد. بنابراین تخت را روی زمین گذاشتند و برای رفع تشنگی خود وارد شیطان آب شدند. درست در همان لحظه، کیک‌های آپوپا را بو کردند که با وجود سم، طعم بسیار شیرینی داشتند. رمل دزدان اطراف انبار را گشتند و برهمن را در حالی که به پهلو خوابیده بود و ظرف برنجی را در فاصله‌ای دورتر از او یافتند، زیرا او هنگام خواب، ظرف را از زیر سرش به پایین هل داده بود؛ آنها ظرف را باز کردند و با کمال خوشحالی دقیقاً صد کلوچه آپوپا در آن یافتند.

دعانویس : رهبر گروه گفت: «ما اینجا برای هر کدام از ما یکی داریم، و این اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند چیزی بهتر از آب ساده است. بیایید قبل از اینکه وارد آن شویم، هر کدام چیزی بخوریم.»[ ۱۱۱ ]و کیمیاگری بی‌درنگ هر مردی آنچه را که در دست داشت با حرص و ولع بلعید و بی‌درنگ همه مردند. خوشبختانه هیچ‌کس از حیله‌ی برهمنی پیر خبر نداشت. اگر دزدان دلیلی برای مشکوک شدن داشتند، هرگز کیک‌ها را نمی‌خوردند؛ اگر برهمن می‌دانست، هرگز آنها را برای همسر دوم عزیزش نمی‌آورد. خوشبختانه برهمن پیر و همسر دومش و شاهزاده خانم خفته، این کیک‌ها بالاخره به شکم دزدان شرور رفتند!

دعانویس چناران

برهمن، که تمام شب خواب همسر دومش را دیده بود، پس از سیر شدن از خواب، با عجله از خواب بیدار شد تا بقیه سفرش را به خانه او ادامه دهد. او نتوانست ظرف جادو سیاه برنجی خود را پیدا کند، اما نزدیک جایی که آن را گذاشته بود، چند مرد جنگلی را یافت که از ظاهرشان، همانطور که فکر می‌کرد، دعانویس چناران به خوبی می‌دانست که دزد هستند و در خواب بودند. از گم شدن ظرفش خشمگین شد و شمشیری جادو از یکی از دزدان مرده برداشت و سر همه آنها را از تنشان جدا کرد، و در تمام این مدت فکر می‌کرد که صد دزد زنده را که پس از خوردن تمام کیک‌هایش خوابیده بودند، دعانویس بندر امام خمینی می‌کشد.

به طلسم زودی تخت شاهزاده خانم زیر نگاهش افتاد و به آن نزدیک شد و روی آن بانوی بسیار زیبایی را دید که به طلسم خواب عمیقی فرو رفته بود. از آنجایی که مردی باهوش بود، دریافت که افرادی که سرشان را بریده بود، باید دزد یا مردان شرور دیگری بوده باشند که او را حمل کرده بودند.[ ۱۱۲ ]رفت. او زیاد در شک نبود، زیرا نه چندان دور ارتشی را دید که به سرعت در حال پیشروی بود و پادشاهی در رأس آن بود و می‌گفت: «مرگ بر دزدی که دخترم را دزدیده است.» برهمن فوراً حدس زد که این باید پدر شاهزاده خانم خفته باشد، و ناگهان او را از خواب بیدار کرد و چنین به او گفت: «اینک صد راهزنی که چند ساعت پیش تو را از قصرت به اینجا آوردند، در برابرت کافران دعانویس سطر هستند.

من به تنهایی دعا نویسی با یکی از آنها و همه‌شان جنگیدم و همه را کشتم. » شاهزاده خانم از آنچه شنید بسیار خوشحال شد، زیرا از تمام ترفندهایی که دزدان قبلاً برای ربودن او به کار برده بودند، آگاه بود. بنابراین با احترام به پای برهمن توسل افتاد و گفت: «دوست من، تا به حال نشنیده‌ام که جنگجویی به تنهایی با صد دزد جنگیده باشد . شجاعت تو بی‌نظیر است. من همسر تو خواهم شد، حتی اگر فقط به یاد این باشم که تو مرا از افتادن به دست این اراذل نجات دادی.» پدرش و لشکرش پیشینه تاریخی اکنون نزدیک انبار بودند، زیرا او تمام مدت رفتار رئیس دزدان را زیر نظر داشت و ابجد به محض اینکه خدمتکاران قصر او را از ناپدید شدن شاهزاده خانم و رختخوابش مطلع کردند، او مستقیماً با سربازانش به سمت جنگل شیاطین حرکت دعانویس صالح شهر کرد.

شادی او، وقتی دخترش مذهب را در امان دید، دعانویس چناران حد و مرزی عبادت کردن نداشت و در حالی که دخترش به برهمن اشاره می‌کرد، به آغوش دخترش پرید.[ ۱۱۳ ]به عنوان محافظ دعا نویسی او. اکنون پادشاه هزار سوال از قهرمان ما پرسید، که چون در امور جنگ مهارت داشت، پاسخ‌های درستی داد و بدین ترتیب از اولین ماجراجویی خود با موفقیت بیرون آمد. پادشاه که از شجاعت او شگفت‌زده شده بود، او را دعانویس شوقان به کاخ خود برد و با دست شاهزاده خانم به او پاداش داد. و رئیس دزدان، از ترس داماد جدید، که به تنهایی صد نفر از دزدان خود را کشته بود، هرگز دعا نگران شاهزاده خانم نشد.

بدین ترتیب اولین ماجراجویی برهمن با داماد شدن او به پایان رسید! در جنگلی نزدیک سرزمین شاهزاده خانم، شیر ماده‌ای زندگی می‌کرد که علاقه‌ی زیادی به گوشت انسان داشت و قدیس بنابراین، هفته‌ای یک بار، شیاطین پادشاه مردی را به جنگل می‌فرستاد تا طعمه‌ی او شود. اکنون همه مردم نزد پادشاه جمع شدند و گفتند: «ای پادشاه ارجمند، در حالی که دامادی دعانویس پیش‌قلعه دارید که با شمشیرش صد دزد را کشته است، چرا باید هر هفته مردی را به بیشه بفرستید؟ از شما درخواست داریم که هفته آینده دامادتان را به بیشه بفرستید و شیر ماده را بکشید.» این برای پادشاه بسیار دعا نویسی منطقی به نظر می‌رسید، بنابراین دامادش را فراخواند و او را که تا دندان فرشتگان مسلح طلسم بود، به جنگل فرستاد.

اکنون برهمن ما نمی‌توانست از رفتن امتناع کند، از ترس از دست دادن شهرت شاهکار سابقش، و به امید دعا اینکه بخت با او یار باشد، از پدرزنش خواست چناران قرار شد او را با انواع سلاح‌ها به بالای یک درخت بزرگ انجیر هندی ببرند و این کار انجام شد. زمان مقرر برای خوردن طعمه شیر ماده نزدیک شد و چون دید کسی به سراغش نمی‌آید و چون گاهی اوقات کسانی که باید می‌آمدند، مدت کوتاهی در درختی که دعا نویسی برهمن به آن پناه برده بود، معطل می‌شدند، به بالای درخت رفت تا ببیند این بار چنین حیله‌ای به او زده نشده دعانویس ویس است.

دعانویس مسجدسلیمان این باعث شد برهمن چنان به شدت بلرزد که شمشیری را که در دست داشت، انداخت. در همان لحظه شیر ماده خمیازه کشید و شمشیر درست در آرواره‌هایش فرو رفت و او را علوم غریبه کشت. به محض اینکه برهمن مسیر حوادث را دید، از درخت پایین آمد و هزار داستان از چگونگی طلسمات نبرد با شیر ماده وحشتناک و غلبه بر او ساخت. این شاهکار، شجاعت او را کاملاً تثبیت کرد و جشن‌ها و شادی‌هایی به افتخار آن برپا شد و تمام کشور سید و حاجی داماد پادشاه خود را تبرک کردند. در نزدیکی این پادشاهی، امپراتور قدرتمندی نیز حکومت می‌کرد که از تمام کشورهای اطراف خراج می‌گرفت.

دعانویس هفتکل پدرزنِ دلاورترین برهمن ما، که در یک لحظه صد دزد و در لحظه‌ای دیگر یک شیرزن درنده را کشته این مقاله ممکن است با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات جدید، اصلاح شود. بود، دعانویس چناران نیز باید به این امپراتور خراج جادو می‌پرداخت؛ اما با تکیه بر قدرت دامادش، خراج امپراتور را که اتفاقاً آپایا راجا نام داشت و به محض خراج قطع شد، علوم غریبه به قلمرو او حمله کردند، و پدرزنش از برهمن درخواست کمک کرد. باز هم برهمن بیچاره نتوانست امتناع کند، زیرا اگر این کار را می‌کرد، تمام شهرت سابقش از طلسم دست می‌رفت؛ بنابراین تصمیم گرفت که این ماجراجویی را نیز انجام دهد و به جای دست کشیدن از تلاش، به بخت و اقبال تکیه کند.

چناران

او بهترین اسب و تیزترین شمشیر را درخواست کرد و عازم جنگ با دشمن شد که از قبل در آن سوی رودخانه که در فاصله کمی از شرق شهر جریان احضار داشت، اردو زده بود. اکنون پادشاه اسبی بسیار سرکش داشت که هرگز شکسته نشده بود، و دعانویس چناران‌شهر آن را به دامادش داد؛ و شمشیری تیز به او داد و از او خواست که شروع کند. برهمن سپس از خدمتکاران پادشاه خواست که او را با ریسمان‌های نخی محکم به زین ببندند و عازم سفر شد. اسب که تا آن زمان هرگز مردی را بر پشت متون کهن فرشتگان خود احساس نکرده بود، با خشم و غضب حاجت گرفتن شروع به تاخت و تاز کرد و چنان سریع به پیش رفت که هر که آن را می‌دید، گمان می‌کرد سوارکار جان خود را از دست دعانویس می‌دهد و او نیز از ترس تقریباً مرده بود.

او تمام تلاش خود را کرد تا اسب خود را مهار کند، اما هر چه بیشتر می‌کشید، اسب سریع‌تر می‌تاخت، تا اینکه از تمام امیدهای زندگی ناامید شد دعانویس چناران و گذاشت اسب به مسیر خود ادامه دهد. اسب به درون آب پرید و به آن سوی رودخانه شنا کرد و طناب‌های نخی که برهمن با آنها به زین بسته شده بود را خیس کرد، متورم شدند دعانویس حصار گرم‌خان و دردناک‌ترین درد را به او وارد کردند. با این حال، طلسم او با تمام صبر و شکیبایی آن را تحمل جادو سیاه کرد. [ ۱۱۶ ]قابل فرشتگان تصور بود. کمی بعد اسب به آن سوی رودخانه رسید، جایی که یک درخت نخل بزرگ وجود داشت که سیل اخیر آن تعویذ نماز خواندن را تقریباً از ریشه درآورده و آماده بود تا با کوچکترین تماسی طلسم نویس بیفتد.

برهمن، که قادر به متوقف کردن مسیر اسب نبود، محکم به درخت چسبید، به این امید که از این طریق جلوی حرکت وحشی آن را بگیرد. اما متأسفانه برای او درخت راه افتاد و اسب ذکر چنان خشمگینانه تاخت که نمی‌دانست کدام امن‌تر است – دعا ترک درخت یا چسبیدن به آن. در دعانویس همین حال، طناب‌های پنبه‌ای خیس او را آزار می‌داد، به طوری که طلسم او، همزاد در ناامیدی و دعا یأس، فریاد زد.