دعانویس سبزوار

شرارت‌هایی که از آنها متنفر است، نمی‌شود. بنابراین اغلب دیدگاه‌های تاریخی، آداب و رسوم طلسم نمادین را توصیف می‌کنند دیده می‌شود که مردی موکل جن که اشک نمی‌ریزد، نیکوکار واقعی است، زیرا او دعانویس سبزوار بهترین پزشکی است که حتی در بدترین موارد، چهره‌ای بشاش رمال دارد. آنقدر قلم برای اشاره به بدبختی‌ها و آنقدر قلم برای محکوم کردن جنایات و رذایل و حماقت‌های جدی‌تر توده مردم به کار رفته است که حداقل در این فصل، تعداد آنها ابطال کردن جادو را افزایش نخواهیم داد. وظیفه فعلی ما کمتر زننده خواهد بود و با گشت دعا نویس و گذار در شلوغی شهرهای بزرگ، فقط به دنبال سرگرمی خواهیم بود و هنگام عبور از کنار آنها، به چند مورد از حماقت‌ها و هوس‌های بی‌ضرر دعا نویسی فقرا توجه خواهیم کرد.

دعانویس : و اول از همه، هر جا که می‌خواهیم قدم فرشتگان بزنیم، نمی‌توانیم از شنیدن عبارتی که از هر طرف با لذت تکرار می‌شود و با خنده پذیرفته می‌شود، توسط مردانی با دست‌های خشن و چهره‌های کثیف، توسط قصاب‌های خوش‌قیافه و پادوها، توسط زنان بی‌بندوبار، توسط کالسکه چی‌های بی‌کلاس، رانندگان درشکه و افراد بیکار که در گوشه و کنار خیابان‌ها پرسه می‌زنند، شنیده نشود. هیچ کس جادو سیاه این عبارت را بدون ایجاد خنده از درون تمام وجودش بیان نمی‌کند. به نظر می‌رسد که برای هر شرایطی قابل اجرا است و پاسخ جهانی به هر سوالی است. به طور خلاصه، این عبارت شیاطین عامیانه مورد علاقه روز است، عبارتی که در حالی که دوران کوتاه محبوبیتش ادامه دارد، کمی شوخی و خنده بر وجود فقر کثیف و کار بی‌پاداش می‌افکند و به آنها و همچنین همنوعان خوش شانس‌ترشان در مرحله بالاتر جامعه دلیلی برای خندیدن می‌دهد.

دعانویس سبزوار

لندن جادو شدن به طرز عجیبی از این نوع عبارات پربار است، عباراتی که ناگهان، هیچ کس دقیقاً نمی‌داند در کدام نقطه، ظاهر می‌شوند و در عرض چند ساعت، هیچ کس نمی‌داند چگونه، در تمام دعا جمعیت پخش می‌شوند. سال‌ها جادو سیاه جادو پیش، عبارت مورد علاقه (زیرا، اگرچه فقط یک تک‌هجا بود، اما خود یک عبارت بود) «کووز» بود. این کلمه عجیب به طرز خارق‌العاده‌ای مورد توجه عموم قرار گرفت و خیلی زود معنای تقریباً بی‌حد و مرزی پیدا کرد. وقتی شوخ‌طبعی عامیانه می‌خواست ناباوری خود را نشان دهد و همزمان خنده را برانگیزد، دعانویس سبزوار هیچ منبعی همزاد به اندازه این قطعه عامیانه محبوب مطمئن دعانویس میرآباد نبود.

وقتی از مردی درخواستی می‌شد که حاضر به انجام آن نبود، با فریاد زدن «کووز» حس گستاخی بی‌نظیر خواستگار را نشان می‌داد! وقتی یک بچه شیطان می‌خواست مسافری را جفت روحی اذیت کند و رفقایش را به وجد بیاورد، به صورت او نگاه می‌کرد و فریاد «کووز» سر می‌داد! و این دعانویس باغ ملک فریاد هرگز در هدف خود شکست حرز نمی‌خورد. وقتی یکی از طرفین دعوا می‌خواست در مورد حقانیت طرف مقابلش تردید ایجاد کند و به سرعت از بحثی که نمی‌توانست آن را رد کند، خلاص شود، کلمه «قوز» را ابجد با کج کردن تحقیرآمیز لب‌ها و بالا انداختن بی‌صبری شانه‌ها ادا می‌کرد.

این کلمه که به طور کلی معنی حرفش را می‌رساند، نه تنها به طرف مقابلش می‌گفت که دروغ می‌گوید، بلکه اگر فکر می‌کند کسی آنقدر احمق است که حرفش را باور کند، به شدت دعا در اشتباه است. صدای «قوز» در هر میخانه‌ای طنین‌انداز بود ؛ هر گوشه خیابانی پر از سر و صدا بود و هر دیواری تا کیلومترها آن طرف‌تر با گچ گچ‌کاری جادو شده سید و حاجی بود. اما، مانند هر چیز زمینی دیگر، دعا کووز فصل خود را داشت و به همان سرعتی که ظهور کرد، از دنیا دعانویس هیدج رفت و دیگر هرگز حیوان خانگی و بت مردم نشد. دعانویس سبزوار مدعی کیمیاگری جدیدی آن را از جایگاهش بیرون راند و سلطه‌ی بلامنازع خود را حفظ کرد تا اینکه به نوبه‌ی خود، از جایگاه والای خود به زیر کشیده شد و جانشینی به جای آن منصوب شد.

« چه اعمال مربوط به جادو کلاه بد و تکان‌دهنده‌ای! » عبارتی بود که بعداً مد شد. به محض اینکه این عبارت همه‌گیر شد، هزاران چشم بیکار اما تیزبین مراقب مسافری بودند که کلاهش … را نشان می‌داد.هیچ نشانه‌ای، هر چند کوچک، از خدمت باستانی. بلافاصله فریاد برخاست و مانند فریاد جنگی سرخپوستان، توسط صدها گلوی ناهماهنگ تکرار شد. او مرد خردمندی بود که در این نسخ خطی شرایط خود را “مورد توجه همه ناظران” می‌دید، و با فروتنی افتخارات خود را حفظ می‌کرد. کسی که با توهین‌هایی که احضار به کلاهش می‌شد، علائم بدخلقی نشان می‌داد، فقط توجه مضاعفی را به خود جلب می‌کرد.

دعانویس سطر مردم به زودی متوجه می‌شدند که آیا مردی تحریک‌پذیر است یا خیر، و اگر از طبقه خودشان بود، دوست داشتند او را مسخره کنند. وقتی چنین مردی و با چنین کلاهی در آن روزها از محله شلوغی عبور می‌کرد، کافران اگر ناراحتی‌هایش به جادو فریادها و فریادهای مردم محدود می‌شد، ممکن بود خود را خوش‌شانس بداند. اغلب یک شوخ‌طبع کلاه متون کهن نفرت‌انگیز را از سرش می‌قاپید و به جوی آب می‌انداخت، و سپس آن را در حالی که با گِل پوشانده شده بود، با نوک چوبی بالا می‌برد تا مورد تحسین تماشاگران قرار گیرد. دعانویس سبزوار مقدس تماشاگران از خنده پهلوهایشان را می‌گرفتند و در مکث‌های شادی خود فریاد می‌زدند: « آه، چه کلاه بدِ وحشتناکی!

» « چه کلاه بدِ وحشتناکی! » بسیاری از مردان فقیر و دستپاچه که کیف پولشان به زحمت می‌توانست از پسِ این هزینه برآید، بدون شک قبل از موعد مقرر کلاه جدیدی می‌خریدند تا از این طریق دعانویس حمیدیه از طلسم دیده شدن در امان بمانند. ریشه این ضرب‌المثل عجیب که ماه‌ها جادو مایه تمسخر کلان‌شهرها بود، به اندازه ریشه‌های کووز و برخی دیگر مبهم نیست. انتخاباتی داغ و رقابتی برای بخش ساوت‌وارک برگزار شده بود و یکی از کاندیداها کلاه‌ساز برجسته‌ای بود. این آقا، در جلب نظر رأی‌دهندگان، روشی نسبتاً حرفه‌ای را برای جلب حسن نیت آنها و رشوه دادن به آنها اتخاذ کرد، بدون اینکه آنها متوجه شوند که رشوه گرفته‌اند.

هر زمان که او با رأی‌دهنده‌ای که کلاهش از جنس مرغوبی نبود یا اگر هم بود، بهترین روزهایش را گذرانده بود، تماس می‌گرفت یا ملاقات می‌کرد، طلسم نویس همواره می‌گفت: « چه کلاه بد و تکان‌دهنده‌ای داری؛ به انبار من سر بزن، کافر یک شماره ملا کلاه جدید خواهی داشت! » در روز انتخابات، دعانویس سبزوار این وضعیت به یاد آورده شد و مخالفانش از آن نهایت استفاده را بردند و جمعیت را تحریک کردند تا فریاد بی‌وقفه « چه دعانویس گتوند کلاه بد و تکان‌دهنده‌ای! » فرشتگان را در تمام مدتی که کاندیدای محترم برایشان سخنرانی می‌کرد، سر دهند. این عبارت از ساوت‌وارک در سراسر لندن پخش شد و برای مدتی زبان عامیانه‌ی غالب آن زمان را در اختیار داشت.

کلمه هوکی واکر ، که از بخش همخوانی یک تصنیف محبوب گرفته شده است، زمانی بسیار مورد توجه بود و مانند کلمه قبلی خود ، کووز ، برای پاسخ به کلیسا همه سوالات استفاده می‌شد. با گذشت زمان، این کلمه به تنهایی کلمه محبوب شد و با کشش خاصی در توسل هجای اول و چرخش تندی در هجای آخر تلفظ می‌شد. اگر یک دختر خدمتکار سرزنده با اصرار کسی که برایش مهم نبود، او را می‌بوسید، بینی کوچکش را کج می‌کرد و دعانویس قیدار فریاد می‌زد « واکر! » اگر یک رفتگر از او می‌پرسیداگر کسی به خاطر قرض گرفتن یک شیلینگ با دوستش شوخی می‌کرد و دوستش یا نمی‌توانست یا نمی‌خواست او را راضی کند، احتمالاً پاسخی که دریافت می‌کرد این بود: « واکر!

». اگر کافران دعا نویسی مرد مستی در خیابان‌ها تلوتلو می‌خورد و پسری دنباله کتش را فرشتگان می‌کشید، یا مردی کلاهش را روی چشمانش می‌گذاشت تا او طلسم را مسخره کند، سبزوار شوخی همیشه با همان علوم غریبه تعجب همراه بود. دعانویس سبزوار این شوخی دو یا سه ماه ادامه داشت و « واکر! » از صحنه خارج می‌شد و دیگر هرگز برای سرگرمی آن نسل یا هیچ نسل بعدی تکرار نشد. عبارت بعدی بسیار مضحک بود. اینکه چه کسی آن را اختراع کرده، چگونه پدید آمده یا اولین بار کجا شنیده شده، همگی ناشناخته هستند. هیچ چیز در مورد آن قطعی نیست، دین اما ماه‌ها این عبارت، زبان عامیانه‌ی بی‌نظیر لندنی‌ها بود و رضایت زیادی را برای آنها به ارمغان می‌آورد.

سبزوار

« او با چشم از حدقه بیرون زده می‌رود! » یا جادو « او با چشم از حدقه بیرون زده می‌رود! » – به عنوان جنسیت مهمانی که به آن اشاره می‌شد – در دهان هر کسی که شهر را می‌شناخت، بود. بخش هوشیار جامعه به همان اندازه که عوام از آن لذت می‌بردند، از این گفته‌ی غیرقابل‌توضیح گیج شده بودند. خردمندان آن را بسیار احمقانه رمل می‌دانستند، اما بسیاری آن را بسیار خنده‌دار می‌دانستند و بیکاران اعمال صالح با گچ زدن آن روی دیوارها یا نوشتن آن روی بناهای تاریخی خود را سرگرم می‌کردند. اما «هر آنچه روشن است باید محو شود»، حتی به زبان دعانویس خرمدره عامیانه.

مردم از سرگرمی خود خسته شدند و « او با چشم از حدقه بیرون زده می‌رود! » دیگر در مکان‌های معمول آن شنیده نشد. عبارت بسیار عجیب دیگری دعانویس سبزوار نیز در طلسم مدت کوتاهی پس از این مقاله ممکن است با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات جدید، اصلاح شود. آن، به شکل پرسشی گستاخانه و نه چندان مناسب، به شهرت دعانویس رامشیر رسید: « آیا مادرتان آلت تناسلی‌اش را فروخته است؟ » اما محبوبیت آن از آن نوع پرشور و صمیمانه‌ای که تداوم طولانی مدت محبوبیت را تضمین می‌کند، نبود. چیزی که مانع پیشرفت آن می‌شد این بود که نمی‌توانست به خوبی برای بخش‌های مسن‌تر جامعه به کار رود. در نتیجه، سبزوار این عبارت تنها مدت کوتاهی دوام آورد و سپس به فراموشی سپرده شد.

شیطانی جانشین آن از شهرت بیشتری برخوردار شد و پایه‌های آن را چنان عمیق بنا نهاد که گذشت طلسم سال‌ها و تغییر مدها برای ریشه‌کن کردن آن کافی نبود. این عبارت « شعله ور شو! » بود و حتی مشرکان اکنون نیز یک دعا اصطلاح رایج است. این عبارت در زمان شورش‌های اصلاحات ظهور کرد.