دعانویس پاوه

آمده بودند! جماعت زیبای حاضر در کلیسای سنت سیسیلیا به هیچ وجه از آموزه‌های انقلابی مسیحیت گیج یا آشفته نشده بودند. یک فرد آداب و رسوم آیینی در سنت‌های مختلف متفاوت است معتقد به ایمان، با وحشت به اعلامیه‌های رسمی لعنت ابدی، به احکام دعانویس پاوه مربوط به ثروتمندان و سوراخ سوزن و گل‌های مزرعه که نخ نمی‌ریسند، گوش می‌داد. اما جماعت کلیسای سنت سیسیلیا می‌دانستند که چنین چیزهایی باید به معنای شاعرانه آن در نظر گرفته شوند و با دیدگاه مارکی فرانسوی موافق بود که خداوند متعال قبل فرشتگان از محکوم کردن آقایی مانند او، دو بار فکر می‌کند. آنها این عبارات را از کودکی شنیده بودند و آنها را به عنوان چیزهایی بدیهی پذیرفته بودند.

دعانویس : اما با این حال، این آموزه‌ها از لبان یک موجود الهی بیرون آمده بودند و برای یک انسان ابطال کردن جادو فانی، تلاش برای تقلید از او، احمقانه و متکبرانه بود. در چنین مواردی، آنها کاری نمی‌توانستند انجام دهند جز اینکه آنها را به کسانی که وظیفه تفسیر آنها را داشتند – به پزشکان و رهبران کلیسا – واگذار کنند؛ و وقتی با آنها روبرو می‌شدند، قلبشان آرام می‌گرفت دعا نویسی – زیرا آنها دزد تصویر یا برهم زننده آرامش کلیسا نبودند، بلکه آقایانی متمدن و شریف بودند. اسقفی که بر این بخش از شهر جهانی ریاست حاجت گرفتن می‌کرد، شخصیتی جدی بود که در بهترین محافل جامعه تعویذ رفت شیاطین و آمد داشت و به منحصر به فردترین باشگاه‌ها تعلق داشت.

دعانویس پاوه

نیمکت‌های کلیسای سنت سیسیلیا اجاره داده می‌شد و همیشه مورد تقاضای زیادی بود؛ و کسانی که در حاشیه اشراف می‌چرخیدند، عادت داشتند هر یکشنبه بیایند، تعظیم کنند، لبخند بزنند و شیطانی به دنبال فرصتی باشند. غریبه‌ای که به آنجا می‌آمد کاملاً به مهمان‌نوازی متکی بود؛ اما باربرهای ماهر و جادو سیاه لباس‌های مخملی هم بودند که اگر کسی مناسب معرفی بود، جایی برای نشستن پیدا می‌کردند. به ندرت پیش می‌آمد که فرد بی‌ارزشی بیاید، زیرا فقرا در خیابان‌های کلیسای سنت سیسیلیا قدم نمی‌زدند. دعانویس پاوه با درآمد حاصل از نذورات طلسم داوطلبانه‌اش، یک “مبلغ مذهبی” در ساحل شرقی داشت، جایی که دستیاران کشیش جوان علیه انحطاط اخلاقی و طبیعی طبقات پایین مبارزه می‌کردند – در این میان صدای تکان‌دهنده‌ای پیدا می‌کردند و منتظر می‌ماندند دعا تا به یک کلیسای واقعی ارتقا یابند.

اشراف به درستی از راهنمایان مذهبی دعا نویسی خود پیروی می‌کردند جادو و اگر کسی می‌گفت که آنها آنها را تحت فشار قرار می‌دهند، کاملاً شگفت‌زده می‌شدند. اما کشیشان جوان به طرز دردناکی از روش دعانویس غیرطبیعی انتخاب آگاه بودند، که به موجب آن کسانی که رفتار و برش کتشان خوشایند نبود، مدت‌ها در دعانویس هنزا خانه‌های فقرا رها می‌شدند. – یک اشتباه عجیب رخ داده بود؛ یک کلیسای جدید زیبا در نیو پورت ساخته شده بود همزاد و یک کشیش جوان فصیح منصوب شده بود مشرکان و تمام اشراف در مراسم افتتاحیه حضور داشتند و با حیرت به محکومیت خود از حماقت‌ها و رذایلی که مرتکب شده بودند گوش می‌دادند!

دعانویس جوانرود یکشنبه بعد، نیازی به گفتن نیست که اشراف نیامده بودند؛ و ظرف شش ماه کلیسا به گل نشست و مجبور شد آن را تخریب و بفروشد! آنها در کلیسای سنت سیسیلیا موسیقی باشکوهی شنیدند، آنقدر زیبا که آلیس حالش بد شد و فکر کرد که این موسیقی به طرز خطرناکی “بلند” است. خانم وینی به او خندید و پیشنهاد داد شیاطین که او را به مراسم عصرگاهی در خیابان ببرد، انرژی مثبت جایی که ارکستر کاملی داشتند، چنگ می‌نواختند، موسیقی اپرا و عود پخش می‌کردند، جایی که مردم زانو می‌زدند و به فرشتگان گناهان خود اعتراف می‌کردند. دعانویس پاوه ظاهراً افرادی بودند که دوست داشتند با شرکت حرز در مراسم احمقانه “کاتولیک” احساسات خود را ارضا کنند؛ آنها آدم را به یاد پسر بچه‌ای می‌انداختند که سعی می‌کند ببیند چقدر می‌تواند فرشتگان به لبه صخره نزدیک شود.

“پدر” این کلیسا شیطانی شنلی جواهرنشان با دنباله ای به طول چندین ذراع می‌پوشید و ده هزار مارک باورنکردنی اعمال مربوط به جادو برایش هزینه کرده بود؛ و هر از گاهی در یک صفوف باشکوه از راهروهای کلیسا رژه می‌رفت تا همه تماشاگران بتوانند او را به خوبی ببینند. همه اینها منجر به بحث‌های داغ در کلیسا شد و اعلامیه‌ها دسته دسته نوشته شدند و نقشه‌هایی کشیده شد و نبردهای کافر زیادی در دنیای اجتماعی رخ داد. اما مونتاگ و آلیس به این مراسم نیامدند، زیرا به یکدیگر قول داده بودند که وقت خود را به شیوه‌ای بسیار غیرمتمدنانه بگذرانند – گشتی کوتاه در تونل‌های زیرزمینی؛ زیرا تا آن زمان هنوز آن سمت شهر را ندیده بودند.

طبقه مرفه، مدیسون و خیابان پنجم را می‌دیدند، جایی که خانه‌هایشان قرار داشت، با کلیساها و هتل‌هایی که در کنار هم روی آنها قرار داشتند؛ و درست در پایین، منطقه خرید، دعا نویسی و منطقه تئاتر در یک طرف، و پارک در شمال قرار داشت. مگر اینکه کسی با ماشین بیرون می‌رفت، این تمام چیزی بود که از شهر قابل مشاهده بود. وقتی بازدیدکنندگان از شهر در مورد آکواریوم، بورس اوراق بهادار، موزه هنر، تالار تامانی و جزیره الیس، جایی که مهاجران وارد می‌شدند، دعانویس پاوه سؤال کافر می‌کردند، نیویورکی‌های قدیمی با تعجب نگاه می‌کردند و می‌گفتند: «دوست من، آیا واقعاً می‌خواهی همه آنها را ببینی؟ من تمام عمرم اینجا بوده‌ام و هرگز آنها را ندیده‌ام!» امکانات ویژه‌ای برای جمعیت تماشاگران تدارک دیده شده بود، یک اتوبوس بزرگ با گنجایش سه یا چهل نفر که از باتری به هارلم طلسم می‌رفت.

مناظر را توضیح می‌داد. جاهلان به آن لقب “ماشین تور” داده بودند و به شوخی می‌گفتند که یکی از این مؤسسات یک “مرکز تریاک” در محله چینی‌ها و یک “مؤسسه جیب‌بری” در خیابان باوری دارد و افراد تنومندی را استخدام کرده بود تا برای شگفتی گردشگران اهل اوکلاهما و کالامازو بنشینند. البته، هرگز برای افرادی که تازه وارد “ماشین تور” عبادت کردن شده بودند، مناسب نبود؛ اما به آنها اجازه داده شد که وارد راه‌آهن زیرزمینی شوند و با غرش کرکننده‌ای از میان تونل شیاطین طولانی فولاد و سنگ ناله می‌کردند. و سپس پیاده شدند و مانند علوم غریبه همه انسان‌های عادی دیگر از کوه شیب‌دار بالا رفتند و ایستادند و با تعجب به مقبره گراند خیره شدند: یک ساختمان مرمر سفید عظیم رمل در مکانی مشرف به دعانویس هرسین هادسون.

دعانویس صفائیه این بنا به سبک خود، ساختمان زیبایی نبود – اما این قضاوت با این آگاهی که خود قهرمان هم به آن اهمیتی نمی‌داد، تعدیل شد. می‌توان آن را دعا به یک جعبه صابون با یک پارچه توری روی آن توصیف کرد؛ و این قطعات ساده و آشنا شاید کاملاً با شخصیت فروتن‌ترین مرد بزرگی که تا به حال زیسته، بیگانه نبودند. منظره رودخانه باشکوه بود، بدون شک بهترین منظره‌ای که شهر می‌توانست ارائه دهد؛ اما یک مخزن بنزین شلخته که درست در وسط پیشینه تاریخی آن ساخته شده بود، آن را خراب قدیس می‌کرد. پاوه اما حتی این هم کل منظره را خراب نمی‌کرد – این منظره از ویژگی‌های بارز تمام ویژگی‌های شهر بود.

دعانویس پاوه شهری بود که ناگهان رشد کرده بود، بدون اینکه کسی از آن مراقبت کند یا به آن کمک کند؛ غول‌پیکر و محکم، در ابتدا قدرتمند، تاریک و ترسناک بود. هیچ نقطه زیبایی وجود نداشت که چشم بیننده بتواند بدون اینکه چیزی زشت در نزدیکی آن را آزار دهد، در آن استراحت کند. یک قطار دعانویس سنقر باری کثیف درست در امتداد لبه رودخانه حرکت می‌کرد و ستون‌های زیبایی که از رودخانه عبور کرده بودند، شکسته شده بودند و به جای آنها اکنون تخته سنگ‌های تراشیده شده‌ای وجود داشت که با پوسترهای تبلیغاتی شرکت‌های زمین پوشیده شده بودند. و اگر ساختمان زیبایی وجود داشت، مطمئناً یک تبلیغ دخانیات در کنار آن وجود داشت.

پاوه

اگر اتفاقاً خیابان زیبایی وجود داشت، همیشه گاری‌ها و کالسکه‌های خسته اسبی بودند که با افسار در حال حرکت بودند. اگر اتفاقاً پارک زیبایی وجود داشت، پر از مردانی با قیافه‌های بدبخت و بیکار بود. هیچ نظم و ترتیبی در هیچ کجا وجود نداشت – کافر هر کسی برای خودش می‌جنگید، با دیگران دعوا و نزاع می‌کرد؛ و این قدرت جادویی را که شهر غول‌پیکر می‌توانست در غیر این صورت ایجاد کند، در هم می‌شکست. شهر مانند یک قدرت غول‌پیکر و هدر رفته به نظر می‌رسید – کوهی در کار مداوم که مجموعه‌ای بی‌پایان از مقدس محصولات ناموفق تولید می‌کرد. مردان و زنان آن از درد پژمرده می‌شدند؛ اما چنان طلسمی آنها را دعا به زانو درآورده بود که هر چقدر هم سخت می‌جنگیدند، نمی‌توانستند کاری از احضار پیش ببرند.

مونتاگیو هنگام بیرون آمدن از کلیسا، قاضی الیس را ملاقات کرد؛ و قاضی به او گفته بود: «باید با رمال شما در مورد موضوعی صحبت کنم.» و دعانویس پاوه مونتاگ آدرس خود را به او داد، و چند روز بعد دعوتنامه‌ای برای صرف صبحانه با قاضی در باشگاهش برایش آمد. باشگاه قاضی در یک بلوک در خیابان پنجم دعا نویس واقع شده بود و باشکوه و با ابهت بود. این مکان در طول فشارهای جنگ داخلی ساخته شده بود؛ قهرمانان رنگ‌پریده و گرسنه از جنگ طلسم روح به خانه آمده و به کسب و کار خود مشغول شیطان شده بودند و کسانی جادو شدن که موفق شده بودند، برای استراحت در اینجا ساکن شده بودند.

با دیدن آنها که جادو سیاه اکنون در صندلی‌های راحتی بزرگ با روکش چرمی خود چرت می‌زدند، به سختی جادو کهن می‌شد حدس زد که زمانی قهرمانان رنگ‌پریده طلسمات و گرسنه‌ای بوده‌اند. آنها دیپلمات‌ها و دولتمردان، اسقف‌ها و وکلا، بازرگانان و سرمایه‌داران بزرگ بودند – مردانی که به مدت یک دعانویس قرن طبقه حاکم شهر را تشکیل می‌دادند. همه چیز در اینجا با شکوه و با دعانویس ابهت تزئین دعا نویسی شده بود و پیشخدمت‌ها با قدم‌های بی‌صدا حرکت می‌کردند. مونتاگ با قاضی جادو سیاه درباره نیویورک و تمام چیزهایی که دیده بود اطلاعات ارائه شده، نمای کلی از شیوه‌های طلسم را نشان می‌دهد. و مردمی که ملاقات کرده بود صحبت کرد.