دعانویس رویان

و در نتیجه طبیعی، بخش بزرگی از قدرت، که خرد آنها دائماً آنها را به گسترش آن تحریک می‌کرد. مردم چیزی از پادشاهان و اشراف نمی‌دانستند، جز از طریق آسیب‌هایی که وارد می‌شد. اولی دعانویس رویان به نفع، یا به عبارت صحیح‌تر، علیه، بارون‌ها حکومت می‌کرد، و بارون‌ها فقط برای مقابله با قدرت پادشاهان یا لگدمال کردن گردن دموکراسیِ به زانو درآمده با پاشنه‌های آهنین خود وجود داشتند. دومی دوستی جز روحانیت نداشت، و این روحانیت، اگرچه دعانویس لزوماً خرافاتی را القا می‌کردند که خود نیز از آن مستثنی نبودند، اما این آموزه‌ی دلگرم‌کننده را آموزش می‌دادند که همزاد همه انسان‌ها در نظر بهشت ​​برابرند.

دعانویس : بنابراین، در حالی که فئودالیسم به آنها می‌گفت که در این دنیا هیچ حقی ندارند، دین به آنها می‌گفت که در دنیای دیگر از هر حقی برخوردارند. با این تسلی خاطر، آنها برای مدتی راضی بودند، زیرا ایده‌های سیاسی هنوز ریشه نگرفته بودند. وقتی روحانیت، به دلایل دیگر، جنگ صلیبی را توصیه کرد،مردم با شور و جادو شوق به آن پیوستند. موضوع فلسطین همه ذهن‌ها را پر کرده فرشتگان بود؛ داستان‌های زائران دو قرن، هر تخیلی را گرم می‌کرد؛ و هنگامی که دوستان، راهنمایان و مربیانشان جنگی قدیس را تا این متون کهن حد مطابق با تعصبات و طرز فکر خود موعظه می‌کردند، شور و شوق به جنون تبدیل می‌شد.

دعانویس رویان

اما در حالی که دین به توده مردم الهام می‌بخشید، عامل دیگری بر اشراف تأثیر می‌گذاشت. اینان وحشی جادو شدن و بی‌قانون بودند؛ آلوده به هر رذیلتی، فاقد هرگونه فضیلتی، و تنها با یک ویژگی خوب، یعنی شجاعت، رستگار می‌شدند. تنها دینی که احساس می‌کردند دین ترس عبادت کردن بود. دعانویس رویان این دین کافر و آشفتگی بیش از حدشان با هم ترکیب شدند تا آنها را به سرزمین مقدس هدایت کنند. اکثر آنها گناهانی داشتند که باید به خاطرشان پاسخگو می‌بودند. آنها کافران با دست خود در برابر هر انسانی زندگی می‌کردند و هیچ قانونی جز هوس‌های خودشان نداشتند. آنها در برابر قدرت دنیوی روحانیون دعا سرکشی می‌کردند؛ اما قلب‌هایشان از سرزنش‌های وحشتناک منبر در مورد زندگی پس از مرگ می‌لرزید.

جنگ، کار شیطان و آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند لذت وجود آنها بود؛ و هنگامی جادو که به آنها وعده داده طلسم شد که به شرط آسان پیروی از گرایش مورد علاقه‌شان، از همه گناهانشان بخشیده می‌شوند، جای تعجب نیست که با شور و شوق به سوی یورش شتافتند و به اندازه کیمیاگری اکثریت قریب به اتفاق مردم که تحت تأثیر انگیزه‌های صرفاً مذهبی قرار داشتند، در خدمت صلیب متعصب شدند. تعصب و عشق به نبرد، هر دو، آنها را به سید و حاجی دعانویس جنگ سوق می‌داد، در حالی که دعانویس باغ ملک پادشاهان و شاهزادگان اروپا انگیزه دیگری برای تشویق شور و شوق آنها داشتند. سیاست، چشمان آنها را به مزایای بزرگی که از نبود این همه مرد بی‌قرار، دسیسه‌چین و خونخوار نصیبشان می‌شد، گشود؛ مردانی که مهار اعمال صالح گستاخی‌شان به چیزی بیش از قدرت ناچیز سلطنت نیاز داشت.

بنابراین، هر انگیزه‌ای برای جنگ‌های صلیبی مساعد بود. هر طبقه‌ای از جامعه به طور یکسان برای پیوستن یا تشویق به جنگ روح تحریک می‌شدند: پادشاهان و روحانیون به دلیل اجنه غیر مسلمان سیاست، اشراف به دلیل دعانویس اردل آشوب و عشق به سلطه، و مردم به دلیل غیرت دعا مذهبی و شور و شوق متمرکز دو قرن، که ماهرانه توسط تنها مربیانشان هدایت می‌شد. در خود فلسطین بود که پطرس زاهد برای اولین بار به این ایده بزرگ رسید دعانویس رویان که قدرت‌های مسیحیت را طلسمات برای نجات مسیحیان شرق از بندگی مسلمانان و مقبره عیسی را از دستان بی‌رحم کافران برانگیزد. این موضوع تمام ذهن او را به خود مشغول کرده بود.

حتی در رؤیاهای شبانه نیز غرق در آن بود. یک رویا چنان تأثیری بر او گذاشت که او با ایمان کامل باور کرد که منجی جهان خود در برابر او ظاهر شده و به او در انجام کار مقدسش شیاطین وعده کمک و حمایت داده است. اگر شور و شوق او قبلاً هرگز متزلزل شده بود، این کافی بود تا آن را برای دعا دعانویس مارگون همیشه تثبیت کند. پطرس، اعمال مربوط به جادو پس از آنکه تمام نماز خواندن توبه‌ها و وظایف خود را انجام داددر سفر زیارتی، درخواست ملاقات با شمعون، پاتریارک کلیسای یونانی در اورشلیم را داشت. اگرچه دومی از نظر پطرس یک مرتد بود، اما هنوز یک مسیحی بود و به اندازه خودش از آزار و اذیت‌هایی که ترک‌ها بر پیروان عیسی وارد می‌کردند، احساس ناراحتی می‌کرد.

این اسقف خوب کاملاً به نظرات او پرداخت و به پیشنهاد او، نامه‌هایی به پاپ و تأثیرگذارترین پادشاهان مسیحیت نوشت و در آنها به شرح غم‌های مؤمنان پرداخت و آنها را ترغیب کرد که برای دفاع از خود اسلحه به دعا نویسی دست گیرند. پطرس در کار تعلل نکرد. با خداحافظی محبت‌آمیز از پاتریارک، با عجله به ایتالیا بازگشت. پاپ اوربان دوم کرسی رسولی را اشغال کرد. در آن زمان، این کرسی به هیچ وجه آسان نبود. سلف دعانویس حمیدیه او، گرگوری، اختلافات زیادی با امپراتور هنری چهارم آلمان برای او به ارث گذاشته بود و فیلیپ اول فرانسه را با مخالفت شدید خود با رابطه نامشروعی که توسط آن پادشاه شکل گرفته بود، به دشمن تبدیل کرده بود.

خطرات زیادی او جادو سیاه را احاطه کرده بود، به طوری طلسم که واتیکان دیگر محل امنی برای او نبود و او در آپولیا، تحت حمایت رابرت گیسکار مشهور، پناه گرفته بود. به نظر می‌رسد که پتر به آنجا رفته و او دعانویس بیستون را تعقیب کرده است، هرچند محل ملاقات آنها توسط وقایع‌نگاران باستانی یا مورخان مدرن به طور دقیق ذکر نشده است. اوربان با مهربانی از او استقبال کرد؛ با چشمانی اشکبار، نامه‌ی پاتریارک سیمئون را دعا نویسی خواند و با توجهی که نشان می‌داد چقدر عمیقاً با مصائب کلیسای مسیحی همدردی می‌کند، به داستان فصیح زاهد گوش داد. دعانویس رویان کافر شور و شوق مسری است؛ و به نظر می‌رسد که پاپ آن را فوراً از کسی که شور و شوقش بی‌حد و حصر توسل بود، دریافت کرد.

دعانویس بزنجان با اعطای اختیارات کامل به زاهد، او را به خارج از کشور فرستاد فرشتگان تا جنگ مقدس را برای همه ملت‌ها و قدرتمندان مسیحیت موعظه کند. زاهد موعظه کرد و هزاران نفر به ندای او پاسخ دادند. فرانسه، آلمان و ایتالیا با صدای او به راه افتادند و برای رهایی صهیون آماده شدند. یکی از مورخان اولیه جنگ‌های صلیبی، که خود شاهد عینیِ اوج‌گیری اروپا بود، 1ظاهر دین شخصی زاهد را در این زمان توصیف می‌کند. او می‌گوید که به نظر می‌رسید در هر چیزی که می‌گفت یا انجام می‌داد، چیزی الهی وجود دارد. مردم آنقدر به او احترام می‌گذاشتند که موهای یال قاطرش را می‌چیدند تا آنها را به عنوان یادگار نگه دارند.

هنگام موعظه، او معمولاً یک لباس پشمی با شنل تیره رنگ می‌پوشید که تا پاشنه‌هایش می‌رسید. دست‌ها و پاهایش برهنه بود؛ و نه گوشت می‌خورد و نه نان، و بیشتر با ماهی و شراب امرار معاش می‌کرد. وقایع‌نگار می‌گوید: «او از جایی که نمی‌دانم از کجا آمده بود، راه افتاد؛ اما ما او را دیدیم که از شهرها و روستاها عبور می‌کرد، همه جا موعظه می‌کرد و مردم او را در جمعیت احاطه می‌کردند، او را با نذورات پر می‌کردند و گشایش تقدس او را با چنان ستایش بزرگی جشن می‌گرفتند که منهرگز به یاد ندارم که چنین افتخاراتی را به کسی بخشیده باشم.» بدین ترتیب او خستگی‌ناپذیر، انعطاف‌پذیر و سرشار از فداکاری به راه خود ادامه داد و دیوانگی خود را به شنوندگانش منتقل کرد، تا اینکه اروپا از اعماق وجودش به جنبش درآمد.

در حالی که زاهد با چنین موفقیت چشمگیری از مردم درخواست کمک می‌کرد، پاپ نیز با همان موفقیت از کسانی که قرار بود به عنوان رؤسا و رهبران این دعانویس رویان لشکرکشی منصوب شوند، درخواست کمک کرد. اولین گام او تشکیل شورایی در پلاسنتیا، در پاییز سال ۱۰۹۵ بود. در اینجا، در مجمع روحانیون، پاپ طرح بزرگ را مورد بحث قرار داد و دعانویس میرآباد به فرستادگانی که توسط امپراتور شرق از قسطنطنیه فرستاده شده بودند، گوش فرا ابجد داد فرشتگان تا پیشرفت ترک‌ها در طرح استقرار خود در اروپا را به تفصیل شرح دهند. رویان البته روحانیون در حمایت از جنگ صلیبی متفق‌القول بودند. و شیطانی شورا از هم پاشید و به هر یک از اعضای آن اختیار داده شد تا شیطانی آن را برای مردم خود موعظه کند.

رویان

اما از ایتالیا انتظار نمی‌رفت که تمام کمک‌های مورد نیاز را فراهم کند؛ و پاپ از آلپ عبور کرد تا اشراف قدرتمند و شماره ملا شجاع و جمعیت جوانمرد گل را الهام بخشد. جسارت او در ورود به قلمرو و قرار دادن خود در قدرت دشمنش، فیلیپ پادشاه فرانسه، کم تعجب‌ترین ویژگی مأموریت او نیست. برخی تصور کرده‌اند که تنها سیاست خونسردانه او را به ابطال کردن جادو این کار واداشت؛ در طلسم حالی که دعا نویس برخی دیگر ادعا می‌کنند که این صرفاً شور و اشتیاقی احضار بود، به گرمی و دعانویس کورکورانه‌ای مانند پیتر زاهد. به نظر می‌رسد نظر دوم درست باشد. جامعه عواقب آنچه انجام می‌داد را محاسبه نکرده بود.

به نظر می‌رسید که هر کس فقط از روی هوس عمل می‌کرد؛ و پاپ، با پرتاب خود به قلب کافران فرانسه، به همان اندازه هزاران نفری که به فراخوان او دعانویس رویان پاسخ دادند، از روی دعانویس هوس عمل کرد. سرانجام شورایی برای ملاقات با او در کلرمونت، در اوورنی، فراخوانده شد تا وضعیت کلیسا، سوءاستفاده‌های اصلاحات و مهم‌تر از همه، آماده‌سازی دعانویس سطر برای جنگ را بررسی کند. دعانویس این در بحبوحه سنت‌های طلسم اغلب با سیستم‌های نمادین مرتبط هستند زمستانی بسیار سرد بود و زمین پوشیده از برف بود. شورا به کافران مدت هفت روز پشت درهای بسته تشکیل جلسه داد، در حالی که جمعیت زیادی از سراسر فرانسه به شهر هجوم آورده بودند، به این امید که خود پاپ برای مردم سخنرانی کند.