دعانویس شاندرمن

گاهی اوقات برای آزمایش‌های دیگر آن را نوشید. با این حال، این مشتاق عجیب کاملاً ناامید نشد و شکست او در یک آزمایش، مقدس او را مشتاق‌تر کرد تا موکل جن آزمایش دیگری را امتحان کند. او اکنون دعانویس شاندرمن به پنجاه سالگی نزدیک می‌شد و هنوز چیزی از دنیا ندیده بود. بنابراین تصمیم گرفت به آلمان، ایتالیا، فرانسه و اسپانیا سفر کند. هر جا که توقف می‌کرد، تحقیق می‌کرد که متون کهن آیا کیمیاگری در آن حوالی وجود دارد یا خیر. او همواره آنها پیشینه تاریخی را جستجو می‌کرد؛ و اگر فقیر بودند، از رفاه برخوردار می‌شد و اگر ثروتمند بودند، آنها را تشویق می‌کرد.

دعانویس : در سیتو با جفری لوویه، دعا راهبی از آن مکان، دعا آشنا شد که او را متقاعد شیطان کرد که جوهر پوسته تخم مرغ یک ماده ارزشمند است. بنابراین، او هر کاری که می‌توانست انجام دهد را امتحان کرد؛ و ابطال کردن جادو تنها نظرات یک وکیل در برگم، در فلاندر، مانع از هدر رفتن یک یا دو سال از وقتش برای آزمایش شد، که می‌گفت همزاد راز بزرگ در سرکه و مس نهفته است. او تا زمانی جفر که نزدیک بود خود را مسموم کند، از پوچی این ایده متقاعد نشده بود. او حدود پنج سال در اجنه غیر مسلمان فرانسه اقامت داشت، تا اینکه به طور تصادفی شنید که استاد هنری، اعتراف کننده امپراتور فردریک سوم، سنگ فیلسوف را کشف کرده است، برای دیدار با او به آلمان سفر کرد.

دعانویس شاندرمن

او، طبق معمول، خود را با گروهی از وابستگان گرسنه احاطه کرده بود که چند نفر از آنها مصمم بودند او را همراهی کنند. او دلش نمی‌خواست آنها را رد کند و با پنج نفر از آنها به وین رسید. دعانویس شاندرمن برنارد دعوتنامه‌ای مودبانه برای اعتراف‌گیرنده فرستاد و از او پذیرایی مفصلی کرد که تقریباً همه کیمیاگران وین در آن حضور داشتند. استاد هنری رک و پوست‌کنده اعتراف کرد که او سنگ جادو را کشف نکرده است، اما تمام عمرش را صرف جستجوی آن کرده است و تا زمانی که آن را پیدا کند یا بمیرد، به این کار ادامه خواهد داد.

این مردی بود که قلب برنارد را تسخیر کرده بود و آنها با یکدیگر پیمان دوستی ابدی بستند. در شام تصمیم گرفته شد که هر کیمیاگریحاضرین باید مبلغ مشخصی را برای جمع‌آوری چهل و دو مارک طلا کمک می‌کردند، که استاد هنری با اطمینان ادعا می‌کرد ادبیات تاریخی به بررسی اعمال آیینی می‌پردازد. در عرض پنج روز، این مقدار در کوره او پنج برابر می‌شود. برنارد، که ثروتمندترین مرد بود، سهم شیر، ده مارک طلا، استاد هنری پنج مارک و دیگران یک یا دو مارک طلا اهدا کردند، به جز افراد تحت تکفل برنارد کافر که مجبور بودند سهمیه خود را از حامی خود قرض بگیرند. آزمایش بزرگ به درستی انجام شد؛ مارک‌های طلا به دعاگر همراه مقداری نمک، مس، آبزیان، پوسته تخم مرغ، جیوه، سرب و سرگین در یک بوته مشرکان ریخته شدند.

کیمیاگران با علاقه شدید به این توده گرانبها نگاه می‌کردند و انتظار داشتند که به صورت یک توده طلای خالص جمع شود. در پایان سه هفته، آنها به بهانه‌ای مبنی بر اینکه بوته به اندازه کافی قوی نیست یا برخی از مواد لازم کم است، از آزمایش دست کشیدند. اینکه آیا دزدی دست خود را در بوته آزمایش فرو برده شیاطین است یا خیر، مشخص نیست، اما گفته می‌شود که ارزش طلایی که در پایان آزمایش در آن پیدا دعانویس گتوند شد، تنها شانزده مارک بود، به جای چهل و دو مارکی که در ابتدا در آنجا قرار داده شده بود. دعانویس شاندرمن برنارد، اگرچه در وین هیچ طلایی به دست نیاورد، اما مقدار بسیار قابل نماز خواندن توجهی را از دست داد.

او چنان شدیداً احساس ضرر کرد که قسم شیطانی خورد دیگر به سنگ جادو فکر نکند. او این تصمیم عاقلانه را دو ماه رعایت کرد؛ اما بدبخت بود. او در وضعیت جادو کهن قماربازی بود که دعا نویسی نمی‌تواند در برابر جذابیت بازی فرشتگان مقاومت کند، در حالی که سکه‌ای برایش باقی مانده است، اما به امید جبران باخت‌های قبلی به بازی ادامه می‌دهد، دعانویس تا زمانی که امیدش را از دست می‌دهد و دیگر نمی‌تواند زنده بماند. او بار دیگر به دین بوته‌های قمار محبوبش بازگشت و تصمیم گرفت سفر خود را در جستجوی فیلسوفی که راز را کشف کرده و آن را به استادی متعصب و پیگیر مانند خودش منتقل کند، ادامه دعانویس قیدار دهد.

از وین به رم و از رم به مادرید سفر کرد. با کشتی در جبل الطارق به مسینا رفت؛ از مسینا به قبرس؛ از قبرس کیمیاگری به یونان؛ از یونان به قسطنطنیه؛ جادو و از آنجا به مصر، فلسطین و ایران. این گشت و گذارها حدود هشت سال او را مشغول کرد. از ایران به مسینا و از آنجا به فرانسه بازگشت. سپس به انگلستان رفت، همچنان در جستجوی کایمرای بزرگ خود؛ و این چهار سال دیگر از عمرش را به خود اختصاص داد. اکنون او پیر و فقیر می‌شد؛ زیرا شصت و دو سال داشت و مجبور شده بود بخش بزرگی از میراث خود را برای تأمین هزینه‌هایش بفروشد.

گشایش سفر او به ایران بیش از سیزده هزار کرون هزینه داشت که حدود نیمی از آن در کوره‌های سوزان او ذوب شده بود؛ و نیم دیگر آن را به چاپلوسانی که او جستجوی آنها را در هر شهری که توقف می‌کرد، وظیفه خود دعانویس می‌دانست، تقدیم می‌کرد. در بازگشت به ترِوِز، مذهب با کمال تأسف دریافت که اگر نه…او که واقعاً گدا بود، حالش خیلی جادو سیاه بهتر نبود. خویشاوندانش او را دیوانه می‌دانستند و حتی از دیدنش امتناع می‌کردند. دعانویس شاندرمن او که مغرورتر از آن بود که از کسی طلسم درخواست لطف کند، و همچنان مطمئن بود که روزی صاحب ثروتی جادو شدن بی‌کران کافران خواهد شد، تصمیم گرفت به جزیره رودس پناه ببرد، جایی که در طلسمات این مدت بتواند فقر خود را از چشم جهانیان پنهان دعانویس رامشیر کند.

دعانویس میرآباد شیطانی در طلسم اینجا می‌توانست ناشناخته و شاد زندگی کند؛ اما از بخت بد، با راهبی که به اندازه خودش از موضوع تبدیل موجودات دیوانه بود، درگیر شد. دعانویس با این حال، هر دو آنقدر فقیر بودند که نمی‌توانستند مواد جادو سیاه مناسب برای کار را بخرند. آنها با گفتگوهای عالمانه در مورد فلسفه هرمسی و خواندن آثار همه نویسندگان بزرگی که در این زمینه نوشته بودند، روحیه یکدیگر را حفظ می‌کردند. بنابراین، آنها حماقت خود را پرورش می‌دادند، همانطور که همسر خوب طلسم تام اوشانتر خشم خود را “برای گرم نگه داشتن آن” فرو نشاند. پس از آنکه برنارد حدود یک توسل سال در رودز اقامت داشت، بازرگانی که خانواده‌اش را می‌شناخت، مبلغ هشت هزار فلورین به او پرداخت کرد، به شرط آنکه آخرین جریب‌های شیاطین باقی‌مانده از ملک بزرگ سابقش را در اختیار داشته باشد.

پس از آنکه دوباره بودجه‌اش فراهم شد، او با تمام شور و شوق یک جوان، کار خود را از سر گرفت. به مدت سه سال، او به سختی دعانویس شاندرمن از آزمایشگاه خود بیرون آمد: او در دعانویس سطر آنجا غذا می‌خورد و می‌خوابید و حتی به خودش فرصت نمی‌داد که دست‌هایش را بشوید و ریشش را تمیز کند، زیرا تلاش‌هایش بسیار شدید بود. دعانویس شاندرمن غم‌انگیز است که فکر کنیم چنین پشتکار شگفت‌انگیزی در چنین کار بیهوده‌ای هدر رفته است و انرژی‌هایی چنین شکست‌ناپذیر، زمینه‌ی ارزشمندتری برای تلاش نداشته‌اند. حتی زمانی که آخرین سکه‌اش را هم خرج کرده بود و چیزی برای جلوگیری از گرسنگی در پیری نداشت، امید هرگز او را رها نکرد.

دعانویس بیستون او هنوز رویای موفقیت نهایی را در سر می‌پروراند و مردی هشتاد ساله و مو خاکستری را نشاند تا تمام آثار نویسندگان اسرار علوم غریبه جادو سیاه هرمسی، طلسم از جابر تا روزگار خودش، را بخواند، مبادا فرآیندی را که هنوز برای شروع دوباره آن دیر نشده بود، اشتباه فهمیده باشد. کیمیاگران می‌گویند که او سرانجام موفق شد و راز تبدیل را در هشتاد و دو سالگی‌اش کشف کرد. آنها اضافه می‌کنند که سه سال بعد از آن زندگی کرد تا از ثروتش لذت ببرد. درست است که او تا این سن بزرگ فرشتگان زندگی کرد و کشف ارزشمندی – ارزشمندتر از فرشتگان طلا یا جواهرات – انجام داد.

شاندرمن

همانطور که خودش به ما می‌گوید، درست قبل از رسیدن به هشتاد و سومین سال زندگی‌اش، آموخت که راز بزرگ فلسفه، رضایت از سرنوشت ماست. اگر زودتر و قبل از اینکه فرتوت، گدا و تبعیدی شود، آن را کشف می‌کرد، برایش خوش می‌گذشت! او در سال ۱۴۹۰ در رودس درگذشت و همه شیاطین کیمیاگران قدیس اروپا بر او مرثیه خواندند و او را به عنوان جادو سیاه «ترویسان نیک» ستودند. او چندین رساله درباره کایمرای خود نوشت که مهمترین آنها کتاب شیمی و مقاله‌ای در مورد طبیعت اووی هستند . تریتمیوس نام این جادو مرد برجسته در تاریخ کیمیاگری مشهور شده اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد است، اگرچه او برای کسب چنین افتخاری که جای سوال دارد، کار چندانی نکرد.

دعانویس هیدج او در سال ۱۴۶۲ در روستای تریتهایم، در حوزه انتخابیه ترِوِز، متولد شد. پدرش فرشتگان جان هایدنبرگ، تاکداری با شرایط آسان بود که وقتی پسرش تنها هفت سال داشت، درگذشت و او را به مراقبت مادرش سپرد. مادرش مدت کوتاهی پس از آن دوباره ازدواج کرد و پسر فقیر، فرزند ازدواج اولش را نادیده گرفت. در پانزده سالگی، او حتی حروف الفبا را نمی‌دانست و علاوه بر این، شاندرمن نیمه گرسنه بود و ناپدری‌اش با او بدرفتاری می‌کرد. اما عشق به دانش در سینه این جوان نگون‌بخت جوانه زد و او خواندن را در خانه همسایه‌ای آموخت. پدرزنش او را به کار در تاکستان‌ها گماشت و بنابراین تمام روزهایش را به او اختصاص داد.

اما شب‌ها مال خودش بود. او اغلب، وقتی همه اهل خانه در خواب عمیق بودند دعانویس شاندرمن و کلیسا در مزارع، زیر نور ماه، به مطالعه می‌پرداختند، مخفیانه و بدون توجه از خانه بیرون می‌رفت؛ و بدین ترتیب لاتین و مقدمات یونانی را به