دعانویس سیمین شهر

به خدای گانسا داد و رفت تا خود را برای مراسم آن خدا آماده کند. گانسا جسد را به گاناهای خود برد و از آنها خواست دعانویس سیمین شهر که با دقت از آن مراقبت کنند. اما به جای این کار، آنها آن را خوردند.[۸۴] برادر بزرگتر، پس از دعانویس پایان مراسم پوجا، جسد برادرش را از خدا خواست. خدا گاناهای خود را فراخواند، که با چشمانی بسته و ترس از خشم اربابشان جادو به جلو آمدند. خدا بسیار خشمگین شد. برادر بزرگتر بسیار عصبانی شد. وقتی جسد نیامد، با دعا لحنی تند گفت: «آیا این، بالاخره، بازگشت ایمان عمیق من به توست؟ تو حتی قادر به بازگرداندن جسد برادرم هم دعا نویسی نیستی.» گانسا از این گفته بسیار شرمنده شد.

دعانویس : بنابراین او با قدرت الهی خود، کافران به جای جسد مرده، یک گانزازارای زنده به او داد. بدین ترتیب پسر دوم پیشگو به زندگی بازگردانده شد. برادران مدت زیادی درباره ماجراهای یکدیگر صحبت انرژی مثبت کردند. هر دو به اوجاینی رفتند، جایی که گنگازارا با شاهزاده خانم ازدواج کرد و بر تخت سلطنت آن پادشاهی نشست. او مدت زیادی سلطنت کرد و مزایای زیادی به برادرش بخشید. و به این ترتیب طالع بینی کاملاً محقق شد. [۸۵] هریسارمن تی در روستایی به نام هریسارمن، عبادت کردن برهمنی زندگی می‌کرد. او فقیر و نادان و در شرایط بدی به دلیل بیکاری بود و فرزندان زیادی داشت تا بتواند ثمره اعمال ناشایست خود را در زندگی قبلی‌اش بچیند.

دعانویس سیمین شهر

او با خانواده‌اش به گدایی می‌پرداخت و سرانجام به شهری رسید و به خدمت صاحبخانه‌ای ثروتمند به نام استولاداتا درآمد. پسرانش نگهبان گاوها و سایر اموال استولاداتا شدند و همسرش روح خدمتکار او شد و خودش در نزدیکی خانه‌اش زندگی می‌کرد و وظیفه خدمتکاری حاجت گرفتن را انجام می‌داد. روزی به دعانویس علی آباد کتول مناسبت ازدواج دختر استولاداتا، جشنی برگزار شد که اکثراً دوستان داماد و افراد شاد در آن شرکت داشتند. دعانویس سیمین شهر هریسارمن امیدوار بود که بتواند در خانه حامی خود، خود را تا گلو با روغن حیوانی و گوشت و سایر طلسم خوراکی‌های لذیذ سیر کند و همان را موکل جن برای خانواده‌اش نیز به ارمغان بیاورد.

در حالی که مشتاقانه منتظر غذا خوردن بود، هیچ کس به او فکر نمی‌کرد. سپس منابع تاریخی، سنت‌های طلسم را در فرهنگ‌های مختلف مورد بحث قرار می‌دهند. دعا از اینکه چیزی برای خوردن نداشت، ناراحت شد و شب هنگام به همسرش گفت: «این دعانویس بندر ترکمن به خاطر فقر و تنگدستی من است و…[۸۶]حماقت است که اینجا با چنین بی‌احترامی با شیاطین من رفتار می‌شود؛ بنابراین با حیله‌ای وانمود می‌کنم که پیشینه تاریخی دانش جادو دارم تا مورد احترام این استولاداتا قرار بگیرم. پس، هر وقت فرصتی پیدا کردی، به او بگو که من دانش جادویی دارم.» جادو سیاه او این را به او گفت و پس از اینکه موضوع را در ذهنش مرور کرد، در حالی که مردم خواب بودند، اسبی را که داماد اربابش بر آن سوار بود، از خانه استولاداتا برداشت.

او قدیس آن را در فاصله‌ای دور پنهان کرد و صبح دوستان داماد نتوانستند اسب را پیدا کنند، اگرچه در هر طلسم جهت جستجو کردند. سپس، در حالی که استولاداتا توسل از فال بد پریشان بود و به دنبال دزدانی که اسب را ربوده بودند، می‌گشت، دعانویس گنبد کاووس همسر هریسارمَن آمد و به او گفت: «شوهر من مردی خردمند است و در طالع‌بینی و علوم جادویی مهارت دارد. او می‌تواند اسب را برای جفت روحی تو پس بگیرد. چرا از او نمی‌پرسی؟»[۸۷]وقتی استولاداتا این را شنید، هریسارمَن را فراخواند. هریسارمَن گفت: «دیروز فراموش شده بودم، اما امروز، حالا که اسب دزدیده شده، به یاد من افتاده است.» و سپس استولاداتا با این سخنان برهمن را آرام کرد – «من تو را فراموش کرده بودم، مرا ببخش» – دعانویس و از او خواست که به او بگوید چه کسی اسبشان را ربوده است.

سپس هریسارمَن انواع نمودارهای ساختگی را ترسیم کرد و گفت: «اسب توسط دزدان در خط مرزی جنوب این مکان قرار داده شده است. در آنجا پنهان شده ذکر است و قبل از اینکه به مسافتی برده شود، دعانویس سیمین شهر همانطور که در نزدیکی روز خواهد بود، سریع بروید و آن را بیاورید.» وقتی این را شنیدند، بسیاری از مردان دویدند و طلسم اسب را به سرعت آوردند و از بصیرت هریسارمَن تمجید کردند. سپس هریسارمَن توسط همه مردم دعانویس خرمدره به عنوان یک حکیم مورد احترام قرار گرفت و در آنجا با شادی و احترام استولاداتا زندگی کرد. با گذشت روزها، گنج زیادی، چه از طلا و چه از جواهرات، توسط دزدی از کاخ پادشاه دزدیده شده بود.

از آنجایی که دزد ناشناخته بود، پادشاه به دلیل شهرتش در دانش جادوگری، به سرعت هریسارمَن را احضار کرد. و او، وقتی احضار شد، سعی کرد زمان بخرد و گفت: “فردا به شما خواهم گفت”، و سپس توسط پادشاه در اتاقی قرار داده شد و با دقت محافظت شد. و او غمگین بود زیرا جادو سیاه وانمود کرده بود که جادوگر دانش دارد. در آن کاخ، کنیزی به نام جیهوا (به معنی زبان) بود که با کمک برادرش، آن گنج را از داخل کاخ دزدیده بود. او که از آگاهی هریسارمَن نگران شده بود، شبانه به در آن اتاق رفت و گوش خود را به در آن اتاق چسباند تا بفهمد او چه دعانویس بیستون می‌کند.

و هریسارمَن که در داخل فرشتگان تنها بود، در همان لحظه زبان خود را سرزنش می‌کرد که بیهوده خود را دانا می‌دانست. او گفت: “ای زبان،[۸۸]این چه کاری است که با طمع خود انجام داده‌ای؟ ای شرور، به زودی به طور کامل مجازات خواهی شد. وقتی جیهوا این را شنید، با وحشت فکر کرد که توسط این کافران مرد خردمند لو رفته است و جادو سیاه کافر توانست به جایی که او بود برسد و به پاهایش افتاد دعانویس سیمینه و به جادوگر فرضی گفت: «برهمن، من اینجا هستم، همان جیهوا که تو او را دزد گنج یافتی، و پس از اینکه آن را گرفتم، آن را در باغی پشت کاخ، زیر درخت انار، در زمین دفن شیطانی کردم.

پس مرا ببخش و مقدار اندک طلایی را که جادو در اختیار دارم، دریافت کن.» وقتی هریسارمَن این را شنید، دعانویس سیمین شهر با افتخار به او گفت: «برو، من همه اینها را می‌دانم؛ من گذشته، حال و آینده را می‌دانم؛ اما تو را که دعانویس قیدار موجودی بدبخت هستی جادو و از من درخواست حمایت کرده‌ای، سرزنش نمی‌کنم. اما هر چه طلا داری باید به من پس بدهی.» وقتی این را به کنیز گفت، کنیز موافقت کرد و سریع رفت. اما هریسارمَن با حیرت اندیشید: «سرنوشت، گویی در بازی، چیزهای غیرممکن را به ارمغان می‌آورد، زیرا وقتی فاجعه اینقدر نزدیک بود، چه کسی فکر می‌کرد که شانس برای ما موفقیت به ارمغان بیاورد؟ در حالی که من جیهوای خود را سرزنش می‌کردم، جیهوای دزد ناگهان خود را به پای من انداخت.

دعانویس میرآباد جنایات پنهانی از طریق ترس آشکار می‌شوند.» با این فکر، شب را با خوشحالی در اتاق گذراند. و صبح با نمایش ماهرانه دانش ادعایی، پادشاه را به دعا دعانویس سیمین شهر باغ آورد و او را به سمت گنجی که زیر درخت انار دفن شده بود، برد و گفت که دزد با بخشی از آن فرار کرده است. سپس پادشاه خوشحال شد و درآمد بسیاری از روستاها رمل را به او داد. اما وزیر، به نام دواجنانین، در گوش زمزمه کرد[۸۹]گوش پادشاه: «چطور ممکن است کسی چنین دانشی علوم غریبه را که برای انسان‌ها دست‌نیافتنی است، بدون مطالعه‌ی کتاب‌های جادو داشته باشد؟ می‌توانید مطمئن باشید که این نمونه‌ای از روشی است که او با دعا داشتن هوش پنهانی با دزدان، امرار معاش نادرست می‌کند.

سیمین شهر

بهتر است او را با ترفندی جدید آزمایش کنید.» سپس پادشاه به فرشته میل خود کوزه‌ای دربسته آورد که دعا قورباغه‌ای را در آن انداخته بود و به هریسارمَن گفت: «برهمن، اگر بتوانی حدس بزنی در این کوزه چیست، امروز به تو افتخار بزرگی خواهم داد.» وقتی هریسارمَن برهمن این را شنید، فکر کرد که آخرین ساعتش فرا رسیده است و نام کوچک «فروگی» را که پدرش در کودکی در ورزش طلسم به او داده بود به خاطر آورد و از بخت و اقبال، نام کوچکش را به خود گرفت و از سرنوشت سخت خود احضار اظهار تاسف کرد و ناگهان فریاد زد: «فروگی، این کوزه‌ی خوبی برای توست؛ به همزاد زودی نابودگر سریع خودِ درمانده‌ات خواهد شد.» مردم آنجا، وقتی این حرف را از او شنیدند، فریاد تشویق سر دادند، زیرا سخنانش با دعانویس چیزی که به او ارائه شده بود، به خوبی همخوانی داشت و زمزمه کردند: «آه!

یک حکیم بزرگ، او حتی قورباغه را هم می‌شناسد!» سپس پادشاه، که فکر می‌کرد همه اعمال مربوط به جادو اینها به دلیل دانش کافر پیشگویی است، بسیار خوشحال شد و به هریسارمن درآمد روستاهای بیشتری را به همراه دعاگر طلا، چتر و کالسکه‌های دولتی از انواع مختلف بخشید. به این ترتیب هریسارمن در جهان رونق گرفت. [۹۰] حلقه‌ی طلسم‌شده الف تاجری زندگی پسرش را با سیصد روپیه آغاز کرد و شیطانی به او دستور داد که به کشور دیگری برود و شانس خود را در تجارت بیازماید. پسر پول را گرفت و رفت. او زیاد دور نشده بود که به چند چوپان برخورد که بر سر سگی دعوا می‌کردند و برخی از آنها می‌خواستند او فرشتگان را بکشند.

مرد جوان و مهربان التماس کرد: «لطفاً سگ را نکشید؛ من در ازای آن صد روپیه به شما می‌دهم.» سپس و در آنجا، البته، معامله انجام شد و مرد احمق سگ را گرفت و متون کهن به دعانویس سیمین شهر سفر دعا نویسی خود ادامه داد. سپس با چند نفر که بر طلسمات سر یک گربه دعوا دعا نویس می‌کردند، روبرو شد. برخی از تفسیر عناصر طلسم نمادین ممکن است متفاوت باشد آنها می‌خواستند آن را بکشند، اما برخی دیگر نه. او گفت: «اوه! لطفا آن را نکشید؛ من در ازای آن صد روپیه به شما می‌دهم.» البته آنها بلافاصله گربه را به او دادند و پول را گرفتند.