دعانویس ضیابر

وحشی و خیال‌پرداز بودند، اما بدون فایده هم نبودند؛ اگر فقط به این دلیل بود که خرافات اروپا را از اشکال تاریک و نفرت‌انگیزی که راهبان آن را پر کرده جادو بودند، پاک می‌کردند و به جای آنها، نژادی از موجودات ملایم، برازنده و نیکوکار را جایگزین می‌کردند. گفته می‌شود دعانویس ضیابر که نام آنها از کریستین روزنکروتز یا «رز-کرایس»، فیلسوف آلمانی، گرفته علوم غریبه شده است که در اواخر قرن چهاردهم به سرزمین مقدس سفر کرد. در حالی که در مکانی به نام دامکار به شدت بیمار بود، چند عرب دانشمند به ملاقاتش آمدند و دعا او را برادر خود در علم خواندند و با الهام، تمام دعانویس اسرار زندگی گذشته‌اش، چه روایت‌های تاریخی نمادگرایی آیینی را مورد بحث قرار می‌دهند در تفکر و چه در عمل، را برایش آشکار کردند.

دعانویس : آنها او را با استفاده از سنگ فیلسوف به سلامتی بازگرداندند و سپس تمام اسرار خود را به او آموختند. او در سال ۱۴۰۱، در حالی که تنها بیست و سه سال داشت، به اروپا حاجت گرفتن بازگشت و ذکر تعدادی از دوستانش را به دور خود جمع کرد که آنها را با علم جدید آشنا کرد و سوگندهای جدی دعا خورد تا آن را به مدت یک قرن مخفی نگه دارند. گفته می‌شود که او هشتاد و سه سال دعا نویسی پس از این دوره زندگی کرد و در سال ۱۴۸۴ درگذشت. بسیاری وجود دعا نویسی شخصیتی مانند روزنکروتز را انکار کرده‌اند و منشأ این فرقه را در دوران بسیار بعدی دانسته‌اند.

دعانویس ضیابر

نماز خواندن آنها می‌گویند، اولین طلوع آن را می‌توان در نظریه‌های پاراسلسوس و رویاهای دکتر دی یافت، که بدون قصد قبلی، بنیانگذاران واقعی، هرچند هرگز شناخته‌شده فلسفه رزکراسی شدند. اکنون دشوار و در واقع غیرممکن است که مشخص کنیم آیا دی و پاراسلسوس ایده‌های خود را از رزکراسی‌های گمنام و ناشناخته آن زمان گرفته‌اند یا اینکه رزکراسی‌ها فقط از آنها پیروی کرده و آنها را بهبود بخشیده‌اند. دعانویس ضیابر مطمئناً وجود آنها تا سال ۱۶۰۵، زمانی که آنهابه محض اینکه عقاید آنها منتشر شد، همهٔ پیشگویان، پاراسلیست‌ها و کیمیاگران به دور پرچم آنها جمع شدند و روزنکروتز را به عنوان احیاکنندهٔ جدید نژاد بشر ستایش جفت روحی دعانویس میرآباد کردند.

مایکل مایر، پزشک مشهور آن زمان، که سلامتی خود را از دست داده و ثروت خود طلسم را در جستجوی حجر الفلاسفه هدر داده بود، گزارشی از اصول و احکام انجمن برادری جدید تهیه کرد که در سال ۱۶۱۵ در کلن منتشر شد. آنها در وهله اول ادعا کردند که «تأملات بنیانگذاران آنها از هر چیزی که از زمان خلقت جهان تصور شده بود، فراتر رفته است، حتی بدون استثنای وحی الهی؛ که آنها مقدر شده‌اند تا صلح عمومی و احیای انسان را قبل از فرا رسیدن پایان جهان محقق کنند؛ که آنها از همه خرد و تقوا در درجه عالی برخوردارند؛ فرشتگان طلسمات که آنها از همه نعمت‌های طبیعت برخوردارند و می‌توانند آنها را در بین بقیه بشریت مطابق میل کافران خود طلسم توزیع کنند؛ که آنها نه در معرض گرسنگی، نه تشنگی، نه بیماری، نه پیری و نه هیچ ناراحتی طبیعی دیگری قرار ندارند؛ که آنها از طریق

دعانویس باغ ملک الهام و در نگاه اول، هر کسی دعا را که شایسته ورود به جامعه آنها بود، می‌شناختند؛ که آنها متون کهن همان دانشی را داشتند که اگر از آن زمان زنده بودند، داشتند.» آغاز جهان را می‌دانستند و همیشه در حال کسب آن بوده‌اند؛ اینکه آنها کتابی داشتند که می‌توانستند نسخ خطی در آن همزاد هر آنچه را که تعویذ در کتاب‌های دیگر تا به ابد نوشته شده یا خواهد شد، بخوانند؛ اینکه می‌توانستند قدرتمندترین شیاطین ارواح و شیاطین را مجبور به خدمت و نگه‌داری در خدمت خود کنند؛ اینکه به واسطه‌ی سرودهایشان می‌توانستند مرواریدها و سنگ‌های قیمتی را از اعماق دریا یا اعماق زمین جذب کنند؛ اینکه خداوند آنها را با ابری ضخیم پوشانده بود که به وسیله‌ی آن می‌توانستند خود را از شر دشمنانشان محافظت کنند و بدین ترتیب خود را از همه چشم‌ها نامرئی کنند؛ دعانویس ضیابر اینکه هشت برادر اول «صلیب گل رز» دعانویس قدرت درمان همه بیماری‌ها را داشتند؛

اینکه رمل به وسیله‌ی برادری، تاج سه‌گانه پاپ به خاک تبدیل می‌شد؛ اینکه آنها فقط دو آیین مقدس شیطانی را با مراسم کلیسای اولیه که توسط آنها تجدید می‌شد، پذیرفتند؛ اینکه آنها سلطنت چهارم و امپراتور رومیان را به عنوان رئیس خود و رئیس همه دعا مسیحیان به رسمیت شناختند؛ اینکه آنها طلای بیشتری به او می‌دادند، گنجینه‌هایشان «تمام‌نشدنی‌تر از آنچه پادشاه اسپانیا جادو سیاه جادو تا به حال از مناطق طلایی هند شرقی و غربی بیرون کشیده بود.» این اعتراف ایمان آنها بود. قوانین رفتاری آنها شش مورد بود و به شرح زیر بود: اول. اینکه در سفرهایشان، همه بیماری‌ها را به رایگان درمان کنند.

دوم اینکه آنها همیشه باید مطابق با مد کشوری که در آن زندگی می‌کنند لباس بپوشند. سوم اینکه آنها باید دعا نویسی سالی یک بار در مکانی که انجمن تعیین می‌کند، گرد هم آیند، یا عذر موجه خود را کتباً ارسال کنند. چهارم اینکه موکل جن هر برادری، هرگاه که احساس کرد که مایل به مرگ است، باید فردی شایسته را شیاطین برای جانشینی خود انتخاب کند. پنجم اینکه کلمات «صلیب گل رز» باید علامت‌هایی باشند که با آنها یکدیگر را بشناسند. ششم. اینکه برادری فرشتگان آنها علوم غریبه به مدت شش بار به مدت بیست سال مخفی بماند. دعانویس ضیابر آنها ادعا کردند که این قوانین در کتابی طلایی در مقبره روزنکروتز یافت شده است و شش بار بیست سال از مرگ او در سال ۱۶۰۴ منقضی شده دعانویس رامشیر است.

در نتیجه از آن زمان به بعد از آنها خواسته شد تا دکترین خود را برای رفاه بشریت اعلام کنند . ۴۴ این مشتاقان به مدت هشت سال در آلمان پیروانی پیدا کردند، اما در سایر نقاط اروپا توجه کمی را به خود جلب دعانویس سطر کردند یا اصلاً توجهی به آنها نشد. سرانجام در پاریس ظاهر شدند و همه دانشمندان، همه ساده‌لوحان و همه دوستداران شگفتی‌ها را به آشوب کشیدند. در اوایل طلسم مارس ۱۶۲۳، مردم خوب آن شهر، وقتی یک جفر روز صبح از خواب بیدار شدند، با کمال تعجب دیدند که بر روی تمام دیوارهایشان این بیانیه منحصر به کلیسا فرد نصب شده است: « ما، معاونان کالج اصلی برادران رز-کراس، به لطف خدای متعال، که قلب‌های عادلان به سوی او معطوف است، در این شهر، مرئی و نامرئی، ساکن شده‌ایم.

ما بدون کتاب یا نشانه، تعلیم می‌دهیم و شیاطین موعظه می‌کنیم و در دین کشورهایی که احضار فرشته ساکن هستیم، به انواع زبان‌ها صحبت می‌کنیم کافر تا نوع بشر، همنوعان خود روح را، از گمراهی و مرگ دور کنیم .» برای مدت طولانی این پلاکارد عجیب تنها موضوع گفتگو بود در تمام اماکن عمومی. ضیابر تعداد کمی تعجب کردند، اما تعداد بیشتری فقط به آن خندیدند. در طول دعانویس حمیدیه چند هفته، دو کتاب منتشر شد که اولین هشدار را در مورد این انجمن مرموز، که هیچ کس محل سکونت آن را نمی‌شناخت و هیچ یک از اعضای آن هرگز دیده نشده بود، برانگیخت.

دعانویس بیستون عنوان کتاب اول، تاریخچه‌ی پیمان‌های وحشتناک منعقد شده بین شیطان و «نامرئی‌ها»ی ادعایی بود؛ به همراه دستورالعمل‌های لعنتی‌شان، نابودی اسفناک شاگردانشان و پایان فلاکت‌بارشان . عنوان دعانویس ضیابر کتاب دیگر، بررسی کابالای جدید و ناشناخته‌ی برادران صلیب رز، که اخیراً در شهر پاریس ساکن شده‌اند؛ به همراه تاریخچه‌ی آداب جادو سیاه و رسوم آنها، عجایب انجام شده توسط آنها و بسیاری از جزئیات دیگر بود . این کتاب‌ها به سرعت فروش می‌رفتند. همه مشتاق بودند چیزی از این برادری پیشینه تاریخی وحشتناک و پنهانی بدانند. بی‌شرف‌های پاریس چنان نگران بودند که هر روز انتظار داشتند دشمن قسم‌خورده را ببینند که با لباس شخصی در میان آنها قدم می‌زند.

در این کتاب‌ها گفته شده بود که انجمن رزکراسی در مجموع از سی و شش نفر تشکیل شده بود که از غسل تعمید و امید به رستاخیز خود دست کشیده بودند. اینکه آنها به واسطه فرشتگان خوب، آنطور که وانمود می‌کردند، به اعجاز خود دست نیافته بودند؛ بلکه این شیطان اعمال صالح بود که به آنها قدرت داده بود تا با سرعت فکر از یک سر دنیا به سر دیگر آن منتقل شوند؛ دعانویس گتوند به همه زبان‌ها صحبت کنند؛ ضیابر کیسه‌هایشان همیشه پر از پول باشد، هر چقدر هم که خرج کنند؛ نامرئی باشند و به مخفی‌ترین مکان‌ها نفوذ کنند، علیرغم بستن پیچ و مهره‌ها؛ و بتوانند گذشته و آینده را بگویند.

دعانویس ضیابر

این سی و شش برادر به دسته‌ها یا گروه‌هایی تقسیم شده بودند: شش نفر از آنها فقط برای مأموریت به پاریس، شش نفر به ایتالیا، شش نفر به اسپانیا، شش نفر به آلمان، چهار دعانویس قیدار نفر به سوئد و دو نفر به سوئیس، دو نفر به فلاندر، دو نفر به لورن و دو شیطانی نفر به فرانش کنته فرستاده شده بودند. عموماً اعتقاد بر این بود که مبلغان اعزامی به فرانسه در جایی در محله تمپل اقامت دارند. آن محله پاریس خیلی زود بدنام شد و مردم از گرفتن خانه در آن می‌ترسیدند، مبادا توسط شش نامرئی صلیب رز بیرون رانده شوند.

مردم و بسیاری دیگر که تحصیلاتشان باید به آنها جادو سیاه بهتر آموزش می‌داد، معتقد بودند که افرادی با ظاهری مرموز به مسافرخانه‌ها و هتل‌های پاریس می‌رفتند و از بهترین گوشت‌ها می‌خوردند و از بهترین شراب‌ها می‌نوشیدند و سپس ناگهان وقتی صاحبخانه با حساب و کتاب از راه می‌رسید، ناپدید می‌شدند و به هوا می‌رفتند. آن دوشیزگان نجیب که تنها به رختخواب می‌رفتند، اغلب شب‌ها از خواب بیدار می‌شدند و مردانی جادو شدن را در رختخواب خود معانی نمادین در طلسم‌ها ممکن است در فرهنگ‌های مختلف دعانویس خرمدره متفاوت باشد می‌دیدند که از آپولوی یونانی قدیس زیباتر بودند و به محض به صدا درآمدن زنگ خطر، فوراً نامرئی می‌شدند. همچنین گفته می‌شد که بسیاری از مردم انبوهی از طلا را در خانه‌های خود پیدا می‌کردند، بدون اینکه بدانند از کجا طلسم آمده‌اند.