دعانویس خور

هولت در هر مورد چنان با موفقیت به عقل سلیم هیئت منصفه متوسل شد که همه تبرئه شدند. به نظر می‌رسید احساسی عمومی در کشور حاکم شده بود که به اندازه کافی خون به خاطر این اتهامات پوچ ریخته شده است. هر از گاهی، شعله آزار دعانویس خور و اذیت جادو سیاه در منطقه‌ای دورافتاده شعله‌ور می‌شد؛ اما این موارد دیگر به عنوان اموری عادی تلقی نمی‌شد. برعکس، به نظر می‌رسد که توجه زیادی را به خود جلب کرده‌اند؛ اگر هیچ دلیل دیگری به دست نمی‌آمد، گواه قطعی بر طلسم این بود که این موارد دیگر رایج نمی‌شوند. در سال ۱۷۱۱، پرونده‌ای مربوط به جادوگری در حضور قاضی ارشد، پاول، مورد رسیدگی قرار گرفت؛ با این حال، هیئت منصفه با وجود شواهد و مدارکی که معمولاً پوچ و متناقض بودند، بر صدور حکم شیاطین محکومیت اصرار ورزید و قاضی روشنفکر تمام تلاش خود ابجد را برای رسیدن به نتیجه درست به کار گرفت.

دعانویس : متهم، جین ونهام، معروف به جادوگر واکرن، بود؛ و افرادی که ادعا کافر می‌شد از جادوگری او رنج برده‌اند، دو زن جوان به نام‌های تورن و استریت بودند. شاهدی فرشتگان به نام آقای آرتور اعمال مربوط به جادو چانسی، شهادت داد که آن تورن را در چندین حمله دیده است و او همیشه پس از جفت روحی دعا یا مراجعه جین ونهام به او بهبود می‌یافت. او روایت کرد که چندین بار در بازوهای زندانی سوزن زده است، مشرکان اما هرگز نتوانسته خون از او بگیرد؛ دیده است که سنجاق‌های استفراغ او را در حالی مقدس که هیچ سنجاقی در لباس یا در دسترس او نبود، نگه داشته است؛ و چندین مورد از آنها را نگه داشته است که آماده ارائه آنها است.

دعانویس خور

با این حال، قاضی به او گفت که این کار بی‌فایده است، زیرا او گمان می‌کرد که آنها سنجاق‌های کج هستند . آقای فرانسیس براگ، یکی دیگر از شاهدان، آن «کیک‌های» عجیب پرهای جادو شده را که از بالش آن تورن برداشته شده بود، رد کرد و مشتاق دیدن آنها بود. او به اتاقی رفت که تعدادی از این پرها حرز در آن بود و دو کیک دعا نویسی برداشت و آنها را با هم مقایسه کرد. هر دو به شکل دایره بودند، چیزی بزرگتر از یک تکه تاج؛ دعانویس خور و او مشاهده کرد که پرهای کوچک به ترتیب زیبا و عجیبی، در فواصل مساوی از یکدیگر قرار گرفته‌اند و شعاع‌های دایره‌ای زیادی را تشکیل می‌دهند که در مرکز آنها پرهای انتهایی قرار دارند.از پرهایی که به هم رسیده بودند.

او تعداد این پرها را شمرد و متوجه شد که در هر کیک دقیقاً سی و دو عدد از آنها وجود دارد. دعا بعداً سعی کرد دو یا مطالعات انسان‌شناسی، سنت‌های آیینی را مورد بحث قرار می‌دهد سه تا از آنها را جدا کند و مشاهده کرد که همه آنها توسط نوعی ماده چسبناک به هم متصل شده‌اند دعانویس قیدار که قبل از پاره شدن، هفت یا هشت بار به صورت نخ کشیده می‌شود. پس از جدا کردن چند تا از این پرها، ماده چسبناک را با جادوگر انگشتانش جدا کرد و زیر آن، در مرکز، چند موی کوتاه، سیاه و ذکر خاکستری، به هم چسبیده پیدا کرد که به شیطانی فرشتگان اعتقاد او واقعاً موی گربه بود.

او همچنین گفت که جین ونهام به او اعتراف کرده است که بالش جادو را جادو کرده و شانزده سال جادوگری کرده است. قاضی در این مرحله حرف شاهد را قطع کرد و گفت که خیلی دوست دارد یک دعانویس هندیجان پر طلسم‌شده ببیند و انگار وقتی به او گفته دعانویس شد که هیچ‌کدام از این کیک‌های عجیب و غریب سالم نمانده‌اند، تعجب کرد. جناب شاهد از او پرسیدند که چرا یک یا دو تا از آنها را دعا نویسی نگه نداشته است و به او گفته موکل جن شد که همه آنها را سوزانده‌اند تا فرد طلسم‌شده را از دردهایی که متحمل شده است، دعانویس خور که به هیچ وسیله طلسم دیگری به این خوبی قابل تحمل نبود، رهایی بخشد.

مردی به نام توماس ایرلند، شهادت داد که چندین دعانویس بار صدای دعانویس گریه و جیغ گربه‌ها را در اطراف خانه‌اش شنیده و آنها را ترسانده و فراری داده شیاطین است. او قسم دعا می‌خورد که یکی از آنها چهره‌ای بسیار شبیه به جین ونهام داشته است. مرد دیگری به نام بورویل نیز شهادت مشابهی داد و قسم خورد که اغلب گربه‌ای با چهره جین ونهام دیده است. یک بار او در اتاق آن تورن بود که چندین گربه وارد شدند و دعانویس خورسند در میان آنها گربه‌ای که در بالا ذکر شد، حضور داشت. این شاهد می‌توانست با اظهارات بسیار طولانی‌تر، دادگاه را به نفع خود سوق دهد، اما قاضی او عبادت کردن را متوقف کرد و گفت که به اندازه کافی شنیده است.

زندانی در دفاع از خود چیزی نگفت، جز اینکه «او زن پاکی بود». سپس قاضی دانشمند شیطانی جمع‌بندی کرد و فرشتگان تشخیص اینکه آیا چنین شواهدی که شنیده بودند برای گرفتن جان زندانی بر اساس کیفرخواست کافی است یا خیر علوم غریبه را به هیئت منصفه واگذار کرد. پس از مشورت طولانی، آنها حکم خود را مبنی بر گناهکار بودن او بر اساس شواهد ارائه دادند. سپس قاضی از آنها پرسید که آیا او را بر اساس کیفرخواست مکالمه با شیطان به شکل گربه گناهکار می‌دانند یا خیر؟ سرکارگر خردمند با لحنی بسیار جدی پاسخ داد: «ما او را در این مورد گناهکار می‌دانیم تعویذ .» قاضی دانشمند سپس با اکراه حکم اعدام را صادر کرد.

اما با تلاش‌های پیگیرانه‌اش، سرانجام عفو حاصل شد و پیرزن بدبخت آزاد شد. دعانویس خور در سال ۱۷۱۶، زنی و دخترش – که دومی تنها نه سال داشت – به جرم فروش روح خود در هانتینگدون به دار آویخته شدند.به قدیس شیطان، و با کندن جوراب‌هایشان و کف کردن صابون، طوفانی به پا می‌کردند. به نظر می‌رسد این آخرین اعدام قضایی جادو در انگلستان بوده است. از آن زمان تا سال ۱۷۳۶، مردم گاه به گاه فریاد قدیمی را سر می‌دادند و بیش از دعانویس میرآباد یک بار با کشیدن زنان فقیر از میان برکه‌ها به ظن خود، جان آنها را به خطر می‌انداختند؛ اما فلسفه کسانی که دیر یا زود از جایگاه خود، به عقاید و اخلاق فقرا رنگ می‌بخشیدند، بی‌سروصدا درمانی برای این شر بود.

ترس از جادوگران دیگر همه‌گیر نبود و به امری فردی تبدیل شد و تنها در ذهن‌هایی که در بند تعصبات ریشه‌دار یا خرافات وحشیانه بودند، باقی ماند. در سال ۱۷۳۶، قانون جزایی جیمز اول سرانجام از کتاب قانون محو دعاگر شد و دیگر نتوانست مایه ننگ هوش رو به رشد کشور دعانویس خواف شود. مدعیان جادوگری، فالگیران، شعبده‌بازان و تمام همدستانشان، فقط مشمول مجازات معمول دغل‌بازان و شیادان – زندان و اعدام با ستون – می‌شدند. در اسکاتلند، این توهم نیز مراحل مشابهی را طی کرد و به تدریج شماره ملا در پرتو تمدن از بین رفت. همانند انگلستان، پیشرفت در بهبود اوضاع کند بود.

تا سال ۱۶۶۵، کاهش ناچیزی در این جنون مشهود بود یا اصلاً کاهشی نداشت. در سال ۱۶۴۳، مجمع عمومی توصیه کرد که شورای خصوصی باید یک کمیسیون دائمی متشکل از هر خور «آقایان یا قضات فهمیده» برای محاکمه جادوگران تشکیل دهد، که گفته می‌شد تعدادشان در سال‌های اخیر به طرز چشمگیری دعانویس خور افزایش یافته است. در سال ۱۶۴۹، قانونی تصویب شد که قانون اولیه ملکه مری را تأیید می‌کرد و برخی فرشتگان از نکات جادو مورد تردید در مورد قانون اخیر را توضیح می‌داد و مجازات‌های شدیدی را نه تنها جادو سیاه علیه خود جادوگران، بلکه علیه همه کسانی که با آنها پیمان می‌بستند، یا به وسیله آنها سعی می‌کردند اسرار آینده را فاش کنند یا به زندگی، سرزمین‌ها یا اعضای بدن همسایگانشان آسیب برسانند، وضع می‌کرد.

در ده سال بعد، جنون عمومی در مورد این موضوع دعا طلسم شاید شدیدتر از همیشه بود؛ در این فاصله بیش از چهار هزار نفر به خاطر این جرم متحمل شدند. این نتیجه‌ی قانون پارلمان و سخت‌گیری بی‌سابقه‌ی قضات بود؛ قضات اغلب شکایت می‌کردند احضار که به ازای دو جادوگری که یک روز می‌سوزانند، ده جادوگر دیگر برای سوزاندن در روز بعد وجود دارد: آنها هرگز فکر نمی‌کردند که خودشان دعانویس آشخانه عامل این افزایش هستند. در یک حوزه‌ی قضایی واحد که در سال ۱۶۵۹ در گلاسکو، ایر و استرلینگ برگزار شد، هفده موجود نگون‌بخت به جرم جادو طلسم معامله با شیطان با حکم قضایی سوزانده شدند.

خور

در یک روز (۷ نوامبر ۱۶۶۱)، شورای خصوصی حداقل چهارده کمیسیون برای محاکمه در استان‌ها صادر کرد. سال بعد، به نظر می‌رسد که خشونت آزار و اذیت کاهش یافته است. از سال ۱۶۶۲ تا ۱۶۶۸، اگرچه «آقایان و قضات فهمیده» که قبلاً به سید و حاجی آنها طلسم اشاره شد، به محاکمه و محکوم کردن ادامه دادند، دادگاه عالی دادگستری تنها با یک مجرم از این طبقه سر و کار داشت و او…تبرئه شد. جیمز ولش، یک جادوگر معمولی، به جرم اتهام دروغین جادوگری به زنی، در ملاء عام در خیابان‌های ادینبورگ شلاق خورد؛ واقعیتی که به تنهایی ثابت می‌کند دادگاه عالی در انرژی مثبت این موارد شواهد را با دقت و شدت بسیار بیشتری نسبت به چند سال قبل بررسی می‌کرد.

سر جورج مکنزی روشنفکر، که درایدن او را «باهوش شریف اسکاتلند» می‌نامید، سخت تلاش کرد تا این قانون را جادو سیاه در دادگاه وضع کند که اعترافات جادوگران باید بی‌ارزش تلقی شود و شواهد جادوگران و سایر دعانویس خور افراد ذینفع باید با بی‌اعتمادی و حسادت پذیرفته شود. این امر رویه قدیمی را معکوس می‌کرد و جان بسیاری از بی‌گناهان را نجات داد. اگرچه روح او به جادوگری باستانی و مدرن اعتقاد راسخ دعانویس داشت، اما نمی‌توانست چشمان خود را بر جنایاتی که روزانه طلسم به نام عدالت انجام می‌شد، ببندد. او در اثر خود درباره قانون جزای اسکاتلند، که در سال ۱۶۷۸ منتشر شد، می‌گوید: «از این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد.