شماره تلفن دعانویس

از نگاه نگران و غایبی که دوستانش قبل از ناپدید شدنش دیده بودند، دیده نمی‌شد. آرامش و آرامشی مقدس همچون طاووس از چهره‌اش می‌تابید. دوستش گفت: «به نام خدا، چه چیزی تو را به اینجا کشاند تا برای همیشه شماره تلفن دعانویس از دنیا دور شوی؟ چرا دوستان و خوشی‌هایت را رها کردی کافران تا روزهایت را در این مکان دلگیر بگذرانی؟» راهب گفت: فرشتگان «گوش کن، تا به تو بگویم. من اکنون بی‌نهایت و دعاگر به طرز وجدآوری خوشحالم. به هدف آرزوهایم رسیده‌ام. دعا نویسی به این ردا نگاه کن.» او با غرور به ردای تیره و خشنی که با چین‌های زیبا از کمرش به پایین کشیده شده بود، نگاه کرد.

دعانویس : او سید و حاجی ادامه داد: «من یک نفر هستم که به ثمر نشستن عزیزترین آرزوهای زمینی‌اش مذهب را تجربه کرده است. حداقل چیزی پوشیده‌ام که به زانو در نمی‌آید.» ( کافر روزنامه هوستون دیلی پست ، صبح یکشنبه، ۲۴ نوامبر ۱۸۹۵) افسانه سن جاسینتو زاهد میدان نبرد، سنتی باستانی را به یک پستچی ربط می‌دهد میدان نبرد سن جاسینتو انرژی مثبت مکانی تاریخی است، بسیار عزیز برای کسانی که اعتبار گذشته تگزاس را ابطال کردن جادو به یک موضوع شخصی تبدیل می‌کنند. یک تگزاسی که از اشاره به محلی که ژنرال سم هیوستون و دیگر آقایانی که نامشان از شهرستان‌های تگزاس گرفته شده، سانتا آنا طلسم و سلاح‌های کمری قابل حمل او را تصرف کردند، به وجد نمی‌آید، یک برده بی‌ارزش شیاطین است.

شماره تلفن دعانویس

دعا چند روز پیش، کلیسا یک هودو جین از شاخه فرعی رودخانه به میدان نبرد رفت، با این هدف که فرشتگان از برخی از ساکنان قدیمی، چند داستان و افسانه فراوان در مورد وقایعی که در آن مکان خاطره‌انگیز رخ داده است، جمع‌آوری کند. هودو جین خبرنگار را در میدان نبرد، که سنت‌های فرهنگی، شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند در ساحل کافران شاخه فرعی رودخانه بود، رها کرد و او زیر درختان انبوه و سپس در دشت پست و همواری که گفته می‌شود نبرد معروف در آنجا در جریان بوده، پرسه زد. در زیر انبوهی از اعمال صالح درختان نارون، شماره تلفن دعانویس کلبه کوچکی بود و خبرنگار به امید یافتن یکی از ساکنان قدیمی آنجا، در آنجا پرسه می‌زد.

مردی محترم از کلبه بیرون آمد، ظاهراً بین ۱۵ تا ۸۰ سال سن داشت، با موهای بلند سفید و ریش نقره‌ای. «ای جوان، بیا اینجا. آیا افسانه‌ی این مکان را نمی‌دانی؟ پس کف دستم را با نقره بپوشان تا آن را برایت تعریف کنم.» خبرنگار گفت: «پدر خوبم، سوگند به خدای من، و سوگند به تو، همانطور که مرا دوست داری، از من نقره نخواه، بلکه با افسانه قدیمی‌ات آتش بزن.» زاهد گفت: رمال «پس اینجا بنشین تا افسانه میدان نبرد سن جاسینتو را برایت تعریف کنم.» «سال‌ها پیش، وقتی فرشتگان این گیسوان نقره‌ای من تیره بودند و روح گام‌هایم به سرعت و نرمی گام‌های تو بود، مادرم این طلسم داستان را برایم تعریف دعانویس مزداوند کرد.

چقدر خوب آن روز را به یاد دارم. گرگ و میش بود و سایه‌های عصر زیر درختان بلند می‌شدند. دستش را روی سرم گذاشت و گفت: «پسرم، افسانه سن جاسینتو را برایت تعریف می‌کنم. داستان زیبایی است و پدرم که یکی از اولین مهاجران این ایالت بود، آن را برایم تعریف کرد. آه! چه مرد بزرگی بود – شش فوت دعانویس بانه‌وره قد، تنومند همچون ساق بلوط و شجاع همچون شیر. یک روز، یادم می‌آید، پس اعمال مربوط به جادو از یک نبرد طولانی و سخت با سرخپوستان به خانه آمد. او مرا، این پدر بزرگ و قوی‌ام، به آرامی یک زن، شماره تلفن دعانویس روی زانویش نشاند و گفت: «گوش کن، سان‌بیم کوچولو، تا داستان قدیمی و باشکوه سن جاسینتو را برایت تعریف کنم.

این افسانه‌ای است که کمتر کسی آن را شیطانی می‌داند. چشمان درخشانت را از شگفتی در سرت به رقص درمی‌آورد. من این را از عمویم شنیدم، که مرد عجیبی بود و همه کسانی رمل که او را می‌شناختند از او می‌ترسیدند. یک شب که ماه در غرب غروب می‌کرد و جغدهای بزرگ در جنگل ذکر با صدای غم‌انگیزی هوهو می‌کردند، او آن بیشه بزرگ درختان کنار نهر را به من نشان داد و در حالی که بازویم را گرفته بود، زمزمه کرد: «می‌بینی‌شان، پسر، می‌بینی‌شان؟» «هوا تقریباً تاریک شده بود، جایی که ما تنها روی علف‌های انبوه ایستاده بودیم، و باد در حالی که در سراسر دشت می‌وزید، صداهای عجیبی ایجاد می‌کرد.» «پسر، من تا حالا حتی یک کلمه از این داستان را به هیچ بشری نگفته‌ام،» عمویم گفت، «اما باید گفته شود.

گوش کن؛ وقتی بچه بودم مادربزرگم افسانه سن جاسینتو را برایم تعریف کرد. روز بعد او مرد. او نیمه‌شب همین‌جا، درست در همین نقطه، آن را برایم تعریف کرد. طوفانی درگرفت و باد خشمگین، ما را دعا نویس خوب شماره زیر این درخت بلوط پیر، برای پناه گرفتن، مورد ضرب و شتم قرار داد. چشمان مادربزرگم که معمولاً بسیار کم‌فروغ و ضعیف بودند، مانند ستارگان می‌درخشیدند. دعانویس او پنجاه سال جوان‌تر به نظر می‌رسید، شماره تلفن دعانویس وقتی دست لرزانش فرشتگان را به سمت میدان نبرد قدیمی بلند کرد و گفت: «فرزندم، برای اولین بار پس از سال‌ها، زبان یک انسان در شُرُفِ آشکار کردن رازی است که این نقطه‌ی خاموش در سینه‌ی ابدی خود دارد.

اکنون افسانه‌ی سن دعا نویس جاسینتو را آنطور که برادر ناتنی پدرم برایم تعریف کرده است، برایت تعریف می‌کنم. عبادت کردن او مردی ساکت و طلسم بدخلق بود، عاشق مطالعه و پیاده‌روی‌های انفرادی. روزی او را در حال گریه ارواح یافتم. وقتی مرا دید، اشک‌هایش را از چشمانش پاک کرد و به آرامی گفت: «کوچولو، تویی؟» بیا تا چیزی را که سال‌هاست در سینه‌ام حبس کرده‌ام برایت تعریف کنم. افسانه‌ی متون کهن غم‌انگیزی در رابطه با این مکان وجود دارد که باید گفته شود. کنارم بنشین تا آن را برایت تعریف طلسم کنم. این را از خواهر مادربزرگم شنیده‌ام که در زمان خودش شخصیت شناخته‌شده‌ای بود.

طلسم زیبایی چقدر خوب حرف‌هایش را به خاطر دارم. او زنی مهربان و دوست‌داشتنی بود و لحن شیرین و آهنگینش به این افسانه‌ی عجیب و زیبا جذابیت می‌بخشید. او گفت، « من با ناپدری عمویم سوار بر اسب از این دره عبور می‌کردیم که او به آن بیشه درختان خیره شد و گفت شماره تلفن دعانویس گفت: «برایت شیاطین تعریف می‌کنم. سال‌ها پیش، وقتی بچه بودم، من و پدرم برای استراحت در سایه آنجا توقف کردیم.

خورشید تازه داشت غروب می‌کرد، و او به آن نقطه اشاره کرد و گفت: «پسرم، من دارم پیر می‌شوم و مدت زیادی با تو نخواهم بود. یک افسانه قدیمی با این سرزمین مرتبط است و احساس می‌کنم باید برایت تعریف شود. خیلی وقت پیش، قبل از اینکه تو به دنیا بیایی، پدربزرگم یک روز…» خبرنگار واشنگتن پست گفت: «ببین، یاوه‌گوی پیر، تو این داستان را حدود ۶۰۰ سال قبل از دعانویس زمان پونتیوس پیلاطس تعریف می‌کنی. آیا از یک خبر از کتیبه‌ای روی اهرام خبر نداری؟ روزنامه ما از مواد بشقابی استفاده نمی‌کند. چرا این شوخی‌ات را علیه سندیکاها انجام نمی‌دهی؟» جادو سیاه زاهد پیر سپس اخم کرد و دستش را زیر کتش برد و خبرنگار به سرعت، دعا نویسی اما با وقار، به سمت هودو جین دوید و سوار شد.

اما افسانه‌ای در مورد میدان نبرد سن جاسینتو در جایی طلسم در همین محله وجود دارد، البته اگر کسی بتواند شیاطین به آن برسد. ( روزنامه هوستون دیلی پست ، صبح یکشنبه، ۱۹ آوریل ۱۸۹۶) مدرسه عملی روزنامه‌نگاری بینکلی سه‌شنبه‌ی گذشته، مردی ژنده‌پوش و بدنام شماره تلفن دعانویس در گوشه‌ای از خیابان اصلی دیده شد. چند نفری که برای بار مشرکان دوم از خیابان عبور کردند، هنگام بازگشت دعانویس او را دیدند فرشتگان که هنوز آنجا ایستاده است. به نظر می‌رسید منتظر کسی است. بالاخره مرد جوانی از دعا پیاده‌رو پایین تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد آمد و مرد ژنده‌پوش بدون هیچ حرفی به او حمله کرد و با او درگیر شد.

شماره دعاگر

مرد جوان جادو سیاه تا جایی که می‌توانست مقدس از خودش دفاع کرد، اما قبل از اینکه رهگذران بتوانند آنها را از هم جدا کنند، با او به شدت رفتار شد. البته هیچ پلیسی در دیدرس نبود و ماجرا با همان سر و صدا و آشفتگی اولیه به پایان رسید. مرد جوان با چشمانی کبود و گونه‌ای کبود، یواشکی فرار کرد و مرد موکل جن ژنده‌پوش با نگاهی حاکی از رضایت شدید، در خیابان فرعی طلسم پیچید. یک مامور پست که شاهد این ماجرا بود، از ظاهر غیرعادی مرد شگفت‌زده شد و با اطمینان از اینکه ماجرا چیزی بیش از اجنه غیر مسلمان آنچه در ظاهر به نظر می‌رسید، بود، به دنبال متجاوز رفت.

همین که مرد از پشت سر به او نزدیک شد، مرد بدنام با صدایی که بیانگر شادی عمیق و پیروزمندانه‌ای بود، با خود گفت: «این آخرین مورد از کل فرشتگان ماجراست. گذشته از همه اینها، انتقام‌جویی لذت بیشتری از رسیدن به آن می‌دهد. من وجودم را از هدفش محروم کرده‌ام.» مرد به مسیرش ادامه داد، با تردید و به شیوه‌ی کسی که با شهر آشنا نیست، از پیچ‌ها گذشت و پس از دعانویس باجگیران مدتی وارد میخانه‌ای گمنام در خیابان کنگره شد. پستچی هم وارد شد و در حالی که لیوان آبی را که فرشته از متصدی بار التماس می‌کرد، می‌نوشید، مرد ژنده‌پوش را دید که پشت میز کوچکی نشسته است.

اگرچه لباسش زننده و پاره بود و موهایش کافر ژولیده و بی‌توجه، چهره‌اش نشان از هوش و ذکاوت شماره تلفن دعانویس زیادی داشت که لباس نامناسبش را تا حدودی پنهان می‌کرد. پستچی نیز که از روی کنجکاوی تحریک شده بود، روی صندلی پشت میز نشست. با درایت و جسارتی که در کارش داشت، خیلی زود با غریبه‌ی مرموز وارد گفتگو شد و همانطور که انتظار داشت، او را مردی تحصیل‌کرده و باادب یافت.