طلسم زیبایی

این داستان بعید از دریایی آغاز می‌شود که رویایی آبی بود، به رنگارنگی جوراب‌های ابریشمی آبی، و در زیر آسمانی به آبیِ عنبیه چشم کودکان. از کافر نیمه غربی آسمان، طلسم زیبایی خورشید قرص‌های کوچک طلایی را به دریا پیشینه تاریخی چسبانده بود – اگر به اندازه کافی دقیق نگاه می‌کردی، می‌توانستی ببینی که از نوک موجی به نوک موج دیگر می‌پریدند انرژی مثبت تا به طوقه‌ای پهن از سکه‌های طلایی که نیم مایل دورتر جمع شده بودند و در نهایت غروبی خیره‌کننده را رقم می‌زدند، برسند. تقریباً در نیمه راه بین ساحل فلوریدا و طوق طلایی، یک قایق طلسمات بخار سفید، بسیار جوان و برازنده، در لنگرگاه و زیر سایه‌بانی آبی و سفید، پشت سر دختری مو زرد که در یک کاناپه حصیری لم طلسم داده بود و کتاب «شورش فرشتگان» اثر آناتول فرانس را می‌خواند، حرکت می‌کرد.

دعانویس : او حدوداً نوزده ساله بود، لاغر و انعطاف‌پذیر، با دهانی لوس و جذاب و چشمانی خاکستری و تیزبین و پر از کنجکاوی درخشان. پاهایش، بدون جوراب، و به جای اینکه پوشیده کیمیاگری از سنت‌های آیینی نمادین در طول زمان تکامل یافتند دمپایی‌های شیاطین ساتن آبی باشد که بی‌تفاوت از انگشتانش آویزان بودند، آراسته، روی دسته کاناپه‌ای کنار کاناپه‌ای که در آن ساکن بود، قرار داشت. و هنگام مطالعه، گهگاه با مالیدن ملایمی از یک تکه لیمو که در دست داشت، به زبانش، خود را سرگرم ابجد می‌کرد. نیمه دیگر لیمو، که خشک شده بود، روی عرشه، کنار پاهایش، افتاده بود و با حرکت تقریباً نامحسوس جزر و مد، بسیار آرام به جلو و عقب تکان می‌خورد.

طلسم زیبایی

نیمه دوم لیمو تقریباً بدون مغز بود و یقه طلایی به طرز شگفت انگیزی پهن شده بود که ناگهان سکوت خواب آلودی که قایق را احاطه کرده بود با صدای قدم های سنگین شکسته شد و مردی مسن با موهای خاکستری مرتب و دعا نویسی برای شکستن طلسم لباس فلانل سفید در ابتدای مسیر قایق ظاهر شد. او لحظه ای مکث کرد تا چشمانش به خورشید عادت کند و سپس با دیدن دختر زیر سایبان، ناله ای طولانی و یکنواخت از طلسم نارضایتی سر داد. اگر او با این کار قصد داشت به هر نحوی امتیازی کسب کند، محکوم به ناامیدی بود. دختر با آرامش دو صفحه را ورق زد، طلسم زیبایی یکی ارواح را به عقب برگرداند، طلسم لیمو را به طور مکانیکی تا فاصله‌ی چشیدن بالا آورد و سپس بسیار ضعیف اما کاملاً واضح خمیازه کشید.

مرد مو خاکستری با لحنی جدی گفت: «آردیتا!» آردیتا صدای آرامی درآورد که نشان دهنده‌ی چیزی عبادت کردن نبود. «آردیتا!» او تکرار کرد. «آردیتا!» آردیتا با بی‌حوصلگی لیمو را بالا برد شیاطین و اجازه داد سه کلمه از آن علوم غریبه بیرون بریزد تا به زبانش برسد. «اوه، خفه شو.» «آردیتا!» «چی؟» «به حرفم گوش می‌دهی یا مجبور جادو می‌شوم خدمتکاری دین بیاورم تا وقتی با تو صحبت می‌کنم، تو را نگه دارد؟» لیمو خیلی آهسته و با تحقیر پایین آمد. «آن را مکتوب کنید.» «آیا آنقدر شرافت داری که آن کتاب نفرت‌انگیز را ببندی و آن لیموی لعنتی را دو دقیقه دور بیندازی؟» «اوه، نمی‌تونی یه لحظه تنهام بذاری؟» «آردیتا، من همین الان یک پیام تلفنی از ساحل دریافت کردم…» «تلفن؟» برای اولین بار علاقه‌ی کمرنگی نشان ابطال طلسم عشق داد.

«بله، بود——» با تعجب حرفش را قطع کرد و گفت: «منظورت این است شیطانی که به تو اجازه می‌دهند اینجا سیم برق بکشی؟» «بله، و همین الان——» «قایق‌های دیگه بهش برخورد نمی‌کنن؟» «نه. از پایین رد میشه. پنج دقیقه…» «خب، لعنت به من! خدای دعانویس من! علم یه چیز طلاییه، مگه نه؟» «اجازه می‌دهی بگویم از چه چیزی شروع کردم؟» طلسم زیبایی «شلیک کن!» «خب، انگار… خب، من اینجام…» مکث کرد و با حواس‌پرتی چندین بار آب دهانش را قورت داد. «اوه، بله. طلسم بخت گشایی زن جوان، سرهنگ مورلند دوباره تماس گرفته تا از من بخواهد حتماً شما را برای شام به خانه بیاورم. پسرش توبی این همه راه را از نیویورک آمده تا شما را ببیند و چند جوان دیگر را هم دعوت کرده است.

طلسم ازدواج دختر برای آخرین بار، لطفاً…» «نه،» آردیتا کوتاه گفت، «این کار را نمی‌کنم. من با این فکر لعنتی به پالم بیچ آمدم، و تو این را می‌دانستی، و من مطلقاً از ملاقات با هیچ سرهنگ پیر لعنتی یا هیچ توبی جوان شماره ملا لعنتی یا هیچ پیرمرد جوانی یا پا گذاشتن به کافران هیچ شهر قدیمی لعنتی دیگری در این ایالت دیوانه امتناع می‌کنم. پس یا من را به پالم بیچ ببر یا خفه شو و جادو برو.» «خیلی خب. این آخرین قطره‌ی اشکه. دعانویس با شیفتگی‌ات به این مرد – مردی که به خاطر زیاده‌روی‌هایش بدنام است – مردی که پدرت حتی اجازه نمی‌داد اسمت را بیاورد – تو به جای حلقه‌هایی که احتمالاً در آن‌ها بزرگ شده‌ای، نیمه‌جهان را رد کرده‌ای.

از حالا به بعد…» آردیتا با طعنه حرفش را قطع کرد: «می‌دانم، از این دعانویس به بعد تو شیطان راه خودت را برو و من هم راه خودم را. من این داستان را قبلاً طلسم فوری شنیده‌ام. می‌دانی که من چیزی بهتر از این نمی‌خواهم.» او با پررویی اعلام کرد: «از حالا به بعد، تو خواهرزاده‌ی من نیستی. من…» «آآآآه!» فریادی از آردیتا با درد و رنج یک روح گمشده بیرون آمد. «می‌شه دیگه حوصله‌ام رو متون کهن سر نبری! می‌شه بری؟ می‌خوای از کشتی بپری بیرون و غرق بشی! می‌خوای این کتاب رو پرت کنم سمتت؟» «اگر جرأت اعمال صالح داری کاری بکنی» طلسم زیبایی بزن بزن!

دعا نویسی و طلسم محبت شورش فرشتگان در هوا به پرواز درآمد، به اندازه یک دماغه کوتاه به دعا هدفش نرسید و شادمانه از روی باند فرودگاه پایین پرید. مرد جادو سیاه مو خاکستری غریزی یک قدم به عقب و سپس دو قدم محتاطانه به جلو برداشت. آردیتا از جا پرید و با قد یک متر و هشتاد سانتی‌متر، با گستاخی به او خیره شد، چشمان خاکستری‌اش برق می‌زدند. «دور شو!» «چطور جرات می‌کنی!» او فریاد زد. «چون من لعنت بهت خواهش می‌کنم!» «غیرقابل تحمل شدی! اعمال مربوط به جادو اخلاقت…» «تو من را این‌طور بار آوردی! هیچ بچه‌ای هیچ‌وقت اخلاق بدی ندارد، مگر اینکه تقصیر خودش باشد! من هر چه که هستم، تو باعثش کافران بودی.» عمویش زیر لب طلسم چیزی زمزمه کرد و برگشت نسخ خطی و در حالی که جلو می‌رفت، با صدای بلند قایق را صدا زد.

سپس به سمت سایبان برگشت، جایی که آردیتا دوباره روی آن نشسته بود و توجهش را قدیس به دعا نویسی لیمو معطوف کرده بود. «من دارم می‌روم ساحل. امشب ساعت نه دوباره بیرون خواهم بود. وقتی ابطال طلسم چیست برگشتم، به نیویورک برمی‌گردیم، و تو را برای بقیه‌ی عمر طبیعی، یا بهتر بگویم غیرطبیعی‌ات، به عمه‌ات می‌سپارم.» مکثی کرد و به او نگاه کرد، و ناگهان چیزی در زیبایی کاملاً کودکانه‌ی او، انگار نماز خواندن مثل یک لاستیک باد شده، خشمش را ترکاند فرشتگان و او را درمانده، مردد و کاملاً احمق کرد. با توسل لحنی نه چندان نامهربان گفت: «آردیتا، طلسم من احمق نیستم. من همه جادو سیاه جا بوده‌ام.

مردها را می‌شناسم. و عزیزم، آدم‌های بی‌بندوبار تا وقتی که خسته نشوند، خودشان را اصلاح نمی‌کنند – و آن وقت دیگر خودشان نیستند – پوسته‌ای از خودشان هستند.» طوری به او مذهب نگاه کرد که جفت طلسم زیبایی روحی انگار طلسم جاودانگی قدرتمند انتظار موافقت دارد، اما هیچ نشانه‌ای از موافقت جادو ندید و ادامه داد: «شاید آن دعانویس مرد تو را دوست داشته باشد – این ممکن است. او عاشق زنان زیادی بوده و عاشق زنان بیشتری هم خواهد شد. روح کمتر از یک ماه پیش، یک ماه پیش، آردیتا، او درگیر یک رابطه‌ی نامشروع بدنام با آن زن مو قرمز، میمی مریل، بود؛ به او قول داده بود که دستبند الماسی را که تزار روسیه به مادرش داده بود، به او بدهد.

می‌دانی تفسیر طلسم‌ها به صورت جهانی استاندارد نشده‌اند – روزنامه‌ها را خوانده‌ای.» آردیتا خمیازه کشید و گفت: «رسوایی‌های هیجان‌انگیز یک عموی مضطرب. فیلمش را بگیرید. مرد شرور باشگاه به زن خوش‌قیافه نگاه می‌کند. زن خوش‌قیافه قطعاً تحت تأثیر گذشته‌ی شومش قرار گرفته. طلسم ازدواج با دختر مورد علاقه قرار است در پالم بیچ او را ملاقات کنیم. عموی مضطرب نقشه‌اش را نقش بر آب کرد.» «میشه بهم بگی چرا می‌خوای باهاش ​​ازدواج کنی، ای شیطان؟» آدیتِس به طور شیطانی خلاصه گفت: «مطمئنم که نمی‌توانستم بگویم. شاید به این دلیل که او تنها مردی است که من می‌شناسم، خوب یا بد، که تخیل و شجاعت اعتقاداتش را دارد. شاید برای این است که از دست دعا جوانان احمقی که ساعت‌های بیهوده‌شان فرشتگان را صرف تعقیب من در سراسر کشور می‌کنند، دور جادو سیاه شود.

زیبایی

اما در مورد دستبند معروف روسی، می‌توانید خیالتان را راحت کنید. او قرار است آن را در پالم بیچ به من بدهد – اگر کمی هوش و ذکاوت نشان دهید.» «اون… اون زن مو شیاطین قرمز چطوره؟» با عصبانیت گفت: «شش ماهه که ندیده‌اش. فکر نمی‌کنی من انقدر غرور ندارم که این کار رو بکنم؟ مگه تا الان نفهمیدی که می‌تونم هر کار لعنتی‌ای رو با هر مرد لعنتی‌ای که دلم بخواد بکنم؟» چانه‌اش را مثل مجسمه‌ی «فرانسه برانگیخته» بالا گرفت، و بعد با بالا بردن لیمو برای حرکت، ژست را کمی خراب کرد. «آیا این دستبند روسی است که شما را مجذوب خود می‌کند؟» «نه، من فقط سعی می‌کنم نوعی استدلال به تو بدهم که به عقلت خوش بیاید.

و کاش می‌رفتی،» او دوباره عصبانی شد و گفت. «می‌دانی که من هیچ‌وقت نظرم عوض نمی‌شود. سه روز است که حوصله‌ام را سر برده‌ای، تا جایی که دارم دیوانه می‌شوم. من به ساحل نمی‌روم! نمی‌روم! می‌شنوی؟ نمی‌روم!» گفت: «خیلی خب، و تو هم به پالم بیچ نمی‌روی. از بین تمام دخترهای خودخواه، لوس، غیرقابل کنترل، نامطبوع و سید و حاجی غیرقابل کنترلی که دارم…» آب و تاب! لیموی نیمه‌خالی به گردنش خورد. همزمان تگرگی از کنارش بارید. «پرتاب آماده است، آقای فرنام.» آقای فرنام که پر از حرف و خشم بود و نمی‌توانست حرفی بزند، نگاهی سرزنش‌آمیز به خواهرزاده‌اش انداخت و برگشت و به سرعت از نردبان پایین دوید.