دعانویس صدرا

از پشت پرنده پیاده شد و به او گفت: «مدتی اینجا صبر کن، و به زودی برمی‌گردم.»{95}« ». سپس جوان صندوقچه‌اش طلسم را بیرون آورد، سنگ چخماق را زد و به عفریت سیاهِ در حال جست دعانویس صدرا و خیز دستور داد تا خبر سه خواهر را به او برساند. در مدت کوتاهی، عفریت با سه منابع انسان‌شناسی، شیوه‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند دختر که ضیافتی برای برادران آماده می‌کردند، دوباره ظاهر شد. او همه آنها را بر پشت پرنده نشاند، دوباره چهل تُن گوشت گاو و چهل پارچ آب با خود برد و همه آنها به فرشتگان سرزمین سه دختر رفتند. هر بار که آنکا می‌گفت «گیک!»، گوشتش را به او می‌داد تا بخورد و هر بار که او می‌گفت «گک!»، به او آب می‌داد تا بنوشد.

دعانویس : اما از آنجایی که جوان اکنون علاوه بر خودش سه اعمال صالح جادو کهن نفر دیگر را نیز با خود داشت، گوشتش تمام شد، به طوری که وقتی آنکا بار دیگر می‌گفت «گیک!»، چیزی برای دادن به او نداشت. سپس جوان چاقویش را کشید، تکه‌ای گوشت از ران خود برید و آن را در دهان پرنده فرو کرد.[10] آنکا فهمید که آن گوشت انسان است و آن را نخورد، بلکه آن را در دهانش نگه داشت، و هنگامی که به قلمرو سه دختر رسیدند، پرنده به او گفت که اکنون می‌تواند به آرامش برود. اما دعا جوان بیچاره به خاطر آسیبی که به پایش وارد شده بود، نمی‌توانست قدمی بردارد.

دعانویس صدرا

به پرنده گفت: «تو اول برو، اما دعا من اول اینجا کمی استراحت می‌کنم.» پرنده گفت: «نه، بلکه تو یک یاغیِ شوخ و جادو شنگ هستی.» روح و با این حرف، تکه‌ی [چیزی] را از دهانش بیرون انداخت.{96}گوشت انسان را درست مثل اینکه هرگز بریده نشده بود، در جای مناسب خود قرار داد. تمام شهر از دیدن بازگشت دختران سلطان شگفت‌زده شد. پادشاه پیر به سختی می‌توانست آنچه را که می‌دید باور کند. او نگاه کرد دعاگر و نگاه کرد و سپس شاهزاده خانم اول را در آغوش گرفت؛ او نگاه علوم غریبه کرد و نگاه کرد و سپس شاهزاده خانم دوم را بوسید و وقتی شیاطین داستان را برایش تعریف کردند، تمام قلمرو و سه دخترش را به سیندرسون بخشید.

سپس جوان مادر و خواهرش را فراخواند و همه با هم در ضیافت نشستند. علاوه بر این، او برای خواهرش شوهری پیدا کرد که پسر وزیر بود و چهل روز و مشرکان چهل شب آنها پر از شیاطین شادی بودند.{۹۷} تکه‌ای از جگر روزی روزگاری پیرزنی بود که دلش طلسم می‌خواست یک تکه جگر داشته باشد، دعانویس صدرا بنابراین به دختری دو یا سه پنی داد و از او خواست جگر را از بازار بخرد، آن را در برکه تمیز بشوید و سپس به کافر خانه بیاورد. بنابراین دختر به بازار رفت، جگر دعانویس را خرید و آن را به برکه برد تا بشوید؛ طلسم و در حالی که داشت آن را می‌شست، لک‌لکی پایین پرید، جگر را از دستش قاپید و با آن پرواز کرد و دعانویس هیدج رفت.

سپس دختر فریاد زد: «لک‌لک، لک‌لک! جگر مرا به من برگردان تا آن را برای مادرم ببرم، مبادا مادرم مرا کتک بزند!» – «اگر به جای آن یک خوشه جو برایم بیاوری، جگرت را به تو پس می‌دهم.» لک‌لک گفت. پس دختر به سوی ساقه کاه رفت و گفت: «ساقه دعانویس کیاشهر کاه، ساقه کاه! یک خوشه جو به من بده تا فرشتگان خوشه جو را به لک‌لک بدهم، تا لک‌لک جگر مرا به من برگرداند، تا دعانویس جگر را به مادرم بدهم.» – «اگر از خدا بخواهی{۹۸}ساقه کاه گفت: «اگر باران ببارد، کمی خوشه جو خواهی داشت.» اما در حالی که او دعایش را آغاز می‌کرد و می‌گفت: «خدایا، به من باران بده تا باران را به ساقه کاه جادو بدهم، تا ساقه کاه به من خوشه جو بدهد، تا خوشه جو را به لک‌لک بدهم، تا فرشتگان لک‌لک جگر مرا به من برگرداند، تعویذ تا جگر را به سید و حاجی مادرم

بدهم.» در حالی که او چنین دعا می‌کرد، مردی نزد او آمد و گفت که بدون مجمر هیچ دعایی به بهشت ​​نمی‌رسد، بنابراین او باید برای یک مجمر از بازاری‌دار درخواست کند. پس او نزد بازاردار رفت و فریاد زد: «بازاردار، دعانویس تیتکانلو نماز خواندن بازاردار! یک مجمر رمل به من بدهید تا در حضور خدا بخور بسوزانم، تا خدا به من باران بدهد، تا من به ساقه کاه باران بدهم، تا ساقه کاه به من خوشه جو بدهد، تا من خوشه جو را به لک‌لک بدهم، تا لک‌لک جگر مرا به من برگرداند، تا من جگر خود را به مادرم بدهم!» بازاردار گفت: «اگر یک چکمه از پینه‌دوز برایم بیاوری، آن را به تو می‌دهم.» پس دختر نزد کفاش رفت و به او گفت: «کفاش، کفاش!

دعانویس رامشیر یک چکمه به من بده تا چکمه را به بازاردار بدهم، تا بازاردار یک مجمر به من بدهد، تا در حضور خدا بخور بسوزانم، تا خدا به من باران بدهد، تا من به ساقه کاه باران بدهم، تا ساقه کاه باران بدهد.»{99}یک خوشه جو به من بده، تا خوشه جو را به لک‌لک بدهم، تا لک‌لک جگر را به من برگرداند، تا جگر را به مادرم بدهم. دعانویس صدرا اما پینه‌دوز گفت: «اگر پوستی برایم بیاوری، در عوضش یک چکمه خواهی داشت.» پس دختر نزد دباغ رفت و گفت: «دباغ، دباغ! پوستی به من بده تا پوست را به پینه‌دوز بدهم، تا پینه‌دوز چکمه‌ای به من بدهد، تا طلسم نویس چکمه را به بازاردار بدهم، تا بازاردار مجمری به من بدهد، تا در حضور خدا بخور بسوزانم، تا خدا به من باران بدهد، تا باران را به ساقه کاه بدهم، تا ساقه کاه به من خوشه جو بدهد، تا خوشه جو را به

لک‌لک بدهم، تا لک‌لک جگر مرا به جفر من برگرداند، دعانویس تا جگر را به مادرم بدهم.» دباغ گفت: «اگر از گاو پوست بگیری، پوستی خواهی داشت که برای ساختن چکمه مناسب است.» پس دختر نزد گاو رفت و به او گفت: «گاو، گاو! پوستی به من بده تا پوست را به دباغ بدهم، تا دباغ به من چرم چکمه بدهد، تا چرم چکمه را به پینه‌دوز گشایش بدهم، تا پینه‌دوز به من چکمه بدهد، تا چکمه را به بازاردار بدهم، تا بازاردار به من مجمری بدهد، تا در حضور خدا بخور بسوزانم، تا خدا به من باران بدهد، تا من باران را به ساقه کاه بدهم، تا ساقه کاه بدهد.»{100}یک خوشه جو به من بده، تا خوشه جو را به لک‌لک بدهم، تا لک‌لک جگر مرا به من برگرداند، دعا تا جگر را به مادرم دعانویس جویم بدهم.

گاو گفت: «اگر برای من کاه بیاوری، در عوضش به تو پوست می‌دهم!» پس دختر نزد جادو سیاه کشاورز رفت و به او گفت: «کشاورز، کشاورز! به من کاه بده تا کاه را به گاو بدهم، تا گاو به من پوست بدهد، تا پوست را به دباغ دعا بدهم، تا دباغ به من چرم کفش بدهد، تا چرم کفش را به پینه‌دوز بدهم، تا پینه‌دوز به من کفش علوم غریبه بدهد، تا کفش را به بازاردار بدهم، تا بازاردار به من مجمری بدهد، تا در حضور خدا بخور بسوزانم، تا خدا به من باران بدهد، تا به ساقه کاه باران بدهم، تا ساقه کاه به من خوشه جو بدهد، تا خوشه جو را به لک‌لک بدهم، دعانویس صدرا تا لک‌لک جگر مرا به من برگرداند، تا جگر را به مادرم بدهم.» کشاورز به دختر گفت: «اگر مرا ببوسی، قدیس کاه را به تو می‌دهم.» دختر با خودش فکر کرد: کافران «خب، یک بوسه اگر

مرا از این همه زحمت خلاص کند، چیز کمی است.» بنابراین به جادو سیاه سمت کشاورز رفت و او را بوسید و کشاورز در ازای بوسه، دعانویس صدرا کاه به او داد. او کاه را دعانویس میرآباد پیش گاو نر برد و گاو در ازای کاه، پوستی به او داد. نسخ خطی او پوست را پیش دباغ برد و{۱۰۱}دباغ چرم دعا کفشش را به او داد. او چرم کفش را نزد کفاش برد و کفاش در ازای آن یک کافر کفش به او داد. او کفش را نزد بازاردار برد و بازاردار به او یک مجمر داد. او مجمر را روشن کرد و فریاد زد: جادوگر «ای خدا!

صدرا

به من باران بده تا باران را به ساقه کاه بدهم، تا ساقه کاه یک خوشه جو به من بدهد، تا خوشه جو شماره ملا را به لک‌لک بدهم، تا لک‌لک جگر مرا به من برگرداند، تا جگر را به مادرم بدهم.» سپس خدا به او باران داد و او باران را موکل جن به ساقه کاه داد و ساقه کاه یک خوشه جو به او داد چارچوب‌های فرهنگی مختلف، درک طلسم را شکل می‌دهند و او خوشه جو را به لک‌لک احضار داد و لک‌لک جگرش را به او برگرداند و فرشتگان او جگر را به مادرش داد و مادرش جگر را پخت و خورد.{۱۰۲} عمامه جادویی، شلاق جادویی و فرش جادویی روزی روزگاری، که دیگر زمانه نبود، دو برادر بودند.

پدر و مادرشان فوت کرده بودند و تمام دارایی خود را بین آنها تقسیم کرده بودند. برادر بزرگتر مغازه‌ای باز کرد، اما برادر کوچکتر که چیزی جز یک آدم بی‌عرضه فرشتگان نبود، ول می‌گشت و هیچ کاری نمی‌کرد؛ تا کلیسا اینکه دعانویس صدرا بالاخره، با وجود خوردن و آشامیدن و گشت دعانویس و دعانویس داریان گذار در بیرون، روزی رسید که دیگر پولی برایش باقی نمانده بود. دعا سپس به سراغ برادر بزرگترش رفت و جادو سیاه از او یک یا دو سکه طلب کرد و وقتی همه آن سکه‌ها تمام شد، دوباره به سراغش آمد و به این طلسم ترتیب برادر بزرگتر همچنان با او زندگی می‌کرد.

بالاخره برادر بزرگتر از این ولخرجی‌ها خسته شد، اما دید که نمی‌تواند از برادر کوچکترش دست بکشد، تمام دارایی‌اش را به پولک تبدیل کرد و سوار کشتی شد تا به سرزمین دیگری برود. با این حال، برادر کوچکتر از ماجرا باخبر شده بود.