دعانویس سلماس

می‌پوشاند، جین، همسن من است، سه نفر دیگر بزرگترند. پیدا کردن چیزی برای گفتن واقعاً خیلی سخت بود، و من کاملاً می‌توانم دعانویس سلماس بی‌قراری مردم عادی را وقتی که اینقدر نگران هستند درک کنم. من از هشت سال پیش، آخرین باری که خانم کاروترز گوش‌هایم را تیز کرد، بی‌قراری نکرده‌ام. درست قبل از اینکه برای شام لباس بپوشم، آقای مونتگومری با لحنی خشک پرسید که آیا واقعاً آقای کاروترز آمده است؟ لیدی کاترین ربع ساعت بود که طلسم نویس داشت در مورد این موضوع بحث می‌کرد. من فقط گفتم بله، اما این کافی نبود، و وقتی شروع کرد، رشته‌ای از سوالات را پرسید و چندین بار در میان آنها «بورر» گفت.

دعانویس : آیا آقای کاروترز قرار است در ماه نوامبر قرقاول‌ها را شکار کند؟ آیا تصمیم گرفته بود سرآشپز را دعا حفظ کند؟ آیا دیپلماسی را کنار گذاشته بود؟ گفتم که واقعاً هیچ‌کدام از این چیزها را نمی‌دانستم، خیلی کم او را دیده بودم. لیدی کاترین در حالی که داشت پتویی را که می‌بافت اندازه می‌گرفت تا ببیند به اندازه کافی بلند است یا نه، سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد. او گفت: «مطمئنم که اصلاً آمدن او برای شما خیلی ناخوشایند بوده است؛ متأسفانه از طرف او خیلی سلیقه‌ای نبود، اما گمان می‌کنم می‌خواست هر چه زودتر ارث و میراثش را ببیند.» نزدیک بود از خنده منفجر شوم، با این فکر که اگر می‌دانست واقعاً کافر برای دیدن کدام بخش از ارثش آمده، چه می‌گفت.

دعانویس قیدار

دعانویس سلماس

نمی‌دانم تا حالا شنیده که خانم کاروترز کم و بیش در وصیت‌نامه‌اش مرا برایش گذاشته است یا نه! دعانویس همینطور که از پله‌ها بالا می‌رفتیم، ادامه داد: «امیدوارم حداقل معلم سرخانه‌ی قدیمی‌ات را همراهت داشته باشی تا کمتر احساس ناراحتی کنی – واقعاً برای دختری که اعمال مبتنی بر نیت در فرهنگ‌های مختلف دیده می‌شود تنها در خانه با یک مرد مجرد است، موقعیت خیلی تکان‌دهنده‌ای است!» به او گفتم آقای بارتون هم آنجاست، دعانویس سلماس اما جرات نداشتم چیزی درباره لرد رابرت بگویم؛ فقط گفتم که آقای کاروترز یکی از دوستانش را که در نقاشی مهارت زیادی دارد، برای دیدن آنها آورده روح است. «اوه، فکر کنم یه ارزیابه. طلسم امیدوارم کورجیوها رو نفروشه.» با تعجب گفت.

گفتم: «نه، فکر نمی‌کنم.» و بخش مربوط به ارزیاب را بی‌پاسخ گذاشتم. به نظر می‌رسید مجرد بودن آقای کاروترز بیش از همه او را نگران کرده است؛ قبل از اینکه به در اتاق خواب من برسیم، دوباره در مورد آن صحبت کرد. او گفت: «امروز صبح اتفاقاً شایعه‌ای در مغازه‌ی خانم شریتون (فروشگاه پشم در هدینگتون، جادو شهر ما) شنیدم، و بنابراین فوراً برای شما نوشتم. احساس کردم چقدر وحشتناک است که یکی از دختران عزیزم با چنین مرد مجردی تنها بماند. تقریباً تعجب می‌کنم که شما در اتاق‌های خودتان بیدار نماندید.» از او به خاطر لطفش تشکر کردم و بالاخره از من جدا دعانویس سطر شد.

کاش می‌دانست! مجردهایی که از راهرو می‌آمدند تا با مادمازل حرف بزنند ، به اندازه‌ی پیرمردهایی که جایی زن داشتند، گستاخ و بی‌ادب نبودند. لرد بنتورث متأهل بود پیشینه تاریخی و می‌خواست من او را ارواح ببوسم، در حالی که سرهنگ گریمستون موکل جن همسری نداشت و هرگز به غازی نمی‌گفت «بو!» و من تعجب دعا نویسی می‌کنم که او فکر می‌کرد آقای کاروترز قرار است با من چه کار کند، که طلسم عاقلانه بود که من شیطان در اتاق‌هایم بمانم. شاید او فکر می‌کند دیپلمات‌ها، چون در کشورهای خارجی زندگی کرده‌اند، نوعی حیوانات وحشی هستند. دعانویس سلماس اتاق من بعد از شال‌های چین‌دار صورتی رنگم در فروشگاه برنچز، ترسناک شده است.

مبلمان دعا چوبی زردرنگ و زننده‌ای دارد و هیچ چیز دعاگر خیلی با آن ست نیست؛ با این حال، کمد لباس به اندازه کافی وجود دارد، بنابراین ورونیک راضی است. وقتی پیاده شدم، همه در اتاق پذیرایی بودند و مالکوم، پسر بزرگتر، که در یک هنگ شبه‌نظامی هایلند است، با قطار ساعت هفت رسیده بود. با اینکه فقط یک ربع به هشت مانده بود، مذهب حس وحشتناکی داشتم، انگار خیلی دیر شده بود و دعانویس قدیس آقای مونتگومری می‌خواست به من فحش بدهد. او چندین بار گفت «بِـر» و به دعانویس سمت اتاق غذاخوری دوید، در حالی که من زیر بغلش را گرفته بودم و زیر لب غرغر می‌کردم که این به هیچ آشپزی فرصت نمی‌دهد شام را منتظر بگذارد.

بنابراین انتظار داشتم غذای فوق‌العاده‌ای داشته باشم، اما نصف غذای سرآشپزمان که به برانچز فرستاده بود هم خوب نبود. و همه پیشخدمت‌ها قد یکسانی ندارند و جادو لباس‌هایشان هم آنطور که خانم کاروترز همیشه اصرار داشت لباس‌های دین ما اندازه نیست. مالکوم مرد سینه‌درشت و خوش‌قیافه‌ای است . به قد من قدبلند نیست، و مثل نرده لاغر است، و از قیافه‌اش پیداست که زانوهایش خیلی به هم نزدیک هستند. دعانویس سلماس جادو حتماً با دامن اسکاتلندی خیلی بد می‌شود، و مطمئنم وقتی باد می‌وزد می‌لرزد – حال و هوایش همین است. من دامن اسکاتلندی دوست ندارم – مگر اینکه مردها موجوداتی بزرگ، قوی و برنزه باشند که از اندام طلسم برهنه‌شان خجالت دعانویس حمیدیه نکشند.

یک بار در ادینبورگ چند نمونه‌ی باشکوه دیدم که رژه می‌رفتند، و دامن‌هایشان را درست مثل خانم‌های زیبای بوآ بالا مشرکان می‌زدند ، وقتی من و مادمازل از آلی بیرون رفتیم. خانم کاروترز به ما گفت که جادو سیاه همیشه شماره ملا سعی کنیم وارد شویم. لیدی کاترین سر شام خیلی درباره سیاست و خیریه‌های مختلفش توسل صحبت کرد و چهار دختر خیلی محترم و علاقه‌مند بودند، اما آقای مونتگومری هر وقت می‌توانست با او مخالفت می‌کرد. وقتی به اتاق پذیرایی رفتیم خوشحال شدم. آن شب اول از همه بدتر بود، چون همه جفت روحی ما خیلی عجیب بودیم؛ انگار آدم بعد از جادو مدتی به هر چیزی عادت عبادت کردن می‌کند.

لیدی کاترین از من پرسید که آیا کاری برای انجام دادن ندارم. کریستی کراوات‌هایش را شروع کرده بود و جین دوباره دعا مشغول بستن پارچه‌ی محراب بود. گفت: «بگذار مگی به اتاقت بدود و آن را برایت بیاورد.» مجبور شدم به او بگویم که هرگز چنین کاری نکرده‌ام. گفتم: «اما من… من می‌توانم کلاه‌ها را مرتب کنم.» واقعاً وحشتناک به نظر می‌رسید که نتوانم کاری مثل آنها انجام دهم، احساس کردم باید این را به عنوان نوعی دفاع از خودم بگویم. دعانویس سلماس با این حال، به نظر می‌رسید که او فکر نمی‌کند این شغل، شغل یک خانم باشد. کریستی فریاد زد: «چقدر دعانویس خرمدره باهوشی!

کاش می‌توانستم، اما به نظرت این کار مقطعی نیست؟ نمی‌شود همیشه آنها را کوتاه کرد. دلت نمی‌خواهد مدام سرت شلوغ باشد؟» مجبور بودم بگویم که هنوز چنین احساسی نداشتم، اما نمی‌توانستم به آنها انرژی مثبت بگویم که عاشق این هستم که کاملاً بی‌حرکت بنشینم و هیچ کاری نکنم. جسی و مگی پشت دعانویس هیدج دو میز تاشو، پاینس بازی می‌کردند و آنها را بیرون می‌آوردند و با نگاهی عادت‌کرده و سنجیده پشت آنها می‌نشستند که باعث شد فوراً بفهمم که آنها هر شب این کار را می‌کنند و در تمام مدت اقامتم، هر شب دقیقاً آن میزها را روی آن کافران دو نقطه از فرش خواهم دید.

حدس جادو می‌زنم به این دلیل است که نمی‌توانند کارهای مربوط به پوکر و صحافی را به اتاق پذیرایی جفر بیاورند. لیدی کاترین با لحنی غمگین پرسید: «برای ما چیزی نمی‌نوازید؟» ظاهراً اجازه نداشتند بی‌تفاوت دعانویس سلماس باشند، بنابراین بلند شدم و به سمت پیانو رفتم. خوشبختانه من کلی چیز از حفظ هستم و عاشقشان هستم، و می‌خواستم همینطور ادامه بدهم تا وقتم پر شود، اما همه آنها بعد از هر بیت با هم گفتند «ممنون» و این کمی من را منصرف کرد. آقای مونتگومری و مالکوم مدت‌ها بود که نیامده فرشتگان بودند و من می‌توانستم ببینم که لیدی کاترین مضطرب می‌شود. یکی دو جادو سیاه چیز در شام به من فهماند که این دو نفر با هم رابطه‌ی خوبی ندارند، شاید او می‌ترسیده که در اتاق غذاخوری با هم دعوا کرده باشند.

سلماس

خانم کاروترز گفت، اسکاتلندی‌ها انواع و کافر اقسام آداب و رسوم خشنی دارند که دیگر ملت‌ها دیگر رعایت نمی‌کنند. بالاخره پیدایشان شد، آقای مونتگومری تمام صورتش بنفش شده بود و مالکوم سبز کمرنگ شده بود، اما هیچ دعانویس گتوند کبودی روی صورتش نبود؛ فقط می‌شد فهمید شیطانی که دعوای وحشتناکی بینشان شده است. بالاخره در تولید مثل چیزی هست، حتی اگر کسی اهل یک کشور وحشی باشد. لیدی کاترین خیلی کیمیاگری خوب رفتار دعا می‌کرد، و سریع‌تر از همیشه در مورد امور خیریه و سیاست صحبت می‌کرد، و به آنها فرصت طغیان بیشتر نمی‌داد، هرچند فکر می‌کنم چند «لعنتی» را مخلوط با «خروس» شنیدم، و نه بدون «ن» فقط برای تزئین، مثل مال لرد جادوگر رابرت.

عصر وحشتناکی بود. چهارشنبه، ۹ نوامبر. (ادامه دارد.) روز بعد، طلسم مالکوم در کنار من به کلیسا رفت. او کمی کمتر افسرده به نظر می‌رسید و من سعی کردم او را خوشحال کنم. او به من نگفت نگرانی‌هایش چیست، اما وقتی دعانویس سلماس جین فرشتگان وارد اتاقم شد، وقتی داشتم آماده می‌شدم، چیزی در موردش گفته بود. به نظر می‌رسد که او سر اسبی به نام آنجلا گری به علوم دعانویس رامشیر غریبه مشکل خورده است – جین این را از لیدی کاترین شنیده بود؛ او گفته بود که پدرش از این بابت خیلی عصبانی است، چون پول زیادی برایش خرج کرده است. به نظر من اسم اسب نیست، و این را به جین هم گفتم، اما او کاملاً وحشت کرد و گفت حتماً اسم یک اسب است، چون آنها با تعویذ هیچ آنجلا گری آشنا نبودند و اصلاً هیچ گری‌ای را نمی‌شناختند.

پس حتماً اسم یک اسب است! به نظرم این دلیل مسخره‌ای است، همانطور که خانم طلسم کاروترز گفت همه مردان جوان کسانی را می‌شناسند که آدم دلش نمی‌خواهد آنها را بشناسد؛ و کافران مسخره است که سر این موضوع جنجال سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند به گشایش پا کنند، و اینکه آنها نمی‌توانند جلوی خودشان را بگیرند، و اگر جادو شدن مثل دخترها به خوبی طلا باشند.