دعانویس جدایی

خیال راحت با چند مهاجر یا به هر حال، بومی که «به عنوان یک امتیاز» در بقیه سفر به ما کمک می‌کنند، ارتباط برقرار کنیم. به نظرم نصیحت ارنست خیلی خوب بود.» جراح گفت: دعانویس جدایی «فرانک، سید و حاجی اگر من هم چیزی از خط مرزی پیشنهادی نمی‌دانستم، همین فکر حاجت گرفتن را می‌کردم. من خودم هرگز فرشتگان در امتداد آن نبوده‌ام، اما با افرادی ملاقات کرده‌ام که آن را به خوبی می‌شناسند. تمام مسیر یک بیابان شنی طولانی است – نه درختی، نه علفی، و به ندرت حتی سنگی؛ و اگر چشمه آبی وجود داشته باشد، آنقدر کم و ناچیز است که تقریباً مثل این است که اصلاً وجود نداشته باشد.

دعانویس : در آن صورت غذایی برای تهیه وجود رمال نخواهد داشت، سایه‌ای از آفتاب وجود نخواهد داشت و شب‌ها جایی برای استراحت وجود نخواهد داشت، زیرا حمل چادر با ما غیرممکن خواهد بود. و در نهایت، مطمئناً از ابتدای سفر تا انتهای آن با هیچ اعمال مربوط به جادو انسانی روبرو نخواهیم شد.» نیک گفت: «خب، فکر کنم تقریباً کافی است. من اصلاً دوست ندارم مثل ماهی روی گریل کباب شوم، یا مثل دلقک توی پانتومیم، یک ران خالی و بدون شلغم برای شام داشته باشم. پیشنهادت را بشنویم.» «من توصیه می‌کنم که به سمت شرق حرکت کنیم تا به کرانه‌های یکی از رودخانه‌هایی که به مذهب سمت جنوب و به گاریپ می‌ریزند، برسیم.

دعانویس جدایی

می‌دانم که چندین رودخانه در فاصله نه چندان دوری از ساحل وجود دارند: می‌توانیم هر یک از این رودخانه‌ها را تا محل اتصالش با رودخانه بزرگ دنبال کنیم. وقتی به آنجا رسیدیم، شکی ندارم که آنچه فرانک پیشنهاد کرد به اندازه کافی حرز درست است. به مزرعه یک روستایی هلندی طلسم یا یک روستای هوتنتوت خواهیم رسید، یا با دعانویس یک گروه شکار همراه خواهیم شد و به این ترتیب راه رسیدن به کیپ تاون را پیدا خواهیم کرد.» دعانویس جدایی فرانک گفت: «این کار شدنی به نظر می‌رسد. در هر صورت، با رفتن به آن سمت، از وجود آب مطمئن خواهیم شد، و آب اولین چیزی است که باید به آن فکر کرد.» لاوی اضافه کرد: «و به احتمال زیاد شکار فراوان و به هر دعانویس حال ماهی هم وجود خواهد داشت.» وارلی گفت: «و سایه‌ای از گرمای خورشید، و مکان‌هایی برای استراحت در شب.» نیک با لحنی تند گفت: «اما

در مورد حیوانات وحشی شیاطین و مارها چطور؟ بهتر نیست یک قایق یا کلک دعانویس بسازیم و خودمان در فرشتگان رودخانه قایق‌سواری کنیم؟» فرانک گفت: «نیک، دعا نویسی فکر بدی نیست. چارلز، نظرت در این مورد چیست؟» لاوی پاسخ داد: «اینکه این ایده در مورد بعضی رودخانه‌ها خیلی خوب است، اما نه در مورد این‌ها. نیک هرگز یکی از این رودخانه‌های مقدس آفریقای جنوبی را ندیده است، یا هرگز چنین پیشنهادی نمی‌دهد. گاهی اوقات، کانال‌های اینجا به رشته‌هایی ساده تبدیل می‌شوند که هیچ قایقی که تا به حال ساخته شده نمی‌تواند از آنها عبور کند؛ در برخی دیگر، آنها به سیلاب‌های خروشانی تبدیل می‌شوند که آنها را به قطعات کوچک خرد آداب و رسوم نمادین در روایت‌های تاریخی ظاهر می‌شوند می‌کند.

سفر با قایق به گاریپ غیرممکن است.» وارلی گفت: «بسیار خب، پس باید از کنار رودخانه عبور کنیم. البته که باید از نصیحت شما پیروی کنیم، چارلز. شما شیطانی چیزهای زیادی در مورد منطقه بین اینجا و کافر خلیج تیبل می‌دانید، در حالی که ما مطلقاً هیچ چیز نمی‌دانیم. فکر می‌کنم توصیه می‌کنید دعانویس جدایی که هر چه زودتر به سمت نزدیکترین رودخانه‌ای که به سمت جنوب جریان دارد، حرکت کنیم؟» لاوی گفت: «بله، هیچ فایده‌ای جادو ندارد که اینجا معطل کنیم. اینجا نه غذا هست، نه سرپناهی، نه سایه‌ای و نه فرشته آبی؛ و بوی گل و لای و ماهی‌های مرده اصلاً خوشبو نیست.

توصیه جادو سیاه می‌کنم تا حد امکان با کمترین تأخیر حرکت کنیم.» فرانک گفت: «ببین، بشنو.» «من هم کاملاً با او هم‌نظرم. خب، جادو چارلز، نکته‌ی بعدی این است که چه چیزی با خودمان ببریم؟ قایق می‌توانست هر چقدر که می‌خواستیم جا داشته باشد؛ اما کوله‌ها و کیسه‌هایمان چیزهای متفاوتی هستند.» «کاملاً همینطوره، فرانک – این موضوع بعدی بود که می‌خواستم در جادو موردش طلسم صحبت کنم. البته ما باید بخش عمده‌ای از بار و بنه خود را پشت سر بگذاریم. در واقع، باید تا حد امکان خودمان را با کمترین بار و بنه خسته کنیم. اما بعضی چیزها کاملاً ضروری خواهند بود.

تفنگ و باروت و گلوله. بدون آنها نمی‌توانیم کاری از پیش ببریم.» وارلی گفت: «این رأی‌گیری شده، نم. ک. » «و سنگ دین چخماق و فولاد و جعبه آتش‌زنه هم آنجاست. طلسم وقتی خورشید نتابد، شیشه سوزان دکتر فایده‌ای نخواهد داشت.» نیک با لحنی تند گفت: «و ما به توری آهنی، چاقو، قاشق، فنجان و قابلمه آهنی برای پخت و پز و نگهداری آب نیاز خواهیم داشت.» آقای لاوی گفت: «هر کدام از ما باید یک دست لباس کتانی و یک جفت کفش دیگر همراه داشته باشیم؛ اما فکر می‌کنم نه بیشتر. فکر می‌کنم یک برس و شانه باید برای هر چهار نفر کافی باشد.» وارلی پیشنهاد داد: «چارلز، امیدوارم لانست‌ها و یک پزشک متخصص دعا هم برداری، برای مواقعی که هر کدام از ما مریض شدیم.» دعانویس جدایی جراح پاسخ داد: «بعید می‌دانم این تعویذ را فراموش کنم، ارنست.

بسیار خوب، پس همین کافی است. بهتر است هر کدام از ما وسایل مورد توافق را تهیه کنیم، با مقداری گوشت نمک سود و بیسکویت یک وعده غذایی دلچسب درست کنیم و سپس فوراً راه بیفتیم و همه چیز دیگر را در قایق بگذاریم تا نماز خواندن به نفع هر کسی باشد که ممکن است مانند ما در این دشت‌های بی‌آب و علف به آب انداخته شود.» بدون اینکه کسی اعتراض بیشتری کند، این برنامه فوراً اجرا شد. جادو کمربندها و کوله پشتی‌ها تنظیم شدند، وسایل مختلف مورد نیاز برای استفاده عمومی بین چهار نفر تقسیم شد، غذایی مختصر صرف شد و سپس هر مرد اسلحه خود فرشتگان را برداشت و گروه با قایق قدیمی و ساحل شنی کم دعا ارتفاع خداحافظی کرد و به سفر خود ادامه داد.

آنها خیلی زود از صخره‌ای که روز قبل از آن بازدید کرده بودند، بالا رفتند و با عبور از دهانه‌ای در تپه‌های خشک، وارد دره‌ای شدند که حتی از صحنه‌ای که تازه از آن خارج شده بودند، دلگیرتر به نظر می‌رسید. در دو طرف، صخره‌هایی به مشرکان رنگ خاکستری مات، به اشکال مختلف و شگفت‌انگیز، و پر ابطال کردن جادو از سوراخ‌ها و غارهای پیچ در پیچ وجود داشت که احتمال وجود مارهای روح سمی را در همسایگی خود تداعی می‌کرد. دعانویس جدایی به ویژه نیک، نگاه مشکوک زیادی به این شیطان روزنه‌ها می‌انداخت؛ که به نظر او، مکان‌های کمین بودند، جایی که هر لحظه ممکن بود سر زشت یک کبرا یا پیتون از آنجا بیرون بیاید، و آماده‌ی یک بهار مرگبار بر قربانی خود باشد.

وقتی پس از شیطانی یک یا دو ساعت پیاده‌روی، دره به تدریج به دشتی وسیع تبدیل شد و تکه‌هایی از پوشش گیاهی شروع به نمایان شدن کردند، بسیار آسوده دعا خاطر شد. سرخوشی اولین چیزی بود که ظاهر شد، با دسته‌های بلند و سفت شاخ و کافران برگش، ابجد که هر کدام شباهت عجیبی به لوستری با دسته‌ای از شمع‌هایش داشتند. سپس درختان کامیل دورن، اقاقیای کوتوله و انار وحشی با تضاد رنگ‌هایشان شروع به تنوع بخشیدن به منظره کردند؛ و کمی بعد آلوئه ورا و میموزا ظاهر شدند، رنگ زرد روشن آخرین مورد، ارنست را به یاد کلشک و جارویی انداخت که پیاده‌روی‌هایش اغلب در میان آنها قرار داشت.

اما اگرچه از نظر مناظر پیشرفت چشمگیری حاصل شده بود، اما مهم‌ترین بخش آن، یعنی آب، هیچ جا پیدا نمی‌شد. لاوی با نگرانی به همه طرف انرژی مثبت نگاه کرد تا نشانه‌ای از نزدیکی رودخانه پیدا دعانویس جدایی کند؛ رودخانه‌ای که اگر اطلاعاتش درست بود، تنها چند مایل به سمت شرق جایی که پیاده شده بودند، قرار داشت. بعید بود که راه را اشتباه رفته باشند، زیرا هیچ دهانه دیگری در صخره‌ها در هیچ جهتی، به جز مسیری که دنبال کرده بودند، احضار دیده نمی‌شد؛ و شیب تدریجی رو به پایین دره به سختی می‌توانست به متون کهن چیزی جز آب ختم شود. اما آنها از اواسط روز در حال سفر بودند و فقط برای چند دقیقه، در فواصل حدود دو ساعت، می‌نشستند تا استراحت کنند؛ و اکنون غروب آفتاب نزدیک دعانویس دوزه بود.

دعا جدایی

او بسیار خوشحال شد وقتی که با پیچیدن به گوشه انبوهی از گیاهان فرفیون، به چیزی که ظاهراً مسیر رودخانه بود، رسیدند، اگرچه بوته‌های انبوه در دو طرف، نهر را از دید پنهان می‌کردند. دکتر فریاد زد: «هورا! بچه‌ها، کافر حالا رمل کیمیاگری یه نوشیدنی خوب و یه حمام خنک، البته اگه آب به اندازه کافی عمیق باشه.» او در حالی که صحبت می‌کرد، شروع به دویدن کرد و سه نفر دیگر به او پیوستند که خستگی و اضطراب خود را در هیجان دیدگاه‌های بیشتر در مورد طلسم‌ها ممکن است بعداً گنجانده شود لحظه‌ای که شیر در کنار فرانک، ظاهراً به اندازه استادش مشتاق، می‌دوید، فراموش کردند. آنها اولین کسانی بودند که به حاشیه بوته‌ها رسیدند و با عجله در آنها شیرجه زدند.

دعانویس تم شولی اما لحظه دعا بعد فریاد بلندی از ناامیدی بلند شد. دیگران با عجله بالا رفتند، اما فقط فرانک و شیر را دیدند که بر روی بستری خشک از شن ایستاده بودند، که ظاهراً زمانی کانال رودخانه بود. اکنون کوچکترین اثری از آب دیده نمی‌شد. شن جادو شدن حتی مرطوب هم نبود. لاوی اکنون بسیار مضطرب بود. او رودخانه‌هایی را می‌شناخت که در سمت شرق قرار داشتند و در جادو سیاه فاصله نه چندان زیادی، بیست یا سی مایل در خارج، و احتمالاً آنها حتی بیست مایل دعا نویسی هم دور نبودند: و اگر چنین بود، قدرت دعانویس کل گروه می‌توانست تا رسیدن به نزدیکترین آنها دوام بیاورد.