دعانویس زاغه

۱۲۰ دو سر پر شراب ۷۰ چهار تُن آبجو ۳۲ دو تُن کره ۱۹۲ هزار پوند پنیر ۱۲۰ یک تخت خواب کامل ۱۰۰ یک دست لباس ۸۰ یک فنجان نقره‌ای ۶۰ ۲۵۰۰ دعانویس زاغه افرادی که از هلند غایب بودند طلسم و آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند شانس بازگشتشان زمانی که این حماقت به اوج دعانویس خود رسیده بود، گاهی اوقات به دلیل ناآگاهی خود به معضلات ناخوشایندی دچار می‌شدند. نمونه‌ی جالبی از این نوع در کتاب طلسم « سفرهای بلینویل» آمده است . تاجر ثروتمندی که به لاله‌های کمیاب خود افتخار می‌کرد، یک بار محموله‌ی بسیار انرژی مثبت مذهب ارزشمندی از موکل جن کالاهای تجاری از شام دریافت کرد.

دعانویس : ملوانی که برای همین منظور به دفترخانه مراجعه کرده بود، از ورود آن مطلع شد.عدل‌هایی از انواع کالاها. تاجر، برای پاداش دادن به او به خاطر خبری دعانویس که داده بود، با سخاوت تمام یک شاه‌ماهی قرمز مرغوب برای صبحانه‌اش به او هدیه داد. ظاهراً ملوان علاقه زیادی به پیاز داشت و با دیدن پیازی که روی پیشخوان این اعمال صالح تاجر سخاوتمند افتاده بود و بدون شک آن را در میان ابریشم و مخمل بسیار نامناسب می‌دانست، از فرصت استفاده کرد و آن را به عنوان چاشنی شاه‌ماهی‌اش در جیبش گذاشت. او با شیاطین جایزه‌اش از آنجا رفت و برای خوردن صبحانه‌اش به اسکله رفت.

دعانویس زاغه

به محض اینکه برگشت، طلسم نویس تاجر سمپر آگوستوس ارزشمند خود را که سه هزار فلورین یا حدود ۲۸۰ لیره استرلینگ ارزش داشت، از دست داد . تمام مغازه فوراً به هم ریخت. همه جا به دعانویس خرمدره دنبال ریشه گرانبها گشتند، اما پیدا نشد. پریشانی ذهنی تاجر بسیار زیاد بود. دعانویس زاغه جستجو دوباره از سر گرفته شد، اما باز هم بی‌نتیجه بود. بالاخره کسی به فکر ملوان افتاد. تاجر ناراضی با این اشاره‌ی ساده به خیابان دوید. خانواده‌ی نگرانش به دنبالش رفتند. ملوان، آن روح ساده! به ذکر فکر پنهان شدن نیفتاده بود. او را در حالی یافتند که آرام روی طنابی نشسته بود و آخرین لقمه « پیاز » خود را می‌جوید.

او دعانویس خوابش را هم نمی‌دید که صبحانه‌ای می‌خورده که هزینه‌اش می‌توانست تمام خدمه‌ی یک کشتی را به مدت دوازده ماه سیر کند؛ یا همانطور که خود تاجر غارت‌شده گفته بود، «می‌توانست شاهزاده‌ی اورانژ و تمام درباریانِ امپراتور را به طور مجللی پذیرایی شیطان کند.» آنتونی مرواریدها را در شراب حل کرد تا به سلامتی کلئوپاترا بنوشند؛ سر ریچارد ویتینگتون در پذیرایی از شاه هنری پنجم به طرز احمقانه‌ای باشکوه بود؛ و سر توماس گرشام الماسی حل شده در شراب را به سلامتی ملکه الیزابت، هنگامی که بورس سلطنتی را باز کرد، نوشید؛ اما صبحانه‌ی این هلندیِ شیطون رمال به همان اندازه باشکوه بود.

او همچنین نسبت به اسلاف اسرافکار خود یک مزیت داشت: جواهرات آنها طعم یا سلامت شرابشان را بهبود نمی‌بخشید ، در حالی که لاله او با شاه‌ماهی قرمزش کاملاً خوشمزه بود. تاسف‌بارترین بخش کار او این بود که به اتهام جنایتی که تاجر علیه او ترجیح شماره ملا داده بود، کیمیاگری چند ماه در زندان ماند. داستان دیگری از یک مسافر انگلیسی نقل شده است که به همان اندازه مضحک است. این آقا، یک گیاه‌شناس آماتور، دعانویس زاغه دعاگر دعانویس رامشیر اتفاقاً ریشه لاله‌ای را در گلخانه یک مرد ثروتمند هلندی دید. او که از کیفیت آن بی‌اطلاع بود، چاقوی جیبی خود را بیرون آورد و پوسته‌های آن را جدا کرد، به این امید که روی آن آزمایش‌هایی انجام دهد.

وقتی به این ترتیب اندازه آن به نصف کاهش یافت، آن را به دو قسمت مساوی تقسیم کرد و حاجت گرفتن در تمام این مدت سخنان عالمانه زیادی در مورد ظاهر منحصر به فرد پیاز ناشناخته می‌گفت. ناگهان، صاحبخانه به کافران او حمله کرد و با خشمی که در چشمانش موج می‌زد، از او پرسید که آیا می‌داند چه کار می‌کرده است؟ مرد دعانویس قیدار پاسخ داد: «پوست کندن یک پیاز بسیار عجیب و غریب.»فیلسوف. دوکمن گفت: « هانتر دویول! » «این دریاسالار ون در آیک است .» مسافر در حالی که دفترچه یادداشتش را بیرون می‌آورد تا یادداشتی از همان موضوع بنویسد، پاسخ داد: «متشکرم؛ آیا این دریاسالارها در کشور شما رایج هستند؟» هلندی در حالی که یقه مرد دانشمند شگفت‌زده را می‌گرفت، گفت: «مرگ و شیطان!

به دادگاه بیایید، خواهید دید.» علیرغم اعتراضاتش، مسافر را در خیابان‌ها چرخاندند و جمعیتی از مردم او را دنبال کردند. وقتی او را به حضور قاضی آوردند، با کمال تعجب فهمید که ریشه‌ای که روی آن آزمایش دعا می‌کرده چهار هزار فلورین ارزش دارد. و با وجود تمام تلاش‌هایش برای تخفیف مجازات، دعانویس زاغه تا زمانی که وثیقه‌ای برای پرداخت این مبلغ پیدا نکند، کلیسا در زندان ماند. جادو تقاضا برای لاله‌های گونه نادر در سال ۱۶۳۶ چنان افزایش یافت که بازارهای منظمی برای فروش آنها در بورس اوراق بهادار آمستردام، در روتردام، هارلام، لیدن، آلکمار، هورن و سایر شهرها تأسیس شد. اکنون علائم قدیس قمار برای اولین بار آشکار شد.

دلالان سهام، که همیشه در انتظار گمانه‌زنی جدید بودند، عمدتاً به لاله‌ها می‌پرداختند و از تمام ابزارهایی که به خوبی می‌دانستند چگونه از آنها استفاده کنند، برای ایجاد نوسانات قیمت استفاده می‌کردند. در ابتدا، مانند تمام این جنون‌های قمار، اعتماد به نفس در اوج جادو سیاه خود بود و همه سود می‌بردند. جادو سیاه دلالان لاله در افزایش و کاهش سهام لاله‌ها گمانه‌زنی می‌کردند و با خرید هنگام کاهش قیمت‌ها و فروش طلسمات هنگام افزایش دعانویس آستانه آنها، سودهای زیادی به دست می‌آوردند. فرشتگان بسیاری از افراد ناگهان ثروتمند شدند. طعمه طلایی وسوسه‌انگیزی در مقابل مردم آویزان بود و یکی پس از دیگری، مانند مگس‌هایی که دور ظرف عسل می‌چرخند، به بازارهای لاله هجوم آوردند.

همه تصور می‌کردند که شور و شوق برای لاله‌ها تا ابد ادامه خواهد داشت و ثروتمندان از هر گوشه دنیا به هلند خواهند فرستاد و تعویذ هر قیمتی که برای آنها درخواست شود، خواهند پرداخت. ثروت اروپا در سواحل زویدر زی متمرکز خواهد شد و فقر از آب و هوای مطلوب هلند ریشه کن خواهد ابطال کردن جادو شد. دعانویس زاغه اشراف، شهروندان، کشاورزان، مکانیک‌ها، دریانوردان، پیاده‌ها، خدمتکاران، حتی دودکش شیاطین پاک‌کن‌ها و نماز خواندن زنان پیر، با لاله‌ها سرگرم می‌شدند. مردم از هر طبقه‌ای دارایی خود را به پول نقد تبدیل می‌کردند و آن کافران را در گل‌ها سرمایه‌گذاری می‌کردند. خانه‌ها و زمین‌ها با قیمت‌های بسیار پایین برای فروش عرضه می‌شدند یا در ازای معاملات انجام شده در بازار لاله واگذار می‌شدند.

خارجی‌ها نیز به همین شور و شوق دچار شدند و پول از همه جهات به هلند سرازیر شد. قیمت مایحتاج زندگی دوباره به تدریج افزایش یافت: خانه‌ها و زمین‌ها، اسب‌ها و کالسکه‌ها و انواع تجملات، با دعانویس زاغه آنها افزایش یافت و برای چند ماه، هلند به عنوان پیشخدمت پلوتوس به نظر می‌رسید. عملیات این تجارت چنان گسترده و پیچیده شد که تدوین یک مجموعه قوانین برای راهنمایی معامله‌گران ضروری به نظر می‌رسید. سردفتران و دفتریاران نیزمنصوب می‌شدند، که خود را منحصراً به منافع نسخ خطی این حرفه اختصاص می‌دادند. عنوان سردفتر اسناد رسمی در برخی شهرها به سختی شناخته شده بود، و سردفتر لاله جای آن را غصب می‌کرد.

دعانویس هیدج در سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند شهرهای کوچک‌تر، که مبادله‌ای وجود نداشت، جادو کهن میخانه اصلی معمولاً به عنوان “محل نمایش” انتخاب می‌شد، جایی که افراد بالا و پایین لاله‌ها را معامله می‌کردند و معاملات خود را در مورد سرگرمی‌های مجلل تأیید می‌کردند. این شام‌ها گاهی اوقات با حضور دویست یا سیصد نفر برگزار می‌شد و گلدان‌های بزرگ لاله، در شکوفه کامل، در فواصل پیشینه تاریخی منظم روی میزها و احضار بوفه‌ها قرار داده می‌شد تا در طول صرف غذا از آنها لذت ببرند. زاغه اما سرانجام، طلسم افراد محتاط‌تر دریافتند که این حماقت نمی‌تواند برای همیشه دوام بیاورد. ثروتمندان دیگر گل‌ها را برای نگه داشتن در باغ‌هایشان نمی‌خریدند، بلکه می‌خواستند آنها را دوباره با سود صد در صد بفروشند.

زاغه

دیده می‌شد که در نهایت کسی باید با ترس ضرر کند. روح با گسترش این اعتقاد، قیمت‌ها کاهش یافت و دیگر هرگز افزایش نیافت. اعتماد از بین رفت و وحشتی عمومی دلالان را فرا گرفت. دعانویس گتوند الف موافقت کرده بود که شش هفته پس از امضای قرارداد، ده گل سمپر آگوستین را از ب ، به قیمت هر کدام چهار هزار فلورین، خریداری کند. ب در زمان مقرر با گل‌ها آماده بود؛ اما قیمت به سیصد یا چهارصد فلورین کاهش یافته بود کافر و الف نه از پرداخت مابه‌التفاوت و نه گشایش از دریافت لاله‌ها خودداری کرد. روز علوم غریبه به روز در تمام شهرهای هلند، نام بدهکاران اعلام می‌شد.

صدها نفر که کافر چند ماه قبل، شروع به تردید در مورد وجود فقر در این سرزمین کرده بودند، ناگهان شیطانی خود را صاحب چند پیاز یافتند که هیچ‌کس حاضر به خرید آنها نبود، زاغه حتی اگر آنها را به یک چهارم مبلغی که برای آنها پرداخت کرده بودند، پیشنهاد می‌دادند. فریاد فقر و فلاکت از همه جا بلند بود و هر کس همسایه خود را متهم می‌کرد. تعداد کمی که برای ثروتمند شدن خود تدبیری اندیشیده بودند، ثروت خود را از اطلاع همشهریان خود پنهان می‌کردند و آن را ابجد جادو سیاه در صندوق‌های انگلیسی یا سایر صندوق‌ها سرمایه‌گذاری می‌کردند. بسیاری که برای مدت کوتاهی از طبقات پایین جامعه بیرون آمده بودند، به گمنامی اولیه خود بازگردانده دعانویس در زاغه همدان شدند.

بازرگانان بزرگ تقریباً به گدایی افتاده بودند و بسیاری از نمایندگان خاندان اشراف، ثروت خانه خود را چنان ویران می‌دیدند که جادو دیگر دعانویس زاغه قابل جبران نبود. وقتی اولین زنگ خطر فروکش کرد، لاله‌داران در چندین شهر جلسات عمومی برگزار کردند تا بهترین اقدامات برای بازگرداندن اعتبار عمومی را بررسی کنند. به متون کهن طور کلی توافق شد جادو که نمایندگانی از همه نقاط به آمستردام اعزام شوند تا با دولت در مورد چاره‌ای برای این مشکل مشورت کنند. دولت در ابتدا دین از دخالت خودداری کرد، اما به لاله‌داران توصیه کرد که بین خود بر فرشتگان سر طرحی به توافق برسند. جلسات متعددی برای این منظور برگزار شد.