دعانویس در زاغه همدان

در دستانش گرفته بود که[صفحه ۲۰۷]صبح طلوع کرد؛ و او، خسته، گیج و نیمه خواب، با سر از پرتگاه به پایین افتاد. خورشید بر چهره‌ی خواب‌آلودِ بهت‌زده می‌تابید؛ و وقتی بیدار شد، خود را بر فراز دعانویس در زاغه همدان تپه‌ای دلپذیر یافت. به اطراف نگاه کرد و در پشت سرش، ویرانه‌های راوننبرگ را دید که در افق دوردست به سختی قابل تشخیص بود؛ به دنبال لوح خود گشت و آن را در هیچ کجا نیافت. متحیر و سردرگم، سعی کرد افکارش را جمع کند و خاطراتش را به هم پیوند دهد؛ اما حافظه‌اش گویی پر از مهی بی‌فایده بود که متون کهن در آن اشکال مبهم و غیرقابل تشخیص به طرز وحشیانه‌ای به این سو و آن سو می‌رفتند.

دعانویس : تمام زندگی گذشته‌اش، گویی در فاصله‌ای دوردست، پشت سرش قرار داشت؛ عجیب‌ترین و معمولی‌ترین چیزها چنان در هم آمیخته بودند که تمام تلاش‌هایش نمی‌توانست آنها را از هم جدا کند. پس از مدت‌ها کلنجار رفتن با خودش، سرانجام به این نتیجه رسید که آن شب خوابی یا جنونی ناگهانی به سراغش آمده است؛ اما هرگز نمی‌توانست بفهمد که چگونه طلسم تا این حد به منطقه‌ای عجیب و دورافتاده منحرف شده است. هنوز به سختی از خواب بیدار شده بود که از تپه پایین رفت؛ و به جاده‌ای فرعی رسید که او را از کوهستان به دشت هدایت می‌کرد. همه چیز برایش عجیب بود: در ابتدا فکر شیاطین می‌کرد که خانه قدیمی‌اش را پیدا خواهد کرد؛ اما سرزمینی که می‌دید برایش کاملاً ناشناخته بود؛ و سرانجام به این نتیجه رسید که باید در ضلع جنوبی کوهستان باشد، جایی که در بهار از شمال وارد آن شده بود.

دعانویس در زاغه همدان

نزدیک ظهر، شهر کوچکی را در زیر پایش دید: سید و حاجی از کلبه‌هایش دودی آرام بلند می‌شد؛ کودکانی که لباس‌های مخصوص تعطیلات پوشیده بودند، روی چمن بازی می‌کردند؛ و سنت‌های فرهنگی شامل آداب و رسوم آیینی است از کلیسای کوچکی صدای ارگ و علوم غریبه آواز جماعت می‌آمد. همه اینها او را با غمی شیرین و وصف‌ناپذیر فرا گرفت؛ چنان او را متأثر کرد که مجبور به گریه شد. باغ‌های باریک، کلبه‌های کوچک با دودکش‌های دودی‌شان، مزارع ذرت با خطوط منظم، او را به یاد نیازهای طبیعت فقیر انسان می‌انداخت؛ به یاد وابستگی انسان به زمین مهربان، که باید خود را وقف مهربانی آن کند؛ دعانویس در زاغه همدان در حالی که آواز و موسیقی ارگ، قلب غریبه را با پارسایی‌ای که قبلاً هرگز تجربه نکرده بود، پر می‌کرد.

آرزوها و احساسات شب گذشته بی‌پروا و شرور به نظر دعا می‌رسید؛ او یک بار دیگر، با کافر فروتنی کودکانه، ناتوان و فروتن، آرزو کرد که خود را با انسان‌ها مانند برادرانش متحد کند و از اهداف و احساسات غیرخدایی خود بگریزد. دشت، با رودخانه کوچکش که در پیچ و خم‌های متعدد، خود را به باغ‌ها و چمنزارها می‌پیچید، برای او جذاب و دلپذیر به نظر همزاد می‌رسید: با ترس به اقامتگاه خود در میان کوه‌های تنها فکر می‌کرد[صفحه ۲۰۸]در میان سنگ‌های ویران؛ آرزو کرد که ای کاش می‌توانست در این روستای فرشتگان آرام زندگی کند؛ و با چنین احساسی، وارد کلیسای شلوغ آن شد.

دعا مزمور طلسم تازه تمام شده بود و واعظ خطبه خود را آغاز کرده بود. خطبه درباره مهربانی خدا در جادو مورد برداشت محصول بود؛ اینکه چگونه خوبی او همه موجودات زنده را تغذیه و موکل جن سیر می‌کند؛ دعانویس زاغه اینکه چگونه او به طرز شگفت‌انگیزی در میوه‌های زمین، از انسان‌ها حمایت کرده است؛ اینکه چگونه عشق خدا بی‌وقفه در نانی که برای ما می‌فرستد، خود را نشان می‌دهد؛ و اینکه چگونه یک مسیحی فروتن جادو سیاه می‌تواند کیمیاگری با روحیه‌ای سپاسگزار، دائماً شام مقدس را جشن بگیرد. حضار تحت تأثیر قرار گرفتند؛ چشمان شکارچی به کاهن پرهیزگار خیره شد و در نزدیکی قدیس منبر، دعانویس در زاغه همدان دوشیزه جوانی را دید که فراتر از همه دیگران، محترم و مراقب به نظر می‌رسید.

او لاغر و زیبا بود؛چشم آبی اوبا نرمی فرشتگان نافذی می‌درخشید؛ چهره‌اش گویی شفاف و با لطیف‌ترین رنگ‌ها شکوفا شده بود. آن جوان غریبه هرگز مانند اکنون نبود؛ چنان سرشار از نیکوکاری، چنان آرام، چنان رها شده در برابر آرام‌ترین و طراوت‌بخش‌ترین احساسات. هنگامی که کشیش دعای خیرش را خواند، با اشک سر تعظیم فرود آورد؛ احساس کرد که این کلمات مقدس مانند نیرویی نامرئی در او می‌لرزند؛ و تصویر شب، مانند شبحی در سپیده دم، در برابرشان تا دوردست‌ها عقب‌نشینی کرد. از کلیسا بیرون آمد؛ زیر یک تعویذ درخت لیموی بزرگ ایستاد؛ و با دعایی صمیمانه از خدا تشکر کرد که او را، گناهکار و نالایق، از دام‌های روح پلید جادو سیاه نجات داده است.

مردم آن روز مشغول برداشت محصول دعانویس بودند و همه شاد و سرحال بودند؛ بچه‌ها با لباس‌های شادشان از شیرینی‌ها و رقص‌ها شیطانی لذت می‌بردند؛ در میدان روستا، فضایی که با درختان جوان احاطه شده بود، رمال جوانان در حال گشایش آماده‌سازی مقدمات ورزش برداشت محصول خود بودند؛ نوازندگان نشسته بودند و سازهای خود را می‌نواختند. کریستین دوباره به مزارع رفت تا افکارش را جمع کند و ابجد به مراقبه‌هایش ادامه دهد؛ و در بازگشت به روستا، همه اجنه غیر مسلمان در شادی و جشن واقعی جشنواره خود شرکت کرده بودند. الیزابت بور مو نیز به همراه والدینش آنجا بود؛ و غریبه در میان جمعیت شاد قاطی شده بود.

دعانویس درگهان الیزابت می‌رقصید؛ و در این میان، کریستین با پدرش، کشاورز جادو شدن و یکی از ثروتمندترین افراد روستا، وارد گفتگو شده بود. به نظر می‌رسید مرد از جوانی و ابطال کردن جادو طرز صحبت او راضی است؛ بنابراین، در مدت کوتاهی، کافران هر دو توافق کردند که کریستین به عنوان باغبان با او بماند. این شغل کریستین می‌توانست دعانویس در زاغه همدان با آنها ارتباط نماز خواندن برقرار کند؛ زیرا امیدوار بود که اکنون دانش و مشاغلی که در خانه آنقدر از آنها بیزار بود، برایش مفید واقع شوند. از این دوره، زندگی جدیدی برای او آغاز شد. او برای زندگی با کشاورز رفت جادوگر و دعانویس در خانواده‌اش قرار گرفت.

با حرفه‌اش، لباسش را نیز تغییر داد. او آنقدر خوب، بسیار مفید و مهربان بود؛ آنقدر صادقانه به وظیفه‌اش عمل می‌کرد که مدت‌ها همه شیاطین اعضای طلسم نویس خانه، به توسل خصوص دختر، نسبت به او احساس دوستی داشتند. هر یکشنبه، وقتی او را در حال رفتن به کلیسا می‌دید، با بینی زیبا آماده الیزابت ایستاده بود؛ و سپس الیزابت با مهربانی و سرخ شدن از او تشکر می‌کرد: او غیبت او را در روزهایی که فرصتی برای دیدنش نداشت، احساس می‌کرد؛ و شیطان شب‌ها، او برایش داستان‌ها و داستان‌های دلپذیر تعریف می‌کرد. روز به روز آنها بیشتر به یکدیگر نیاز پیدا می‌کردند؛ و والدینی که این را مشاهده می‌کردند، به نظر نمی‌رسید که اشتباه فکر کنند؛ زیرا کریستین کوشاترین و خوش‌قیافه‌ترین جوان روستا بود.

آنها خودشان، در نگاه اول، کمی عشق و دوستی نسبت به او احساس کرده بودند. پس از شش ماه، الیزابت همسر او شد. بهار بازگشته بود؛ پرستوها و پرندگان آوازخوان دعا نویسی دوباره به زمین آمده بودند؛ باغ در زیباترین حالت خود ایستاده بود؛ عروسی با شادی طلسم فراوان جشن گرفته می‌شد؛ عروس و داماد از شادی خود سرمست به نظر می‌رسیدند. در زاغه همدان اواخر شب، وقتی به اتاق خود رفتند، شوهر به همسرش زمزمه کرد: «نه، تو آن شکلی نیستی که زمانی در خواب مرا افسون می‌کرد و هرگز نمی‌توانم کاملاً فراموشش کنم؛ اما من مذهب در کنار تو خوشحالم و خوشبختم که تو مال من هستی.» خانواده چقدر خوشحال شدند وقتی که در عرض یک سال، دختر کوچکی به جمع آنها اضافه شد که غسل ​​تعمید داده شد و نامش لئونورا بود.

در انرژی مثبت واقع، نگاه کریستین گاهی اوقات با نگاه کردن به کودک، حالتی جدی به خود می‌گرفت؛ اما شادابی جفت روحی جوانی‌اش مدام بازمی‌گشت. او به ندرت به شیوه دعانویس در زاغه همدان زندگی سابق خود فکر می‌کرد، زیرا احساس می‌کرد کاملاً اهلی و راضی است. با این حال، چند ماه بعد، والدینش به ذهنش آمدند؛ و او فکر کرد که به ویژه پدرش چقدر از دیدن شادی آرام و مقام او به عنوان کشاورز و باغبان خوشحال خواهد شد. از اینکه پدر و مادرش دعانویس را برای مدت طولانی کاملاً فراموش کرده بود، غمگین شد؛ تنها فرزند خودش شادی‌ای را که فرزندان برای والدین به ارمغان می‌آورند، به او نشان داد؛ بنابراین سرانجام تصمیم گرفت که به راه بیفتد و دوباره به خانه دعانویس در اصفهان برگردد.

در زاغه همدان

او ناخواسته همسرش را ترک کرد؛ همه برایش آرزوی سرعت داشتند؛ و چون هوا ارواح مساعد بود، پیاده راه افتاد. از قبل در فاصله‌ی[صفحه ۲۱۰]چند مایل که طی کرد، احساس کرد که جدایی چقدر او را غمگین کرده است؛ برای اولین بار در زندگی‌اش، درد جدایی را تجربه کرد؛ اشیاء خارجی تقریباً وحشی به نظرش رسیدند؛ احساس می‌کرد که در تنهایی ناخوشایندی گم شده است. سپس فرشته این فکر به ذهنش خطور کرد که جوانی‌اش به پایان رسیده است؛ خانه‌ای پیدا کرده که اکنون به آن تعلق دارد، خانه‌ای که قلبش در آن ریشه دوانده دعانویس است؛ تقریباً آماده بود تا برای سبکسری از دست رفته سال‌های جوانی سوگواری کند؛ و وقتی برای گذراندن شب به مسافرخانه‌ای روستایی پناه برد، ذهنش در غم‌انگیزترین حالت خود بود.

نمی‌توانست بفهمد که چگونه همسر مهربانش و والدینی را که به او داده بود، ترک کرده است؛ و ذکر وقتی صبح روز بعد شماره ملا برای ادامه سفرش از خواب بیدار شد، احساس ناامیدی و نارضایتی دعا دعانویس در زاغه همدان کرد. دردش با نزدیک شدن به تپه‌ها بیشتر می‌شد: ویرانه‌های دوردست از قبل قابل مشاهده بودند و کافران کم‌کم قابل تشخیص‌تر می‌شدند؛ قله‌های بسیاری در میان بخار آبی مشخص و واضح بودند. قدم‌هایش ترسوتر می‌شد؛ اغلب مکث می‌کرد، از ترس خود شگفت‌زده می‌شد؛ طلسم از وحشتی که با هر قدم به او نزدیک‌تر می‌شد. فریاد زد: «دیوانگی! من تو را و اغواگری‌های خطرناکت را خوب می‌شناسم؛ اما مردانه در برابرت اعمال صالح مقاومت خواهم کرد.

الیزابت رویای بیهوده‌ای نیست؛ می‌دانم که حتی اکنون به من فکر می‌کند، منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند.