دعانویس تبریز

پیچید و هتل آقای دو کامینگز مملو از بیماران شد که با اطمینان به شفای سریع خود آمده بودند. مرد ایرلندی آنها را مدت زیادی منتظر خود گذاشت، اما سرانجام، ابجد در بحبوحه سید و حاجی بی‌صبری آنها، با چهره‌ای جدی و ساده دعانویس تبریز که هیچ نشانه‌ای از فریبکاری او نشان نمی‌داد، آمد. آقای دو کامینگز آماده شد تا با جدیت از او سوال بپرسد، به این امید که بتواند در مورد مسائلی طلسم که در ون دعا هلمونت و بودینوس خوانده بود با او صحبت کند. اما او نتوانست این کار را انجام دهد، با کمال تأسف، زیرا جمعیت آنقدر زیاد شد و معلولین و دیگران چنان بی‌صبرانه برای اولین شفا یافته‌ها به اطراف هجوم آوردند که خدمتکاران مجبور شدند قبل از آمدن، از تهدید و حتی زور استفاده کنند.»آنها می‌توانستند بین آنها نظم برقرار کنند، یا آنها را در صفوف مناسب قرار دهند.

دعانویس : «پیامبر تأیید کرد که همه بیماری‌ها توسط ارواح شیطانی ایجاد می‌شوند. هر بیماری نزد او مصداق تسخیر شیطانی بود. اولین طلسم کسی که به او مراجعه کرد مردی بود که از نقرس و روماتیسم رنج می‌برد و بیماری‌اش آنقدر شدید بود که پزشکان از درمان او ناتوان بودند. معجزه‌گر گفت: «آه، وقتی در ایرلند بودم، تعداد زیادی از این نوع ارواح را دیده‌ام. آنها ارواح آبکی هستند که باعث لرز سرد می‌شوند و در بدن‌های ضعیف ما سرریز خلط‌های آبی را تحریک می‌کنند.» سپس رو به مرد کرد و گفت: «ای روح شیطانی که محل سکونت خود را در آب‌ها ترک کرده‌ای تا بیایی و این بدن بدبخت را آزار دهی، به تو دستور می‌دهم که محل جدید خود را ترک کنی و به مسکن قدیمی خود بازگردی!» با این گفته، به سنت‌های آیینی نمادین در طول زمان تکامل یافتند مرد بیمار دستور داده شد که عقب‌نشینی کند و دیگری را به جای او آوردند.

دعانویس تبریز

این تازه وارد گفت که کلیسا از بخارات مالیخولیایی رنج می‌برد. در واقع، او شبیه یک فرد مالیخولیایی به نظر می‌رسید؛ یکی از آن افرادی که در خیال بیمارند و اغلب در واقعیت نیز چنین دعانویس بیستون می‌شوند. دعانویس تبریز مرد ایرلندی گفت: «روح هوایی، به تو فرمان می‌دهم دعا به هوا برگرد؛ – وظیفه طبیعی خود را که ایجاد طوفان است، به کار بگیر و دیگر بادی در این احضار بدن غمگین و بدشانس ایجاد نکن!» این مرد بلافاصله دور شد تا جای خود را به بیمار سومی بدهد که به نظر مرد ایرلندی، فقط توسط یک روح کوچک عذاب می‌کشید که نمی‌توانست لحظه‌ای در برابر فرمان او مقاومت کند.

دعانویس خرمدره او وانمود کرد که این روح را از روی علائمی که برای اطرافیان نامرئی بود، طلسم می‌شناسد، که با لبخندی به او رو کرد و گفت: «این نوع روح اغلب آسیب زیادی نمی‌رساند و همیشه بسیار سرگرم‌کننده است.» با شنیدن حرف‌های او، آدم تصور می‌کرد که همه چیز را در مورد ارواح می‌داند – نام‌هایشان، رتبه‌شان، تعدادشان، شغلشان و تمام وظایفی که برایشان مقدر شده بود؛ و او به خود می‌بالید که با دسیسه‌های شیاطین بسیار بهتر از امور انسان‌ها آشناست. به سختی می‌توان تصور کرد که در مدت کوتاهی چه شهرتی به دست آورد. کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها از هر سو به دیدارش می‌آمدند، و همه معتقد بودند که قدرت از آسمان در دستان اوست.

پس از روایت ماجرایی نسبتاً مبهم از ذکر زن و شوهری که از گریتراکس التماس می‌کردند تا شیطان نفاق را که بین آنها رخنه کرده بود، بیرون کند، سنت اِورموند تأثیری را که او بر ذهن عموم ابطال کردن جادو گذاشته بود، چنین خلاصه می‌کند: «اعتماد به او چنان طلسم زیاد بود که نابینایان خیال می‌کردند نوری را که نمی‌دیدند، می‌بینند – ناشنوایان خیال می‌کردند که می‌شنوند – لنگان خیال می‌کردند که راست راه می‌روند و فلجان خیال می‌کردند که دوباره می‌توانند از اعضای بدن خود استفاده کنند. تصور سلامتی باعث می‌شد دعانویس که بیماران برای مدتی بیماری‌های دعانویس قیدار خود را فراموش کنند؛و تخیل، که در کسانی که صرفاً از روی کنجکاوی جذب می‌شدند، دعانویس تبریز کمتر از بیماران انرژی مثبت فعال نبود، به یک طبقه، از روی میل به دیدن، دیدگاهی نادرست می‌داد، همانطور که از روی میل شدید به شفا یافتن، درمانی نادرست بر طبقه دیگر اعمال می‌کرد.

چنین بود قدرت مرد ایرلندی بر ذهن، و چنین بود تأثیر ذهن بر بدن. در لندن چیزی جز شگفتی‌های او گفته نمی‌شد؛ و این شگفتی‌ها توسط کافران چنان مراجع بزرگی پشتیبانی می‌شدند که جمعیت گیج دعانویس حمیدیه تقریباً بدون بررسی آنها را باور می‌کردند، در حالی که افراد روشنفکرتر جرأت نمی‌کردند آنها را بر اساس دانش خود رد کنند. افکار عمومی، ترسو و برده، به این خطای آمرانه کافران و ظاهراً کاملاً معتبر احترام می‌گذاشتند. کسانی که از این توهم پرده برمی‌داشتند، نظر خود را نزد خود نگه می‌داشتند، زیرا می‌دانستند که اعلام ناباوری خود به مردمی پر از تعصب و تحسین نسخ خطی چقدر بی‌فایده است.

تقریباً همان جادو زمانی که ولنتاین گریتراکس مردم لندن را به خود جذب می‌کرد ، یک ایتالیایی علاقه‌مند به این هنر، به نام دعا فرانسیسکو باگنون، در ایتالیا همین ترفندها را با همان موفقیت انجام می‌داد. او فقط کافی بود زنان ضعیف را با دستانش لمس کند، یا گاهی اوقات (برای اینکه بتواند تعصب آنها را به طور مؤثرتری تحت تأثیر قرار دهد) با یک شیء مقدس آنها را به تشنج بیندازد و تمام علائم جذابیت دعانویس میرآباد را در آنها بروز دعانویس دهد. علاوه بر این، چندین مرد دانشمند، شیطانی در طلسم نقاط مختلف اروپا، توجه خود را به مطالعه آهنربا معطوف کردند و معتقد بودند که می‌توان از آن در بسیاری از بیماری‌ها استفاده کرد.

به ویژه، ون هلمونت، اثری در مورد اثرات مغناطیس بر بدن انسان منتشر کرد؛ تبریز و بالتازار گراسیان، اسپانیایی، جادو به دلیل جسارت در بیان نظراتش در این مورد، خود را مشهور کرد. گراسیان گفت: «آهنربا آهن را جذب می‌کند؛ آهن در همه جا یافت می‌شود؛ بنابراین، همه چیز تحت تأثیر مغناطیس است. این تنها اصلاحی از اصل کلی دعانویس تبریز است که جادو سیاه جادو سیاه هماهنگی را برقرار می‌کند یا تفرقه را در بین انسان‌ها برمی‌انگیزد. همین جادو سیاه عامل است که باعث همدلی، انزجار و احساسات می‌شود.» 68 باپتیستا پورتا، که در شجره‌نامه‌ی عجیب و غریب مرهم سلاح، که توسط کشیش فاستر، در حمله‌اش به دکتر فلوکتیبوس، ارائه شده است، به عنوان یکی از پدران آن ذکر شده است، نیز به اثربخشی آهنربا ایمان زیادی داشت و بر تخیل بیماران خود به روشی عمل می‌کرد که در آن زمان چنان خارق‌العاده تلقی می‌شد دعانویس که او را به کافر جادوگری متهم کردند دعانویس رامشیر و

دربار رم او را از انجام آن منع کرد. در میان دیگران که خود را به خاطر ایمانشان به مغناطیس متمایز کردند، سباستین ویردینگ و ویلیام ماکسول توجه ویژه‌ای را به خود جلب کرده‌اند. ویردینگ استاد پزشکی در دانشگاه … بود.روستوک در مکلنبورگ، رساله‌ای با عنوان «طب پیشینه تاریخی جدید ارواح » نوشت که آن را مقدس به انجمن سلطنتی جادوگر لندن ارائه داد. نسخه‌ای از این اثر در سال ۱۶۷۳ چاپ شد که در آن نویسنده معتقد اعمال دعانویس سطر مربوط به جادو بود که تأثیر مغناطیسی نه تنها بین اجرام آسمانی و زمینی، بلکه بین همه موجودات زنده وجود دارد. او شیطان گفت که تمام جهان تحت تأثیر مغناطیس است؛ زندگی توسط مغناطیس حفظ می‌شود؛ مرگ نتیجه مغناطیس است!

تبریز

ماکسول، همزاد دیگر علاقه‌مند، از شاگردان تحسین‌کننده‌ی پاراسلسوس بود و به خود می‌بالید که توانسته است فرشتگان ابهامی را که بسیاری از دستورهای شگفت‌انگیز آن فیلسوف بزرگ در آن پیچیده شده جادو بود، از بین ببرد. آثار او در سال ۱۶۷۹ در فرانکفورت چاپ شد. از عبارت زیر، به نظر می‌رسد که او از تأثیر عظیم تخیل، چه در تولید و چه در درمان بیماری‌ها، آگاه دعا بوده است. او می‌گوید: «اگر می‌خواهید شگفتی‌هایی خلق کنید، انتزاعی روح از مادیت موجودات – افزایش مجموع معنویت در بدن‌ها – روح را از خواب بیدار کنید. مگر اینکه یکی از این کارها را انجام دهید – مگر اینکه بتوانید ایده را به هم پیوند دهید، هرگز نمی‌توانید هیچ کار خوب یا بزرگی انجام دهید.» در واقع، تمام راز مغناطیس و همه توهمات از نوع مشابه در اینجا نهفته است: معنویت جفت روحی را افزایش دهید – روح را از خواب بیدار کنید، دعانویس گتوند یا

دعانویس هیدج به عبارت دیگر، روی تخیل کار کنید – باور و اعتماد به نفس کور را القا کنید، و می‌توانید هر کاری انجام دهید. این متن که با تأیید در اثری به عنوان تأیید قوی نظریه‌ای که اکنون توسط مغناطیس‌گرایان حیوانی مطرح شده است، نقل شده است، دقیقاً برعکس است. دعانویس تبریز اگر آنها معتقدند که می‌توانند تمام شگفتی‌های گشایش خود را با روشی که ماکسول به طور مبهمی بیان کرده است، تبریز انجام دهند، پس چه بر سر سیال جهانی که در تمام طبیعت نفوذ کرده است و آنها وانمود می‌کنند که آن را از نوک انگشتان خود به بدن‌های ضعیف و بیمار می‌ریزند، می‌آید؟ در اوایل فرشتگان قرن شیاطین هجدهم، توجه اروپا به نمونه‌ای بسیار قابل طلسم توجه از تعصب معطوف شد که متخصصان مغناطیس حیوانی آن را به عنوان مدرکی برای علم کیمیاگری خود علوم غریبه ادعا کرده‌اند.

اعضای گروه « کانوالسیونری‌های سنت مدارد» (که منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند. به آنها «کانوالسیونری‌های سنت مدارد» می‌گفتند) به تعداد زیاد دور مقبره قدیس محبوب خود، کشیش ژانسنیست پاریس، جمع می‌شدند و به یکدیگر یاد می‌دادند که چگونه دچار تشنج شوند. آنها معتقد بودند که سنت پاریس تمام بیماری‌های آنها را درمان خواهد دین کرد؛ و تعداد زنان هیستریک و افراد ضعیف‌النفس از هر جادو نوع که از دور و نزدیک به مقبره هجوم می‌آوردند، آنقدر زیاد بود که روزانه فرشتگان تمام راه‌های منتهی به آن را مسدود می‌کرد. آنها که خود را به اوج هیجان رسانده بودند، یکی پس از دیگری طلسم نویس دچار تشنج می‌شدند، دعا نویسی در حالی که برخی از آنها، که ظاهراً هنوز تمام قوای خود را در اختیار داشتند.