دعانویس بوستان

نیز بوی انسان را استشمام کردند و تکه‌های گوشت انسان را از دندان‌هایشان بیرون کشیدند. در وسط غذا، رمال مادرشان از آنها پرسید که اگر برادر انسانی ذکر داشته باشند، چگونه با او رفتار دعانویس بوستان خواهند کرد. وقتی آنها به تخم‌مرغ‌ها قسم خوردند که به اندازه‌ی انگشت کوچکش به او آسیب نرسانند، مادرشان جارو را به جارو زد و پسر پادشاه در مقابل آنها ایستاد. برادران شیطان با ادب با او رفتار کردند، از سلامتی‌اش جویا شدند و چنان با ولع از او پذیرایی کردند که به زحمت فرصت نفس کشیدن به او دادند. در میان غذا، مادرشان از آنها پرسید که آیا می‌دانند سه پرتقال کجا هستند، زیرا برادر جدیدشان عاشق آنها شده بود.

دعانویس : سپس کوچکترین شیطان از بین نود شیطان با فریاد شادی از جا پرید و گفت که می‌داند. مادرش گفت: «پس اگر صلاح می‌دانی، این پسر ما را به آنجا ببر تا آرزوی دلش را برآورده کند.» صبح روز بعد، پسر شیطان، پسر پادشاه را با خود برد و آن دو با هم شادمانه در امتداد جاده به دعا راه افتادند. آنها رفتند، رفتند، نسخ خطی رفتند، و رفتند، دعانویس و بالاخره شیطان کوچک دعا نویسی اینها را گفت{21}کلمات: «برادرم، به زودی به باغ بزرگی خواهیم رسید و فرشتگان در چشمه آن هر سه نفر هستند. وقتی به تو بگویم: دعا چشمت را ببند، چشمت را باز کن!

دعانویس بوستان

آنچه را که خواهی دید، محکم بگیر.» آنها کمی جلوتر رفتند تا به باغ رسیدند و به محض اینکه شیطان فواره را دید، به پسر پادشاه گفت: «چشمت را ببند و چشمت را باز کن!» پسر پادشاه این کار را کرد و دید که سه پرتقال روی سطح آب که از چشمه می‌جوشید، بالا و پایین می‌روند. او یکی از آنها را برداشت و در جیبش گذاشت. دعانویس بوستان دوباره دعانویس رامشیر شیطان به او فریاد زد: «چشمت را باز کن و چشمت را ببند!» او این کار را کرد و پرتقال دوم را برداشت و پرتقال سوم را نیز به همین ترتیب. شیطان گفت: «حالا مراقب باش که این پرتقال‌ها را در جایی که آب نیست، نشکافی، وگرنه برایت بد می‌شود.» پسر پادشاه قول داد و آنها از هم جدا شدند، یکی به سمت راست و دیگری به سمت چپ رفت.

پسر پادشاه راهش را ادامه داد، و ادامه داد، و ادامه داد. او راه درازی را رفت، و راه کوتاهی را پیمود، از میان کوه‌ها و دره‌ها مذهب گذشت. سرانجام به بیابانی شنی رسید، و در آنجا به پرتقال‌ها فکر کرد، و یکی را بیرون آورد، آن را باز کرد. به محض اینکه آن را برید، دختری زیبا به زیبایی پری، جلوی او از آن بیرون پرید. ماه وقتی چهارده روزه است، خیره‌کننده‌تر از این نیست. “زیرا”{22}دختر فریاد زد: دعا «به خاطر خدا، یک قطره روایت‌های تاریخی نمادگرایی آیینی را مورد بحث قرار می‌دهند آب به من بده!» و چون هیچ اثری از آب در هیچ کجا نبود، از روی زمین ناپدید دعانویس خرمدره شد.

دعانویس میرآباد پسر پادشاه از این بابت بسیار غمگین شد، اما چاره‌ای نبود، کار تمام بود. دوباره به راهش ادامه داد و وقتی کمی جلوتر رفت با خودش فکر کرد: «بهتر است یک پرتقال دیگر هم بشکافم.» بنابراین پرتقال دوم را بیرون کشید و به محض اینکه آن را برید، دختری زیباتر از او جلویش جادو سیاه ظاهر شد و با التماس و التماس، درخواست آب کرد، اما از آنجایی که پسر پادشاه چیزی برای دادن به او نداشت، او نیز ناپدید شد. او فریاد زد: «خب، من از سومی بهتر مراقبت طلسم می‌کنم.» و به سفرش ادامه داد. او رفت و رفت تا به چشمه بزرگی رسید، از آن نوشید و سپس با خود فکر کرد: «خب، حالا پرتقال سوم نماز خواندن را هم می‌شکافم.» آن را بیرون کشید و برید، دعانویس بوستان و بلافاصله دختری حتی دوست‌داشتنی‌تر تعویذ از آن دو دعا پرتقال دیگر در شیاطین مقابلش ایستاد.

به محض اینکه دختر پیشینه تاریخی آب خواست، او را به سمت چشمه برد و به او آب داد، و دختر ناپدید نشد، بلکه به بزرگی جادو دعا زندگی در آنجا ماند. دخترک از مادر برهنه بود و چون نمی‌توانست او را به آن حال به شهر ببرد، به او دعانویس گتوند دستور داد از درخت بزرگی که کنار چشمه بود بالا برود و خودش برای خرید لباس و کالسکه به شهر برود. در حالی که پسر پادشاه رفته بود، یک سیاه‌پوست{23}خدمتکار جادو سیاه برای کشیدن آب به چشمه آمد و انعکاس دختر را در آینه آبگون دید. با خودش گفت: «تو چیزی شبیه یک دختر هستی طلسم و از بانویت بسیار دوست‌داشتنی‌تر هستی؛ پس او باید برای من آب بیاورد، نه من توسل برای او.» با این حرف، کوزه را دو نیم کرد و مشرکان به خانه رفت و وقتی بانویش پرسید کوزه آب کجاست، او طلسم پاسخ داد: «من از تو بسیار

زیباترم، پس تو باید برای طلسم من آب بیاوری، نه من برای تو.» بانویش آینه‌ای برداشت، آن را جلوی خود گرفت و گفت: «فکر می‌کنم عقلت را از دست داده‌ای؛ به این آینه نگاه کن!» مرد مغربی به آینه نگاه کرد و دید که او مثل همیشه سیاه شده روح است. بدون هیچ حرف دیگری دعانویس حمیدیه کوزه را برداشت و دوباره به چشمه رفت و با دیدن چهره دختر در آینه، دوباره خیال کرد که چهره اوست. او فریاد زد: «بالاخره فرشتگان حق با من است؛ من از معشوقه‌ام خیلی زیباترم.» بنابراین دوباره کوزه را شکست و به خانه رفت. معشوقه‌اش دوباره علوم غریبه از او پرسید که چرا آب نیاورده است.

او پاسخ داد: «چون من از تو خیلی زیباترم، پس تو باید برای من آب بکشی.» معشوقه‌اش پاسخ داد: «تو کاملاً دیوانه‌ای.» آینه‌ای بیرون آورد و به او نشان سید و حاجی داد؛ و وقتی دختر مغربی چهره‌اش را در آن دید، کوزه دیگری برداشت و برای سومین بار به سمت فواره رفت.{24}چهره دختر دوباره در آب ظاهر شد، دعانویس بوستان اما درست کافران زمانی که می‌خواست کوزه را دوباره بشکند، دختر از روی درخت به او فریاد زد: «کوزه‌هایت را نشکن، چهره مرا در آب می‌بینی و چهره خودت را نیز آنجا خواهی دید.» دختر مغربی سرش را بالا آورد و وقتی هیکل فوق‌العاده زیبای دختر را روی درخت دید، کنارش رفت و با لحنی دلجویانه به او گفت: «اوه، دختر کوچولوی مقدس طلایی من، از این همه مدت چمباتمه زدن آنجا دلگیر می‌شوی؛ بیا، سرت را استراحت بده!» و با این حرف، سر دختر را روی سینه‌اش گذاشت، در سینه‌اش دست دعانویس هیدج کشید،

دعانویس تکاب سوزنی بیرون کشید، با آن به جمجمه دختر فرو کرد و در یک لحظه، دختر نارنجی به پرنده‌ای تبدیل شد و پررررر! او رفت و دختر مغربی را تنها جادو روی درخت گذاشت. حالا وقتی پسر پادشاه با کالسکه زیبا و لباس‌های زیبا برگشت، به بالای درخت نگاه کرد و صورت سیاه را دید، از دختر پرسید که چه اتفاقی برایش افتاده است. دختر مغربی پاسخ داد: «سوال خوبی بود! چرا، تو تمام روز مرا اینجا گذاشتی و رفتی، پس البته خورشید مرا سیاه کرده است.» رمل پسر پادشاه بیچاره چه می‌توانست بکند؟ او دختر سیاه را در کالسکه قدیس نشاند و او را مستقیماً به خانه پدرش برد.

در کاخ پادشاه، همه مشتاقانه منتظر بودند تا عروس پری را ببینند، و{25}وقتی دختر مغربی را دیدند، به پسر پادشاه گفتند: «چطور کیمیاگری ممکن است دل به یک دعانویس بوستان دوشیزه سیاه ببازی؟» پسر پادشاه گفت: «او کنیز سیاه نیست. من او را بالای درختی جفت روحی گذاشتم و در کافران آنجا توسط پرتوهای خورشید سیاه دعانویس سطر جادوگر شده بود. اگر کمی به او استراحت دهید، به زودی دوباره سفید خواهد شد.» و با این حرف، او را کافر به اتاقش برد و منتظر ماند تا دوباره سفید شود. حالا در قصر پسر پادشاه باغ زیبایی وجود داشت و روزی پرنده‌ی نارنجی پرواز کنان به درختی در آنجا رسید و باغبان را صدا زد.

بوستان

باغبان پرسید: «از من چه می‌خواهی؟» پرنده پرسید: «پسر پادشاه چه کار می‌کند؟» باغبان پاسخ داد: «تا جایی که من می‌دانم، او هیچ آسیبی نمی‌رساند.» «و عروس سیاه‌پوستش چی؟» «اوه، جادو کهن او هم آنجاست، مثل همیشه کنارش نشسته.» سپس پرنده کوچک این کلمات را خواند: «او طلسم می‌تواند کنارش بنشیند، اما او طلسم دوام نخواهد آورد؛ برای تمام نمایش‌های زیبایش خارها دارند رشد می‌کنند. همینطور که روی این درخت میپرم، مرا پژمرده اعمال صالح خواهد کرد. و با این حرف پرواز کرد و رفت.{26} روز بعد دوباره آمد و بار دیگر درباره پسر پادشاه و همسر سیاهش پرسید و حرف‌های قبلی‌اش را تکرار کرد.

روز سوم هم به همین ترتیب عمل کرد و هر درختی که روی آن دعانویس می‌پرید، بلافاصله زیر پایش خشک می‌شد. روزی پسر پادشاه از عروس سیاه‌پوست خود خسته شد، بنابراین برای حرز پیاده‌روی به باغ رفت. سپس چشمش به جفر درختان خشکیده افتاد و شیاطین باغبان را صدا دعانویس بیستون زد و به او گفت: «باغبان، این دعانویس بوستان چیست؟ چرا از درختانت بهتر مراقبت نمی‌کنی؟ مگر نمی‌بینی که همه آنها در حال دین خشک شدن هستند؟» سپس باغبان پاسخ داد که مراقبت از درختان فایده‌ای برایش ندارد، زیرا چند روز پیش پرنده کوچکی به‌روزرسانی‌های آینده ممکن است تغییرات طلسم را گسترش دهند. آنجا بوده و از پسر پادشاه و همسر سیاه‌پوستش پرسیده بود که چه می‌کنند و گفته بود که اگرچه او ممکن است آنجا بنشیند، اما نباید برای همیشه بنشیند، بلکه خارها رشد می‌کنند و هر درختی طلسم نویس که روی آن بنشیند، خشک خواهد شد.

پسر بنگ به باغبان دستور داد درختان را با آب لیموی پرنده آغشته ارواح کند و اگر پرنده روی آن نشست، آن را برایش بیاورد. بنابراین باغبان درختان را با آب لیموی پرنده آغشته کرد و وقتی پرنده روز بعد به آنجا آمد، آن را گرفت و نزد پسر پادشاه آورد که او آن را در قفسی گذاشت. به محض اینکه زن سیاه‌پوست به پرنده نگاه کرد، فوراً فهمید که او همان دختر است. بنابراین وانمود کرد.