دعانویس تنب بزرگ

تا پوست خیس می‌کنند. به اوتاتسوبه رسیدم، گروهی از چند شیاطین کلبه‌ی ماهیگیران؛ و از آنجایی که کافر در این ساحل هیچ رفت و آمدی وجود ندارد، هیچ چایخانه‌ی معمولی هم وجود نداشت. متأسفانه برای من، اسکادران بریتانیایی دعانویس تنب بزرگ در رمل اقیانوس آرام تابستان را در هاکوداته گذرانده بود و کشتی‌ها اغلب برای تمرین تیراندازی به جایی در نزدیکی این مکان رفته بودند و بومیان را تا سر حد مرگ ترسانده بودند و علاوه بر این، آنها را از خارجی‌ها به طور کلی عصبانی کرده بودند، دین زیرا می‌گفتند صدای توپ‌ها همه ماهی‌ها را فراری می‌دهد. وقتی درخواست غذا کردم و برای آن پول پیشنهاد دادم، آنها به صراحت درخواست من را رد کردند و با تحقیر گفتند: «شما خارجی‌ها می‌آیید و همه ماهی‌ها را فراری می‌دهید، و حالا قبل ابجد از دعانویس اینکه بتوانید از ما غذا بگیرید، از گرسنگی خواهید مرد.

دعانویس : ما پول شما را نمی‌خواهیم. ما ثروتمند هستیم.» و بدین ترتیب من مسئول اعمال ناوگان اعلیحضرت شناخته جادو شدم، ناوگانی که تا آن زمان مذهب حتی نمی‌دانستم در آن آب‌ها بوده است! در فوریمب، روستای کوچک بعدی، تنها چند مایل دورتر، تجربه من حتی ناخوشایندتر بود. آنها نه تنها به من غذا نمی‌دادند، بلکه شب را در هیچ خانه‌ای به من سرپناه نمی‌دادند؛ و بسیاری از ماهیگیران، با سوءاستفاده از وضعیت اسفناک من، چنان گستاخ بودند طلسم که فکر می‌کردم باید با هم درگیر می‌شدیم. هوا داشت کاملاً تاریک می‌شد و من به طرز وحشتناکی گرسنه و شیاطین خسته بودم. تنها راه پیش رویم این بود که به راهم ادامه بدهم و ببینم آیا می‌توانم کلبه‌ی دیگری پیدا کنم که صاحبانش اینقدر بی‌ادب نباشند.

دعانویس تنب بزرگ

همانطور که معلوم شد، برای اولین بار از زمانی که در هوکایدو بودم، آن شب کمی شانس با من یار بود! چند صد یارد دورتر از این ذکر روستای ژاپنی، در میان درختان، دعانویس بلبان‌آباد یک زیارتگاه چوبی کوچک قرار داشت. از میان نرده‌های در، چشمم به نذوراتی از کیک و برنج افتاد که ماهیگیران مذهبی روی نوعی محراب گذاشته بودند، احتمالاً برای آرام کردن خدایان خشمگین سید و حاجی و وادار کردن آنها به پر کردن دریا با[صفحه ۲۰۰] دوباره جادوگر ماهی. دعانویس تنب بزرگ درِ معبد، طبق معمول در مناطق روستایی ژاپن، قفل نبود، اما یک چفت کوچک بیرونی تنها چیزی بود که آن را بسته نگه می‌داشت.

ورود به آن برایم دشوار نبود. شب وحشتناکی بود. باران سیل‌آسا می‌بارید و چون تمام روز چیزی برای خوردن نداشتم، احساس کردم قدرت ندارم یک یارد دیگر بروم. با خودم گفتم: «بالاخره، خانه خدایان، چه ژاپنی باشد چه نباشد، برای من کافی جادو سیاه است. این شام هم همینطور است.» و یک کیک سفید، یک دعانویس کیک قرمز و یک کیک سبز را قورت دادم تا اینکه چیزی جز ظرف‌های خالی باقی نماند. آخرین حرفم این بود: «خوشمزه» وقتی که با مالیدن لب‌هایم به آخرین کیک سبز، حرز توسل خودم را برای شب آماده کردم. نیازی به اضافه کردن نیست که صبح خیلی زود آنجا را ترک کردم، احضار وقتی اولین پرتوهای نور تاریکی شب را شکستند، و به جرات می‌توانم بگویم که به خاطر اخلاق، باید مفاهیم طلسم سنتی در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند اضافه کنم که از ارتکاب این توهین به مقدسات متاسفم؛ اما من نبودم – واقعاً نبودم!

مسیر کوه ادامه داشت، در بسیاری از نقاط ناهموار و شیب‌دار بود، و رنگ‌های پاییزی روی شاخ و برگ‌ها دوست‌داشتنی بودند، هرچند به اندازه‌ی آتشفشان‌های آمریکای شمالی متنوع نبودند. پس از تودوهوتکه، آتشفشان دیگری به دعا نام اِسان، به دعانویس بهبهان من خیره شد. دهانه‌ی آن، یا بهتر بگوییم دهانه‌هایش، دعانویس تنب بزرگ که چندین دهانه هستند، در قله‌ی کوه که کاملاً گرد است، قرار ندارند، بلکه تقریباً در نیمه‌ی دامنه‌های غربی آن قرار دارند. تجمع گوگرد بسیار خالص در داخل و اطراف این دهانه‌ها رسوب کرده است جادو سیاه و صدای غرش مداومی در داخل کوه شنیده می‌شود. دهانه‌ها بخارات گوگردی را بیرون می‌دهند و گدازه‌های مذاب مانند دیگ‌های غول‌پیکر حباب می‌زنند، در دهانه‌های دهانه‌ها منجمد می‌شوند و طلسم با گرمای شدید می‌شکنند.

خط ساحلی در اطراف دماغه اسان، شیب‌دار و تقریباً غیرقابل عبور است، بنابراین مسیر از بالای کوه می‌گذرد. ​​ارتفاع اسان ۱۷۴۰ فوت بالاتر از سطح دریا است، اما به دلیل اینکه مستقیماً از دریا سرچشمه می‌گیرد، ظاهری بسیار مرتفع‌تر دارد. کوه کوماگاتاگ، در نزدیکی موری، ۴۰۱۱ فوت یا بیش از دو برابر ارتفاع اسان است، در جفت روحی حالی که آتشفشان ماکارینوپوری یا کوه شیریبشی، همانطور که دیگران آن را می‌نامند، حدود چهل و پنج مایلی جنوب غربی ساپرو و ​​ده مایلی شمال دریاچه تویا، به ارتفاع ۶۴۴۰ فوت می‌رسد. ایوائونوبوری، که در بخش پایانی سفرم از ساحل شمالی آن عبور کردم، ۳۳۷۴ فوت (حدود ۳۳۷۴ متر) ارتفاع دعانویس میرآباد دارد.

اوسو، در خلیج آتشفشان،[صفحه ۲۰۱] رمال ۱۸۶۸ فوت. جادو کهن تارومای، درست در جنوب ساپرو، تنها به ارتفاع ۲۸۰۰ فوت می‌رسد. وقتی از این بخش آتشفشانی ساحل اطراف دماغه اسان عبور می‌کنیم، مسیر آسان‌تر و هموارتر می‌شود. دوباره به سواحل شنی می‌رسیم و ساحل با تعداد زیادی کلبه ماهیگیران و چند روستا مانند شیریکیشینای و توی، سرزنده است. سفر یک روزه با اسب از اینجا شما را به هاکوداته می‌رساند. قله هاکوداته دعاگر دعانویس مریوان در دوردست طلسم غرب فرشتگان دیده می‌شود؛ و تنها چند ساعت دیگر، تنها چند مایل دیگر، و من در تمدن خواهم بود، چند چهره اروپایی کلیسا خواهم دید، دعانویس تنب بزرگ و دوباره انگلیسی کافر صحبت کردن را خواهم شنید.

همچنان که به تنگه شنی نزدیک می‌شدم و قله در مقابلم بزرگتر می‌شد، از روح خود می‌پرسیدم که در دنیا چه می‌گذرد و چه اخباری از عزیزانم دریافت خواهم کرد. خودم را تصور می‌کردم که از قبل صدها نامه‌ای را که احتمالاً در قدیس هاکوداته جمع شده دعا بودند و در طول ماه‌های زیادی که دور بودم منتظرم بودند، با چشمانم می‌بلعم. خودم را در حالی تصور می‌کردم که نیمی از روزنامه‌های چند ماهه‌ام را در خود فرو برده‌ام و با اضطراب اخبار جهان را می‌خوانم. با عجله سوار بر اسبم شدم، از تنگه شنی عبور کردم – و آنجا در خیابان‌های پر جنب و جوش هاکوداته بودم، در حالی که ژاپنی‌های شگفت‌زده به من فرشتگان خیره شده بودند، که به گمانم از حضور من انرژی مثبت بیش از حد شگفت‌زده – شاید هم رسوا – شده بودند.

من هم همینطور بودم، و قبل از اینکه به چایخانه ژاپنی بروم، برای مکاتباتم به کنسولگری مراجعه کردم. نماینده ملکه بریتانیا که مرا به خوبی می‌شناخت، وقتی با چنین لباس عجیبی جلویش ظاهر شدم، بیش از حد جا خورد. او داشت پیپ می‌کشید و تقریباً آن را شیاطین رها کرد، از این بابت تعجب کرد. او با نگاهی از سر تا پایم، با متون کهن ضعف فریاد زد: «تو کی هستی؟» وقتی اسمم را به او گفتم، گفت: «مطمئناً لندور جادو نیستی؟» پاسخ دادم: «فکر می‌کنم هستم، و آمده‌ام تا به خاطر نامه‌هایم شما را به دردسر بیندازم.» با لحنی خشک گفت: «اوه، هیچ‌کس نیامده؛ ما هیچ‌کس را نداریم.» و حالا که به اندازه‌ی وقتی که از جنوب ژاپن به هاکوداته آمده بودم، خوش‌لباس نبودم، انگار مشتاق بود هر چه زودتر مرا از محل بدرقه کند، به جرأت می‌توانم کافران بگویم از ترس اینکه مبادا دم ​​در خانه‌اش بمیرم.

در حالی که با ناراحتی آنجا را ترک می‌کردم، تنب بزرگ گفتم: «اما حتماً چند نامه هست.» «نه، هیچ فرشتگان کدام وجود ندارد. خداحافظ.» او تکرار کرد. اولین نگاه به تمدن و یک موجود متمدن دعانویس تنب بزرگ مطمئناً خوشایند نبود. در شهری که روی هم رفته به زحمت شش تبعه بریتانیایی در آن زندگی می‌کنند، انتظار استقبال دعا نویسی بهتری را داشتم، استقبالی که بسیاری از مردم طلسم از یک گدا جادو به یک هموطن در یک کشور خارجی نمی‌کنند. مهربانی هیچ هزینه‌ای ندارد و من هیچ لطفی نمی‌خواستم. با ناامیدی آنجا را ترک کردم، اما احساس می‌کردم که آن مأمور متکبر مرتکب اشتباه بزرگی شده که متأسفانه به ضرر من تمام شده دعانویس خاتون آباد است.

تنب بزرگ

آقای هنسون، که تمام چمدان‌هایم را در خانه‌اش گذاشته بودم، با آغوش باز از من استقبال کرد. او خودِ مهربانی بود و با آن جنتلمن یقه طلاییِ کنسولگری بسیار متفاوت بود. باید بگویم وقتی بعد از باز کردن چمدان‌هایم، لباس‌های نو و چکمه پوشیدم، بیشترین احساس ناراحتی را داشتم؛ در واقع، دعانویس موچش این تغییر نسبت به لباس‌های گشاد و قدیمی‌ام آنقدر زیاد بود که سرما خوردم! حالا تقریباً کار خودم را تمام کرده بودم. تمام مسیر یزو را طی کرده بودم و از تمام رودخانه‌های بزرگ آن بالا رفته بودم، به جز آن بخش از شیاطین ساحل غربی که بین بارابوتا و هاکوداته قرار دارد.

این فقط به معنای چند روز عذاب دیگر بود و برای تکمیل سفرم، صبح روز بعد ساعت ۲ بامداد دوباره هاکوداته را با یک باشا به مقصد اساشی، در ساحل غربی، ترک کردم. مسافت ۵۷ مایل است و ما شانزده ساعت را صرف پیمایش آن کردیم. وقتی از تپه‌ها اجنه غیر مسلمان عبور کردیم، برف می‌بارید و هوا به طرز وحشتناکی سرد بود. سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند خوشبختانه، جاده یکی از بهترین جاده‌های هوکایدو است. تنب بزرگ درست روبروی من مرد فقیری نشسته بود که به طرز رقت‌انگیزی از بیماری کاکی رنج می‌برد. بدنش به طرز وحشتناکی متورم و اندام‌هایش سفت شده بود. رنجی که آن مرد بیچاره باید از این همه ساعت تکان خوردن کشیده باشد، غیرقابل توصیف دعانویس هنزا است.

ناله‌هایش جانکاه بود. او به امید شفا به هاکوداته آمده بود و حالا – به قول خودش – مشرکان داشت برمی‌گشت تا «در نزدیکی خانه‌اش بمیرد». وقتی به اساشی دعانویس تنب بزرگ فرشته رسیدیم، واقعاً بیشتر مرده بود همزاد تا زنده. دعا نویسی بی‌هوش شده بود و باید بدنش را بلند می‌کردند و به خانه می‌بردند. اساشی مکانی بزرگ و یکی ابطال کردن جادو از قدیمی‌ترین شهرهای یزو است. در مقابل، جزیره‌ای کوچک و مستطیلی شکل قرار دارد که داستان‌های شگفت‌انگیز مختلفی از گنج‌ها با آن مرتبط شیطانی است.