طلسم قوی برای موفقیت در کارها

و شکستگی‌های استخوان خود بریزد – منظورم جین تویست، یا آبجو، یا کمی شراب فرشتگان است… به خدا قسم! اگر انسان‌ها خدا را شکر نکنند که چیزی در دست دارند که جادو کهن در سرگیجه‌های عصبی زندگی، طلسم قوی برای موفقیت در کارها فوراً جای فلسفه، مسیحیت، یهودیت، بت‌پرستی و زمان را پر خواهد کرد – همانطور که گفتم، مشروب. کشیش مدت‌ها قبل از غروب آفتاب، سه دعا گروشن پول پست به پست روستا داده بود و – چون یک کابینت پر از دوکات در جیبش داشت و تمام روز در تاریکی با دستش آن را بررسی می‌کرد – سه تالر پونتاک از شهر سفارش داده بود. گفت: «باید یک جشن کانتاتا داشته دعا باشم.»[صفحه ۳۴۷]او؛ «اگر آخرین روز من است، بگذارید فرشته شادترین روز من هم باشد!» کاش سفارش بیشتری داده بود؛ جادو سیاه اما او همیشه کمی اعتدال را رعایت دعا نویسی می‌کرد؛ حتی در شب مرگ ساختگی که تهدیدش می‌کردند و در بحبوحه جشن.

دعانویس : سوال این است که آیا اگر نمی‌خواست دعا از مادرش و دوشیزه‌اش پذیرایی کند، خود را به یک بطری محدود نمی‌کرد؟ اگر در قرن دهم زندگی می‌کرد، زمانی که گمان می‌رفت روز قیامت نزدیک است، یا در قرن‌های دیگر، سنت‌های فرهنگی شامل آداب و رسوم آیینی است زمانی که انتظار طوفان‌های نوح جدید می‌رفت، و بر این اساس، مانند فرشتگان ملوانان در یک کشتی غرق شده، مردم همه چیز را نوشیدند، – او حتی یک کرویتزر بیشتر برای این کار خرج نمی‌کرد. شادی او این بود که با میراثش اکنون می‌توانست طلبکار اصلی خود، اشتاینبرگر، را راضی کند و مردی صادق از دنیا به جا بگذارد: افراد عادل، که دعاگر پول زیادی به دست می‌آورند، بدهی‌های خود را به موقع‌ترین شکل ممکن جادو سیاه پرداخت می‌کنند.

طلسم قوی برای موفقیت در کارها

پونتاک بنفش زمانی از راه رسید که فیکسلاین می‌توانست نقاشی‌های گچی سید و حاجی قرمز و عنوان‌های سرخ‌رنگ شادی را که بر گونه‌های نوشندگان و نوشندگانش نمایان شیطانی می‌کرد، با میخک شامگاهی آخرین ابرهای گرداگرد خورشید مقایسه کند… من اعلام می‌کنم، در میان تمام تماشاگران این تاریخ، هیچ‌کس نمی‌تواند بیشتر از من به تینت بیچاره فکر کند؛ با این وجود، اجازه ندارم او را از اتاق خسته‌کننده‌اش به صحنه تاریخی خودم، قبل از دعانویس زمان مقرر، قدیس بیاورم. دختر بیچاره! کشیش نمی‌تواند بیش از زندگی‌نامه‌نویسش، صمیمانه آرزو کند نماز خواندن که در معبد طبیعت، مانند معبد اورشلیم، دری ویژه – علاوه بر در مرگ – باز باشد که فقط رنج‌دیدگان از آن وارد شوند، تا یک کشیش به آنها آرامش دعا شکستن طلسم قوی دهد.

اما دل‌درد تینت به خاطر تمام چشم‌اندازهای ناپدید شده‌اش، طلسم قوی برای موفقیت در کارها به خاطر نیکوکار مدفونش، به خاطر تمام زندگی‌اش که در پرده غم پیچیده شده بود، تاکنون، در غمی که ریتمایستر سنگی بیشتر طلسم باعث خونریزی آن می‌شد تا تسکین، طلسم ازدواج تبادل نظر همه چیز را از او دور کرده بود، به جز مشاغل؛ تمام قدم‌هایش را که به کاری منجر نمی‌شد، به زنجیر کشیده بود، و به چشمانش چیزی نداده بود که آنها را خشک یا شاد کند، جز پلک‌های فروافتاده پر از رویا و حرز خواب. تمام غم‌ها ما را فراتر از قانون تشریفاتی مدنی قرار می‌دهند و از پروزایست یک مزمورنویس می‌سازند: تنها در غم و اندوه است که زنان شجاعت دارند تا در مقابل عقاید بایستند.

تینت فقط عصرها بیرون می‌رفت و آن هم فقط در باغ. کشیش به سختی می‌توانست منتظر ظاهر شدن دوست مهربانش باشد تا از او تشکر کند – و امشب نیز – از پونتاکش. سه تنگ پونتاک دعانویس قلعه‌نو علیا و سه لیوان شراب بیرون، روی طاقچه‌ی پنجره‌ی بیرون‌زده‌ی کلبه‌اش قرار داده شده بود؛ و هر بار[صفحه ۳۴۸]او از جاده‌ی سرپوشیده و تاریک در میان جنگل گل‌ها برگشت، کمی از لیوانش نوشید – و مادر گهگاه از درون خانه از طریق پنجره‌ی باز جرعه‌ای از آن می‌نوشید. قبلاً گفتم که آزمایشگاه زندگی او در گوشه جنوب دعانویس غربی باغ یا پارک، روبروی قلعه اسکوریال، که تا داخل روستا امتداد داشت، قرار داشت.

در گوشه شمال غربی، بیشه‌ای از اقاقیا، مانند تاج گل باغ، شکوفا شده بود. فیکسلاین نیز قدم‌هایش را به آن سمت چرخاند؛ تا ببیند آیا ممکن است نگاهی شاد از میان بیشه مشبک پهن، بر فراز چمنزارهای میانی، به تینت بیندازد. کمی قبل از جادو دو پله سنگی که به برکه‌ای در عبادت کردن مقابل این بیشه منتهی می‌شد، عقب‌نشینی کرد، برکه‌هایی که با خون تازه پاشیده شده بودند. بر پرچم‌ها نیز خون آویزان بود. انسان از این روغن چراغ طلسم قوی برای ازدواج سریع زندگی ما که طلسم در آن ریخته می‌شود، طلسم قوی برای موفقیت در کارها می‌لرزد: برای او این امضای مرگ قرمز فرشته ویرانگر است. فیکسلاین با نگرانی به داخل بیشه شتافت؛ و در اینجا نیکوکار رنگ‌پریده‌تر خود فرشتگان را یافت که به بوته‌های گل تکیه داده بود.

دستانش با بافتنی‌هایشان در سینه‌اش فرو رفته بود، چشمانش زیر پلک‌هایشان گویی در بانداژ خواب بودند؛ بازوی چپش در بانداژ واقعی خونریزی؛ و گونه‌هایی که گرگ و میش به مذهب همان اندازه قرمزشان می‌کرد که زخم‌های اخیر – از جمله زخم‌های امروز – از آنها گرفته بود. فیکسلین، پس از اولین وحشتش – نه از خواب این گل، بلکه از ورود ناگهانی خودش – شروع به باز کردن مکنده پروانه‌ای مارپیچی دیدش کرد و آن را روی برگ‌های بی‌حرکت همین ارواح گل خوابیده گذاشت. در نهایت، می‌توانم بگویم که این دعانویس بزمان اولین باری بود که به او نگاه می‌کرد: او اکنون در میان سی و چند سالگی بود؛ و همچنان معتقد بود که در یک خانم جوان، شیاطین باید فقط به لباس‌ها نگاه کند، نه به شخص، و با گوش‌هایش به او خدمت کند، نه با چشمانش.

من این را به تأثیرات تعالی‌بخش پونتاک نسبت دعانویس دعا می‌دهم که کشیش شجاعت به خرج داد تا برگردد، برگردد و از ابزارهای احیاکننده سرفه، عطسه، لگدمال کردن و فراخواندن شوک خود، با دوزهای قوی‌تر و قوی‌تر، بر روی آن زن خواب‌آلود زیبا استفاده کند. اینکه دست او را بگیرد و با نوعی عذرخواهی پزشکی، به آرامی او را از خواب بیدار کند، جسارتی بود که کشیش، تا زمانی که می‌توانست از پونتاک حمایت کند و ذره‌ای قضاوت برایش باقی مانده بود، هرگز نمی‌توانست تصور کند. با این حال، او او را از آن راه‌های دیگر بیدار کرد. ای تینتِ خسته و دعانویس آبادان سنگین!

چه آهسته چشمانت را باز می‌کنی! گرم‌ترین مرهم این زمین، خواب نرم به کناری رفته است، طلسم قوی برای موفقیت در کارها و هوای شبانه‌ی خاطره دوباره بر برهنگی‌ات می‌وزد.[صفحه ۳۴۹]زخم‌ها! – و با این حال، دوست خندان دوران جوانی‌ات زیباترین چیزی بود که چشمت می‌توانست به آن بیفتد، هنگامی که از باغ معلق رویاها به این باغ کافران پایین‌ترِ اطرافت فرو می‌رفت. خودش کم و بیش آگاه بود – و کشیش اصلاً آگاه نبود جادو – که دارد برگ‌های گلش را به طور نامحسوس به سمت یک جسم زمینی، یعنی به سمت فیکسلین، خم می‌کند: او شبیه گشایش یک گل ایتالیایی بود که توسل دعا نویس در درون خود هدیه‌ای سال نو را پنهان کرده است، هدیه‌ای که گیرنده در ابتدا نمی‌داند چگونه آن را بیرون طلسم زیبایی بیاورد.

تفاسیر نمادین مرتبط ممکن است بین منابع متفاوت باشد اما اکنون زنجیر طلایی عمل مهربانانه‌ی اخیرش، او را نیز به سمت او و او را به سمت رمل خود جذب کرد. او فوراً به چشمان و صدایش نقابی از شادی زد؛ طلسم قوی برای موفقیت در کارها زیرا او اشک‌هایش را، مانند کاتولیک‌ها، در شیشه‌های یادگاری، بر روی محراب‌های پرستش قرار نداد. او می‌توانست به طور مناسبی دعوت خود به جشنواره‌ی پونتاک را با تشکر طولانی از مداخله‌ی مهربانی که شیاطین منابع تهیه‌ی آن را برایش باز کرده بود، آغاز کند. او به مقدس آرامی بلند شد و طلسم گوهر شب چراغ با او به ضیافت شراب رفت. اما او آنقدر محتاط نبود که در ابتدا سعی کند او را هدایت کند، یا بهتر است بگوییم آنقدر شجاع نبود؛ او می‌توانست جادو سیاه به راحتی به یک خانم جوان دست بدهد (یعنی با حلقه ازدواج) تا اینکه بازویش را به او بدهد.

طلسم موفقیت در کار

تنها یک بار جادو در زندگی‌اش، زنی، یک کنتس لومبارد را از تئاتر همراهی کرده بود؛ چیزی که واقعاً باورکردنی نبود، اگر راز ماجرا این نبود، که او مجبور بود این کار را بکند؛ زیرا آن خانم، یک خارجی، که در یک شب بد، در میان جمعیت از همه اقوام خود جدا شده بود، مانند یک کشیش سیاه‌پوست دعانویس تبریز بازوی او را گرفته بود و از او خواسته بود که او را به مهمانخانه‌اش ببرد. دعا با این حال، او از حاجت گرفتن آداب و رسوم جامعه آگاه بود و تا ایوان طلسم عمارت کوینتوس خود به او نزدیک نشد و در آنجا با انگشت خود او را به مهمانخانه‌اش که با سی پنجره درخشان، از خیابان دیگری مشرف بود، هدایت کرد.

او نمی‌تواند از این چیزها دست بردارد. اما امشب به سختی با همراه رنگ‌پریده و زیبایش به کنار برکه رسیده بود، جایی که ترس خرافی از ارواح آب، خون خالص طلسم بازوی چپ او را اخیراً در آن ریخته بود – طلسم ازدواج زود که از ترس اینکه مبادا دین او با بقیه خونش، از لبه پرتگاه بیفتد، شجاعانه بازوی بیمار را گرفت. دعا نویسی پونتاک زیاد و کلیسا کمی شجاعت همیشه یک رهبر ارکستر را برای گرفتن یک دوشیزه قرار می‌دهد. من مطمئنم که او در کنار میز شراب، در آستانه پنجره، در همان موقعیت رهبری دعا نویسی ادامه داد. چه گروه نرمی در نیم‌سایه زمین، در حالی که شب، با آب‌های تیره‌اش، عمیق‌تر و عمیق‌تر می‌شد، و نور نقره‌ای ماه از قبل از گوی مسی …

به عقب نگاه می‌کرد.[صفحه ۳۵۰]مناره! من این گروه را انرژی مثبت ملایم جادوگر می‌نامم، زیرا متشکل از دوشیزه‌ای است که طلسم قوی برای موفقیت در کارها به دو معنا خونریزی داشته است؛ مادری که دوباره با اشک، برای خوشبختی فرزندش شکرگزاری می‌کند؛ و مردی پارسا و فروتن که متون کهن شراب می‌ریزد و به هر دو سلامتی می‌نوشاند، و در نسخ خطی رگ‌هایش جویباری از گدازه‌های سوزان جاری است که از قلبش می‌جوشد و ذره ذره آن را تهدید می‌کند که ذوب کند و با خود ببرد.