خوش شانسی دعا

می‌کند، جایی که پرتوهای کم‌نور ماه از میان شاخه‌های آویزان به زمین راه پیدا می‌کنند. پیکر به جایی که چوب‌برها مشغول کار بوده‌اند نزدیک می‌شود. در میان نوک درختان افتاده، پیکرهای خوش شانسی دعا دیگری نیز دیده فرشتگان می‌شوند – سبک، برازنده، در حال حرکت. گوزن‌ها از جوانه‌ها تغذیه می‌کنند. چشمان آن موجود خاکستری دراز که دزدکی حرکت می‌کند، شعله‌ورتر می‌شود. دندان‌های نیش زرد بی‌رحمانه نمایان می‌شوند. به رمل آرامی به جلو می‌خزد. اکنون به آن موجودات در حال پرواز نزدیک می‌شود. هجومی می‌آید، زوزه‌ای وحشیانه و گرسنه، جهشی بزرگ. صدای برخورد شاخه‌ها و اندام‌ها به گوش می‌رسد. موجودات در حال پرواز، حال و هوای دیگری به خود می‌گیرند؛ گوزن‌های زیبا، وحشی از ترس، با جهش‌های غول‌پیکر به این سو و دعانویس کلیسا آن سو می‌پرند.

دعانویس : صدای ضربات مداوم سم‌هایشان در جنگل می‌پیچد. در بالای درختان، تقلایی عظیم به گوش می‌رسد و سپس صدای یک جادو سری جهش بزرگ دیگر که در دوردست خاموش می‌شوند، به گوش می‌رسد. طعمه فرار کرده است. اما نه کاملاً! آن موجود وحشتناک در حال تعقیب اوست. سرعت حرکت به تعقیبی شدید تغییر کرده شیطان است. ثابت و بی‌وقفه است. مردی که در اردوگاه چوب‌برها روی تخت خوابیده بود، از جا پرید. چشمانش وحشیانه‌تر خیره شده و نفس‌هایش دعا تندتر شده بود. انگار دچار تشنج شده بود. رفقایش دوباره او را به زور به تختش می‌کشند، اما مجبور می‌شوند با زور و اجبار او را مهار کنند.

خوش شانسی دعا

فکر جادو می‌کنند دیوانه شده است. اما فقط بدنش پیش آنهاست. او در جنگل است. طعمه‌اش از دستش فرار کرده است. او به دنبالش می‌رود. «از دستم فرار کرد! نزدیک بود گلوی باریکش را بگیرم که مرا تکان داد و پرید و رفت. اما هنوز هم آن را خواهم دعانویس قلعه رئیسی داشت! به سرعت دنبالش خواهم رفت تا خسته شود و تلوتلو بخورد، و بعد آن را خواهم درید و کافران از آن تغذیه خواهم کرد. گرگ پیر هرگز خسته نمی‌شود! اگر می‌خواهی، احمق، برو خوش شانسی دعا من گرسنه و بی‌قرار می‌آیم. تو مال منی!» گوزن با سرعت نور به سمتی که رفقایش رفته‌اند، می‌دود.

همزاد جهش‌های موج‌دارش مانند منابع انسان‌شناسی، شیوه‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند پرواز یک پرنده است. برف با برخورد پاهایش به زمین یخ‌زده، صدای ترق تروق می‌دهد و به صورت رگباری سفید به پرواز در می‌آید. نوک درختان افتاده پشت سر جا می‌مانند. کیلومترها پوشیده شده‌اند. اما همیشه، در عقب، ذکر تقریباً با سرعت گوزن پرنده، سایه‌ی دنباله‌دار را جارو می‌کند. مدت‌ها از نیمه‌شب گذشته است. ماه بالا آمده است و نقاط روشن در جنگل بیشتر دیده می‌شوند. گوزن با عجله از آنها عبور می‌کند. چند لحظه بعد، در همان مکان، سایه عبور سید و حاجی می‌کند. هنوز از هم دور هستند. آیا همینطور باقی خواهند ماند؟ دوباره به سرعت از میان کاج‌های تیره، دوباره از میان جویبارهای یخ‌زده، از میان دره‌ها و تپه‌ها، تعقیب بی‌وقفه ادامه نوشتن دعا برای خوشبختی دارد.

انگشتر طلسم خوش شانسی جهش‌های گوزن فراری کمتر می‌شود، نگاه وحشت در چشمان مایعش عمیق‌تر می‌شود؛ زبانش از دهانش نماز خواندن بیرون می‌آید، پهلوهای خیسش با ناراحتی تکان می‌خورند، اما او با ناامیدی به پرواز فرشتگان ادامه می‌دهد. فاصله بین او و سایه تاریک پشت سرش به دعا وضوح کاهش یافته است. خوش شانسی دعا هیچ کاهشی در سرعت این کافر موجود خاموش وجود ندارد. او بی‌صدا و مصرانه دنبال می‌کند. جنگل حالا باریک‌تر می‌شود. گوزن پرنده از روی حصاری از بوته‌زارها دعا نویسی می‌پرد و ناگهان در دریایی از نور ناگهانی فرو می‌رود. این همان فضای بازی است که خانه‌ی مزرعه در میان آن دعانویس قرار دارد. گوزن در میان دریایی از طلا که با تابش ماه بر روی زمینه‌ی برف ساخته شده، پرواز می‌کند تا در اعماق جنگل ناپدید شود.

به سختی از جادو دید خارج شده بود علوم غریبه که از میان جنگل، پیکره‌ی تعقیب‌کننده ظاهر می‌شود. اکنون به وضوح قابل مشاهده است. لکه‌های کف روی آرواره‌ها دیده می‌شود، لب‌ها از نیش‌های تیز به عقب کشیده شده‌اند و حتی نور بالا هم درخشش چشمان گرسنه را کم یا زیاد نمی‌کند. پیکره در امتداد فضای روشن و طولانی عبور می‌کند. کافران همان کافران صحنه در جنگل آن طرف، اما شدیدتر. فاصله‌ی بین تعقیب‌کننده و تعقیب‌شونده هنوز هم کمتر گشایش می‌شود. جهش‌های گوزن حالا ضعیف‌تر می‌شود، نفس نفس زدن‌های سریعش دردناک است. دعا نویسی و موجود پشت سر با عطش خون‌خواهی که با نزدیکی‌اش بیشتر می‌شود، هجوم می‌آورد.

اما تاریکی جنگل در حال ناپدید شدن است. در شرق، رنگ سرخ کمرنگی دیده می‌شود. تقریباً صبح است. «من آن را خواهم داشت! مال من است – آن موجود ضعیف، با خون گرم و غنی‌اش! با وجود اینکه چابک است، آیا فکر کرده از گرگ پیر فرار کند؟ هنگام پریدن تلوتلو می‌خورد. ضعیف و لرزان است. دعا برای خوش شانسی و محبوب شدن چقدر آن را جادو سیاه خواهم درید! روز موعود نزدیک است. چقدر از آن روز متنفرم! اما طعمه مال فرشتگان من است. من آن را در نور خاکستری خواهم کشت.» مردی که در اردوگاه چوب‌برها روی تخت خوابیده بود، دوباره دچار تشنج شد. او تقلا می‌کرد تا از دست دوستانش فرار کند، خوش شانسی دعا هرچند آنها را نمی‌دید.

او به شدت به چیزی فکر می‌کرد. دندان‌هایش به هم چسبیده و چشمانش برق می‌زد. برای مهار کردنش به شش مرد نیاز بود. گوزن همچنان سریع اما با تلاش، به تلاش خود ادامه می‌دهد. نفسش با عذاب بیرون می‌آید، چشمانش از حدقه خیره شده‌اند. منظره‌ای رقت‌انگیز است. اما مبارزه برای زندگی ادامه دارد. گوزن در پروازش دایره‌ای را ترسیم کرده بود. بار دیگر جنگل کم‌عمق‌تر می‌شود، دوباره به فضای باز مزرعه مقدس می‌رسد. با دعانویس دعای برای خوش شانسی آخرین جادو کهن تلاش ناامیدانه، شیاطین گوزن از روی حصار بوته‌زار می‌پرد. صحنه دوباره تغییر کرده است. صبح دمیده است. سطح بزرگ برفی شماره ملا که دریایی از طلا بود، طلسم به دریایی از نقره تبدیل شده است.

مزرعه در نور فزاینده به وضوح نمایان می‌شود. فراری با حرکتی ضعیف از میان مزرعه عبور می‌کند. اما ناگهان صدایی خفیف حرز از پشت سر می‌آید. گوزن سرش را برمی‌گرداند. ارواح تعقیب‌کننده‌اش نزدیک اوست. مرگی را که به او نزدیک می‌شود طلسم خوش شانسی در قرعه کشی می‌بیند. هیولا که اکنون از طعمه خود مطمئن شده است، زوزه‌ای سهمگین از پیروزی سر می‌دهد. وحشت به قربانی قدرت می‌دهد. به سمت مزرعه دعا برمی‌گردد؛ از میان توده‌های برف تقلا می‌کند؛ از روی نرده‌های کوتاه، جایی که گاوهای مزرعه، کنار توده‌های بزرگ کاه، گله‌وار نگهداری می‌شوند، می‌پرد و در میان آنها ناپدید می‌شود. خوش شانسی دعا درِ خانه‌ی مزرعه باز می‌شود و مردی از آن بیرون می‌آید که با گام‌های بلند به سمت جایی که گاوها جمع شده‌اند می‌رود و برای غذای صبحگاهی‌شان شیهه می‌کشد.

پس از مرد، دختر کوچکی با موهای زرد از در بیرون می‌آید. کودک در حالی که فرشتگان طلسم به برفزار نگاه می‌کند، با انبوهی از کریستال‌هایی که زیر پرتوهای خورشید صبحگاهی به رنگ‌های مختلف می‌درخشند، با کیمیاگری صدای بلند می‌خندد. او در امتداد مسیر پیاده‌روی در جهتی مخالف مسیر مرد می‌رقصد. کمی دورتر، در امتداد شیاری عمیق، شخصی لاغر و دزدکی حرکت می‌کند. «ممکن است؟ آیا وقتی مال شیطانی من بود، از دستم فرار کرده است؟ اگر آن مرد ظاهر نمی‌شد، آن را از در مزرعه پاره می‌کردم. آیا موضوع طلسم‌ها شامل لایه‌های تفسیری متعددی است باید برای یک روز دیگر، وقتی که تشنه‌ی خون هستم، گرسنه بمانم!

آن چیست! این کودک است، و تنها! از مزرعه گریخته است. سگ شکاری بزرگی که شب‌ها از خانه محافظت می‌کند کجاست؟ اوه، کودک! دوباره گلوی سفیدش را می‌بینم. آن را پاره خوش شانسی دعا ابجد خواهم کرد. آن چیز ضعیف و بی‌جان را در یک لحظه خفه خواهم کرد!» مردِ روی تختِ اردوگاهِ چوب‌برها دوباره سرکش شده است. رفقایش به سختی می‌توانند او را مهار کنند. موجودی وحشتناک و طلسم نویس پشمالو، با چشمانی شعله‌ور و نفسی داغ، که بر روی کودکی با موهای زرد می‌پرد و او را به پایین می‌کشد. غرش گوشخراش، هجوم یک سگ شکاری بزرگ، تقلایی ناامیدانه در برف، و هوای طلسمات نسخ خطی آرام صبحگاهی ناگهان با غرش وحشی پوشانده می‌شود.

شانس دعا

صدای باز شدن درها، فریادها و فریادها و قدم‌های پروازگونه به علوم غریبه گوش می‌رسد؛ و سپس، در آمیختن با فریادهای حیوانات در حال پیچ و تاب، صدای تفنگ کشاورز به شدت طنین‌انداز می‌شود. زوزه‌ای از خشم و عذاب به گوش می‌رسد، و پیکری خاکستری تعویذ و لاغر به بالا می‌جهد و لرزان بر پیکر کودک می‌افتد. کودک از زمین سالم بلند می‌شود. سگ شکاری بزرگ، دعانویس گرگ پیر را از گلو گرفته است – مرده! مرد در اردوگاه چوب‌برها از تختش بیرون پریده است. ظاهرش وحشتناک است. رفقایش برای مهار او به جلو می‌پرند، اما او آنها را به عقب پرتاب دعا برای خوش شانسی در زندگی می‌کند.

مبارزه‌ای شدید با مرد دیوانه در می‌گیرد. او قدرتی معادل دوازده مرد دارد. چوب‌برهای تنومند بالاخره بر او غلبه می‌کنند. ناگهان او دستانش را بالا می‌برد و به جلو پرتاب می‌شود – مرده. آنها – چوب‌برهای ساده خوش شانسی دعا – هرگز نمی‌توانستند بفهمند که چرا زندگی شکارچی شاد و سرخوشِ مهمانی، ناگهان در شب کریسمس به پایان رسید. آنها کافر می‌گفتند دعانویس کوهبنان که او روز قبل حالش خوب بوده و در سلامت کامل بوده، اما در شب کریسمس دعاگر دیوانه شده و صبح روز بعد درگذشته است. پاراسنگ‌ها دوستان من، خانواده پاراسنگ، هر دو هفته پیش فوت کردند. آقای پاراسنگ با یک حمله خفیف ذات‌الریه، مانند پاک کردن گرد و غبار با پارچه، از دنیا رفت و خانم پاراسنگ ظرف سه روز به دنبالش رفت.

او در زندگی مرد نسبتاً پرانرژی‌ای بود و خانم پاراسنگ همیشه وقتی با هم به بیرون از خانه می‌رفتند و قدم می‌زدند، کمی از او عقب می‌ماند و با این وجود، کاملاً نزدیک او می‌ماند. در مرگ هم همینطور بود. می‌گویند شوک آن اتفاق او را کشت، او هیچ قدرت زیادی نداشت؛ اما شیاطین به نظر من، بیشتر نیروی عادت و تأثیر چیزی کافر بود که مردم رمانتیک آن را عاشق بودن می‌نامند. او عاشق شوهرش بود، همانطور که شوهرش عاشق او بود. و فایده ماندن در اینجا چه بود.