دعا نویس یهودی

او کیست.» گفتم: «اسمش جورجه. ما یه کم با هم آشنا هستیم.» «و آیا او این کلبه را ساخته است؟» با افتخار گفتم: «نه، من این کار را دعا نویس یهودی کردم.» کمی خجالت‌زده به نظر می‌رسید. او گفت: «پس واقعاً باید عذرخواهی کنم. متأسفانه به طرز غیرقابل بخششی با اموال شما ولخرجی کرده‌ام. فکر می‌کردم اینجا یک جور جزیره متروک است.» گفتم: «قبل از آمدنت هم همینطور بود – یک بیابان بسیار ناامیدکننده.» بعد مکثی کردم. ادامه دادم: «اگر فکر نمی‌کنی کنجکاوم، می‌توانم بپرسم چطور توانستی به اینجا بیایی؟» او لبخند زد. «انتظار دارم همانطور که تو رفتی. قایق من آنجا، پشت درخت‌ها، در پیچ است.» او به سمت چپ، به سمت خلیج کوچکی که لنگرگاه دیگر جزیره را تشکیل می‌داد، اشاره کرد.

دعانویس : با تاسف اضافه کرد: «البته فقط سه تُن وزن دارد.» با کمی علاقه به او طلسم نگاه کردم. پرسیدم: «عادت داری تنهایی با یک قایق سه تُنی توی دریاهای آزاد پرسه بزنی؟» «اوه، فرشتگان بله،» او گفت. «چرا که نه؟ بالاخره، راحت‌ترین راه برای کنار آمدن با آنهاست.» «مطمئناً غرق دعا نویسی شدن در آنها آسان‌ترین است.» پاسخ دادم. شانه‌هایش را بالا انداخت. دعانویس «آدم باید تو این دنیا هرچی که می‌تونه گیرش بیاد رو برداره. می‌بینی، این قایق من نیست. من فقط…» حرفش با صدای هیس شدیدی از آتش قطع شد که موقتاً در ابری از بخار ناپدید جفت روحی شد. با ناامیدی فریاد زد: «وای، خدای من!

دعا نویس یهودی

کتری جوشیده. یه دقیقه معطل می‌کنی تا چای درست کنم، نه؟» او به داخل دعانویس کلبه شیرجه زد و تقریباً بلافاصله با یک شیطانی قوری سفالی قهوه‌ای در دست، دوباره ظاهر شد. او در حالی که لحظه‌ای در راه آتش مکث می‌کرد، پرسید: دعانویس «یک فنجان می‌خوری؟» اجنه غیر مسلمان سید و حاجی «باید برای دو نفر کافی باشد، مگر اینکه همه‌اش بجوشد و برود.» گفتم: دعانویس «تو خیلی بخشنده‌ای. ارواح بعد از اینکه باعث شدم بشقابی را بشکنی، لیاقتم بیشتر از این حرف‌هاست.» او با عصبانیت دعانویس یهودی در مازندران پاسخ داد: «بعد از این که از کلبه‌ات این‌طوری بالا کلیسا پریدم، این کمترین کاریه که از دستم برمی‌آد.» دعا نویس یهودی او گلدان را پر کرد و وقتی برگشت، آن را با دقت روی کنده یکی از درختانی گذاشت که من هنگام ساختن آن مکان بریده بودم.

او گفت: «این میز است. اگر یک دقیقه منابع تاریخی، سنت‌های طلسم را در فرهنگ‌های مختلف مورد بحث قرار می‌دهند. روی چمن بنشینید و صبر کنید، چای را بیرون می‌آورم.» پیشنهاد به نظر درست می‌آمد، بنابراین بدون هیچ اعتراضی آن را پذیرفتم. میزبانم هر که بود، مطمئناً از خویشتن‌داری چیزی کافران کم نداشت و مطمئن بودم که اگر کمکی می‌خواست، خودش درخواست کافر می‌کرد. جای راحتی را انتخاب کردم و روی چمن‌ها دراز کشیدم، و روفوس که ظاهراً برای بازرسی کوتاهی رفته بود، از پهلو به من نزدیک شد و چکمه‌ام را لیس زد. گفتم: «روفوس، ما یک ماجراجویی فوق‌العاده را آغاز کرده‌ایم.» دراز کشید و از گوشه چشم نگاهم کرد. ادامه دادم: «ما یک پری دریایی، یک خشک‌زی دریایی، یک الهه رمل جزیره پیدا کرده‌ایم.

در واقع، مطمئن نیستم که خودِ آستارته را پیدا نکرده باشیم.» او به آرامی به پشت غلتید و هر چهار پایش را به سمت آسمان گرفت. گفتم: «خوشحالم که می‌بینم حس احترام ابجد دارید.» در این لحظه بود که الهه، در طلسم حالی دعانویس یهودی در ایلام که به شدت با لوازم جانبی خود بار شده بود، از خلوتگاه خود بیرون آمد. وقتی از جا پریدم تا به او در خالی کردن چای کمک کنم، گفت: «متاسفم، چای بی‌کیفیتی است. اشکالی ندارد یک لیوان و شیر غلیظ‌شده بخورم؟ همین‌ها را می‌توانم به شما تعارف کنم.» گفتم: «در یک جزیره متروک، دعا نویس یهودی هم فنجان و هم گاو به طرز دردناکی بی‌جایگاه خواهند بود.» با خنده گفت: «با گشایش این حال، فکر می‌کنم اگر شیاطین قرار باشد مدت دعانویس زیادی اینجا بمانم، آنها را امتحان می‌کنم.

شاید به شرایط عادت کنند.» گفتم: «سوال جالبیه که کدومشون اول می‌شکنه.» بارهای مختلف را از او گرفتم و شروع کردم به چیدن آنها به صورت نیم دایره دور قوری. او گفت: «اگر می‌دانستم قرار است مهمان آیا دعا نویسی تاثیر دارد داشته باشم، چند کیک داغ درست می‌کردم. اما حالا که اینطور است، باید به نان زنجبیلی و بیسکویت قناعت کنی.» سپس او روبروی من نشست و شروع به ریختن جادو سیاه چای کرد. من با کنجکاوی بسیار دلپذیری او را تماشا کردم. من در بسیاری از نقاط جهان بوده‌ام و با افراد کاملاً عجیب و غریبی ملاقات کرده‌ام، اما این دختر زیبا، با خویشتن‌داری کامل و فقدان حیرت‌انگیز عرف، روح مرا کاملاً گیج کیمیاگری کرده بود.

او چه کسی می‌توانست شیاطین باشد و در جزیره – جزیره من – یا به طور دقیق‌تر، طلسم جزیره جورج چه می‌کرد؟ اینکه او تحصیل‌کرده بود – چیزی که به گمان قدیس انرژی مثبت من در محافل فرهیخته به عنوان “یک خانم” شناخته می‌شود – البته واضح بود، اما این فقط اوضاع را گیج‌کننده‌تر از همیشه کرد. من به سادگی از آن صرف نظر کردم و فنجان چای را که او به من داد، پذیرفتم و با آرامش منتظر هرگونه روشنگری دیگری بودم که سرنوشت می‌توانست به من عطا کند. او در حالی که یک بیسکویت را می‌شکست و نیمی از آن را به روفوس دعا تعارف می‌کرد، دعا نویس یهودی گفت: «کلبه‌ات را تا ساعت حاجت گرفتن شش تحویل خواهی گرفت.

من هم بلافاصله بعد از چای وسایلم را سوار می‌کنم.» بی‌درنگ پاسخ دادم: «امیدوارم چنین کاری نکنی.» سپس، با این احساس که حرفم، هرچند درست و کاملاً با نیت خیر، شاید کمی مبهم باشد، با عجله اضافه کردم: «من وقتی اینجا می‌آیم هرگز از کلبه استفاده نمی‌کنم. همیشه روی اسکاندال می‌خوابم .» «روی چی؟» چشم‌های خاکستری زیبایش را باز کرد و پرسید. «توی قایقم. من بهش میگم رسوایی جادو چون از هر چیز دیگه‌ای تو اسکاتلند سریع‌تر سفر می‌کنه.» چشمانش برق می‌زد. «نمی‌دانم می‌تواند پنگوئن را شکست دهد ؟ این قایق من است. من فقط او را استخدام کرده‌ام، اما مثل یک پرنده می‌رود.» گفتم: «خب، کافران اگر تا فردا بمانی، مسابقه می‌دهیم.» دست‌هایش را به علوم غریبه هم قلاب دعانویس رامشیر کرد.

«خیلی خوش می‌شه، نه؟» سپس عبادت کردن مکثی کرد. حرز با پشیمانی اضافه کرد: «اما فکر نمی‌کنم لازم باشه این کار رو بکنم.» پرسیدم: «چرا که نه؟ آیا آنقدر شیطانی مغروری که جزیره‌ات را با من شریک شوی؟» او شانه‌هایش را بالا انداخت و لبخندی زد. «نه، من مغرور نیستم؛ اما اگر کسی بفهمد، در موقعیت نسبتاً ناخوشایندی قرار می‌گیرم.» با اطمینان خاطر گفتم: «هیچ‌کس چیزی نخواهد فهمید. تنها کسی که از این موضوع خبر دارد روفوس است، و او سگ کافر با فرشتگان نزاکتی است – مگر نه پسرم؟» روفوس که به انتظار بیسکویت بیشتر نشسته بود، دمش را تکان داد تا حرفش را تایید کند.

ادامه دادم: «به‌علاوه، باید به من فرصتی بدهی تا مهمان‌نوازی‌ات را جبران کنم. امیدوار بودم فردا در سریال رسوایی بیایی و با من صبحانه بخوری .» «اوه!» رک و پوست‌کنده گفت، «دوست دارم این کار را بکنم. لطفاً فکر نکن دارم دعا نویس یهودی مسخره‌بازی درمی‌آورم، اما واقعاً باید مراقب کارهایم باشم. می‌بینی، من اصلاً قرار نیست اینجا باشم.» گفتم: «معلومه که نه. در واقع، باور نمی‌کنم که اینجا دعا باشی. همچین دعا نویسی یهودیان چیزهایی تو زندگی واقعی اتفاق نمی‌افته. یه دقیقه دیگه بیدار می‌شم و می‌بینم که فقط یه خواب شیرین بودی.» او با خوشحالی خندید. «خب، اول کمی بیشتر چای بخور.» و قوری را به سمتش دراز کرد.

صبر کردم تا فنجانش را پر کند، و بعد از او شیاطین سوالی پرسیدم. گفتم: «حالا، می‌خواهم حقیقت را به من بگویی. اگر من بی‌دلیل به اینجا نیامده بودم، تو تا کی می‌خواستی در جزیره بمانی؟» او لحظه‌ای تردید کرد. با قاطعیت تکرار کردم: «حقیقت!» «سه روز دیگه.» اعتراف کرد. «باید جمعه برگردم.» دعا نویس یهودی گفتم: «خب، اگر آن سه روز را اینجا نمانی، هرگز خودم را نمی‌بخشم. به افتخار جادو شدن خودم، واقعاً نمی‌خواهم نه از کلبه استفاده کنم و نه جادو سیاه از جزیره. من لنگرگاه خودم را دارم و نباید سر راه هم باشیم. در واقع، اگر نمی‌خواهی، اصلاً لازم نیست من را ببینی.» «اما تو همین الان از من خواستی صبحانه بخورم.

دعا یهودی

الان که نمی‌خواهی منصرف شوی، نه؟» با خوشحالی فریاد زدم: «پس می‌مانی!» چشمانش برق زد. گفت: نسخ خطی «شاید، اگر واقعاً بتوانید احتیاط روفوس را تضمین کنید.» سه چهارم چای‌ام را موکل جن سر کشیدم اعمال صالح و بقیه‌اش را به عنوان نوشیدنی بیرون جادو سیاه ریختم. گفتم: «همین الان به ذهنم رسید که خودم را معرفی نکرده‌ام.» او با دستش اشاره‌ای سریع و اعتراض‌آمیز کرد. «پس این کار را نکن.» او با لبخند گفت. «بیا همین‌طور که هستیم دعانویس یهودی در کردستان بمانیم. اگر چیزی در مورد هم ندانیم، خیلی بهتر خواهد بود، و آن‌وقت روفوس نمی‌تواند به ما خیانت کند، حتی اگر بخواهد.» با اعتراض گفتم: «اما ما این مقاله بر اساس درک مفهومی کلی است قبلاً تو را غسل تعمید داده‌ایم.

ما تصمیم گرفته‌ایم که تو باید آستارته باشی. فکر می‌کنم او همان خانمی بود طلسم که از کف دریا بیرون آمد، اینطور نیست؟» آستارته برای من یک کمان کوچکِ تمسخرآمیز درست کرد. او گفت: دعا نویسی «شما خیلی زیبا از من دعا نویس یهودی تعریف می‌کنید. من شما را استیفن صدا می‌کنم.» پرسیدم: «چرا استیفن؟» او با لبخند از جا پرید و خرده‌های نان را از روی دامنش تکاند. «شما تعویذ به دعانویس هادیشهر طرز عجیبی از تاریخ انگلیس بی‌اطلاع هستید. یادتان نیست که استیون روفوس را تعقیب کرد؟» سرم را تکان دادم. گفتم: «خرد و فرزانگی تو نفسم را بند می‌آورد. من نمی‌توانم از خود ویکتوریا عقب‌تر بروم.» او خندید.

«خب، اگر این را نمی‌دانستم، نباید خیلی…» بعد ناگهان حرفش را قطع کرد. پرسیدم: «چیز زیادی نمی‌شوی، چی؟» ابطال کردن جادو «بی‌خیال،» او گفت. «بیا این چیزها را سر جایشان بگذاریم، و بعد تو را پایین می‌برم و پنگوئن را به تو نشان می‌دهم . دوست دارم بدانم در مورد او چه فکر می‌کنی.»