دعانویس محمدان

دعانویس محمدان کارهایی ممکن بود انجام نشود، اگر سمت راست خط اتحادیه در طول شب نوزدهم به درستی مستقر و محافظت می‌شد، و اگر دستور پیشینه تاریخی فاجعه‌بار به جادو وود صادر نمی‌شد؟ عقب‌نشینی وود از خط – درست قبل از پیشروی بوشرود جانسون به سمت مرکز – برای خط جنگی اتحادیه 10000 نفر هزینه داشت و باعث عقب‌نشینی ارتش اتحادیه چند ساعت بعد به راسویل شد. صرف نظر از اینکه وود آن دستور را به درستی تفسیر کرده باشد، واقعیت این است که این دستور هرگز نباید صادر می‌شد. حرکت نزدیک شدن به سمت دعا چپ و عقب راندن بیشتر سمت راست، باید ساعت‌ها قبل انجام می‌شد.

دعانویس : یکی از لشکرهای جادو سواره نظام میچل باید در طول شب نوزدهم در سمت چپ اتحادیه منابع تاریخی به آداب و رسوم آیینی اشاره می‌کنند قرار می‌گرفت. [148]باید اذعان کرد که لشکر برانان فعال‌ترین لشکر در نبرد بود. این لشکر به خوبی مدیریت می‌شد، اما تلفات کشته و زخمی آن از هر احضار لشکر دعانویس دیگر اتحادیه شماره ملا بیشتر بود. برانان ۱۹۷۷ کشته و زخمی و ۲۱۴ مفقود داشت. لشکر او تحت مدیریت ماهرانه او شجاعانه جنگید، با این حال در هر دعا نویسی دو روز بدون محافظ بود. تلفات نگلی ۴۹۶ کشته و زخمی بود که کمترین تلفات در بین همه بود. افسران زیر با افتخار فراوان در این نبرد شیاطین شرکت کردند: طلسم ژنرال توماس، گرنجر، استیدمن، برانان، برد، جانسون، پالمر، رینولدز؛ و فرماندهان تیپ هازن، طلسم هارکر، ون دعا نویسی درویر، کراکستون، ویتاکر، جان سی.

دعانویس محمدان

میچل، ویلیچ و تورچین. اگر یک سرباز واقعی، مانند لانگ‌استریت، فرماندهی جناح راست کنفدراسیون را بر عهده انرژی مثبت داشت و هنگام پیشروی به سمت خط اتحادیه متوجه می‌شد که دو تیپ از جناح چپ اتحادیه فراتر رفته‌اند، مطمئناً از چنین شرایطی سود بیشتری می‌برد تا برکنریج یا لئونیداس پولک. ژنرال دی اچ هیل، در گزارش خود [33] وضعیت را به شرح زیر مورد بحث قرار می‌دهد: «نتایج مهم حاصل شده[149] دو طلسم تیپ در جناح ثابت ابجد کردند که اگر ارتش ما تحت پوشش جنگل‌ها، یک مایل دورتر به سمت راست حرکت می‌کرد، دعانویس محمدان کل موقعیت یانکی‌ها تغییر می‌کرد و تقریباً بدون خونریزی به پیروزی می‌رسید.

یک شناسایی ساده قبل از نبرد، عملی بودن این حرکت و مزیتی را که از آن حاصل می‌شد، نشان می‌داد.» هیل فرماندهی آن جناح را بر عهده داشت و باید مطابق درک خود از وضعیت عمل می‌کرد، یا حداقل حقایق را به مافوق دعانویس خود گزارش می‌داد. این همان چیزی بود که روزکرانس هنگام انتقال سریع نیروها از راست به چپ، دعانویس امیریه نگران آن بود. اگر شریدان می‌توانست قبل از اینکه لانگ‌استریت در عمل دو برابر کردن سرعت به سمت جناح چپ، راه او را ببندد، به توماس برسد، چه اتفاقی می‌افتاد؟ تمایلات ژنرال توماس برای محافظت از سمت چپ خود، دعا نویسی نبوغ نظامی در بالاترین سطح را نشان می‌داد و ژنرال برد در این امر به او کمک رمل زیادی کرد.

دعانویس بیارجمند با این حال، این تنها یک نمونه از تاکتیک‌های بسیار شایسته ژنرال توماس در این نبرد بزرگ بود. او از نظر افسران و سربازان به بالاترین نقطه رسید. نبردهای هر دو روز این واقعیت را نشان می‌دهد که وقتی[150] اگر نیروها از پهلو مورد حمله قرار گیرند یا از عقب مورد حمله قرار گیرند، هر چقدر هم که در موکل جن موقعیت‌های دیگر نسبت فرشته به دشمن شجاع باشند، معمولاً تکه‌تکه می‌شوند. بارها در هر مقدس دو طرف، به ویژه در روز نوزدهم، در طول نبرد، نشان داده شد که نیروهای کهنه‌کار و همچنین هنگ‌های شیطانی جدید، در چنین موقعیتی دلسرد و گیج می‌شوند.

بسیاری از هنگ‌های سمت چپ در روز دوم، که روز قبل هنگام حمله از پهلو و مذهب عقب خم به ابرو نیاورده بودند، سپس تکه‌تکه شدند. نیروهای محافظت‌شده در جناح چپ ارتش اتحادیه، تمام روز بیستم را جنگیدند، دعانویس کلاته خیج کاملاً بی‌خبر از اینکه نه تنها در جلو و عقب خط خودی محاصره شده بودند، بلکه دو جناح ارتش نیز تنها حدود سه چهارم مایل از هم فاصله داشتند، اگرچه صبح دو و نیم مایل از هم فاصله داشتند. دعانویس محمدان ظهر، جناح راست ارتش اتحادیه منقبض شد و به سمت چپ عقب‌نشینی کرد. دستور عقب‌نشینی در اواخر عصر بیستم، برای این نیروها که تمام روز را با سهولت نسبی به عقب رانده بودند، غافلگیرکننده و شوک‌آور بود.

هزاران تفنگدار از درگیری دو روزه و راهپیمایی در کوهستان بسیار خسته و کوفته دعا بودند.[151] در روزهای قبل، وقتی یک هنگ که در عصر روز بیستم دراز کشیده دعاگر بود، سعی در برخاستن داشت، صدای جیرجیر استخوان‌های مشخصی به گوش می‌رسید و ناله‌ای خفیف اما محسوس همراه آن بود. بسیاری از آنها هنگام بازگشت شبانه به راسویل، از روی ناچاری در جنگل کنار جاده دراز کشیدند تا چرتی بزنند، به این امید که یک یا دو ساعت دعانویس رضوان استراحت کنند و سپس قبل از روشن شدن هوا دوباره به هنگ‌های خود بپیوندند. اما صدها نفر از آنها وقتی از خواب بیدار شدند، متوجه شدند که هوا روشن شده و بسیاری از آنها توسط سواره نظام دشمن اسیر شده‌اند.

دعانویس درجزین ارتش کنفدراسیون تا روز 23 از میدان نبرد پیشروی نکرد؛ تنها بخش کوچکی در روز 22 آنجا را ترک کرد. واقعیت این است که ارتش کنفدراسیون بسیار بیشتر از ارتش اتحادیه فرسوده شده بود؛ ژنرال براگ در روز 20 به ژنرال لانگ‌استریت گفت که متون کهن نیروهایش در سمت راست او فرسوده شده‌اند. فرشتگان [34] همان نیروهای کنفدراسیون که به خط مقدم نفوذ کرده و دیویس، شریدان و دیگران را از میدان بیرون رانده بودند، توسط برانان و گرنجر در تپه اسنودگراس چنان خشن رفتار شدند که نتوانستند آنها را برای حمله دیگری به جلو ببرند. کندی با[152] ارتش کنفدراسیون که به مواضع خود در اطراف چاتانوگا منتقل شد، ثابت می‌کند که آنها دعا عملاً شکست خورده‌اند.

در زمانی که دستورات به لشکرهای پشت کنده‌های چوب در سمت چپ برای آماده شدن برای عقب‌نشینی ارسال شد، فرماندهان آنها به ژنرال توماس خبر دادند که هیچ دلیلی برای عقب‌نشینی آنها وجود ندارد. آنها عقب‌نشینی کرده بودند و در آن لحظه به راحتی هر شیاطین حمله‌ای را دفع می‌کردند. دعانویس محمدان آنها از فاجعه سمت راست که ناشی از عقب‌نشینی وود بود، اجنه غیر مسلمان خبر نداشتند و ژنرال برد و فرماندهان تیپ او نیز تا پس دعانویس کلاته از عقب‌نشینی از حرکات نیروهای اتحادیه یا کنفدراسیون اطلاعی نداشتند. بسیاری از نویسندگان این عقیده گشایش را ابراز کرده‌اند که ارتش اتحادیه نباید عقب‌نشینی می‌کرد. اما برای سربازی که در میدان حضور داشت و حقایق طلسم نویس را می‌دانست – مانند غیبت فرمانده ارتش؛ دستور او که از عقب‌نشینی از دوردست برای عقب‌نشینی به راسویل ارسال شده بود؛ نبود مهمات و جیره غذایی؛ وضعیت کاملاً خسته سربازان عادی در اثر تلاش‌های فوق بشری دو روز نبرد و

دعانویس رودیان دعانویس محمدان راهپیمایی سخت قبل از اعمال صالح آن؛ ترس از اینکه اگر ارتش اتحادیه باقی بماند، ارتش کنفدراسیون ممکن است بین آن و چاتانوگا فاصله بیندازد،[153] فرمانده اتحادیه در آن زمان از وضعیت دین خسته و دلسرد ارتش کنفدراسیون آگاه نبود – به نظر می‌رسد که عقب‌نشینی در آن زمان و در آن زمان کار درستی بود. حداقل به نظر می‌رسد که توماس واقعاً کاری جز اعمال مربوط به جادو عقب‌نشینی نداشت وقتی دستور ژنرال روزکرانس دریافت شد. اگر ژنرال توماس فرمانده ارتش بود، شاید اوضاع جادو سیاه فرق می‌کرد. سواران اتحادیه به درستی با سایر نیروهای اتحادیه همکاری نکردند. فارست، با نیروی سواره نظام بزرگ کنفدراسیون خود، نزدیک به سمت راست ارتش کنفدراسیون بود و خدمات خوبی ارائه داد؛ این نیرو از نظر تعداد با پیاده نظام برابر بود.

محمدان

فارست باید با لشکری ​​از سواره نظام اتحادیه روبرو می‌شد. فقط یک تیپ سواره نظام در کرافیش اسپرینگز مورد نیاز بود؛ تیپ سواره نظام دیگر به همراه پیاده نظام دعا سواره نظام وایلدر که در سمت راست مک کوک مستقر بودند، باید در زمانی که بیشترین نیاز به آن وجود داشت، خدمات بهتری ارائه می‌دادند. این تقصیر فرمانده طلسم سواره نظام نبود، کلیسا زیرا او فقط از دستورات مافوق رمال خود اطاعت می‌کرد. در پیامی به ژنرال آر. بی. میچل، فرمانده سواره نظام،[154] ساعت 7:15 بعد از ظهر 20 سپتامبر، ژنرال روزکرانس گفت: «اگر امروز در سمت راست ما بودید، می‌توانستید به جناح دشمن حمله کنید و شرارت‌های غیرقابل شمارش زیادی مرتکب شوید.» چرا سواره فرشتگان نظام او به اندازه سواره نظام فارست به جناح راست کنفدراسیون به جناح راست اتحادیه نزدیک نبود؟ سواره نظام میچل خیلی دور بود که بتواند مؤثر جادو کهن باشد، وقتی فاجعه جناح را فرا گرفت:

قرار بود از آن محافظت کند، اما از تپه اسنودگراس در سمت راست دورتر از نیروهای گوردون گرنجر، در کلیسای مک‌آفی شیطانی در سمت چپ، بود. [155] شیاطین فصل سوم اشغال و نبردهای چاتانوگا وقتی ارتش کامبرلند از چیکاموگا و راسویل به چاتانوگا عقب‌نشینی کرد، اولین و مهم‌ترین کاری که باید انجام می‌شد، تقویت سریع در برابر حمله بود. دعا نویس نیروها مستقیماً به مکان‌هایی که برایشان تعیین شده بود، رفتند و وقتی همه در جای خود قرار گرفتند، خطوط نیمی از شهر را احاطه کردند و هر دو جناح به رودخانه دعانویس منتهی می‌شدند. این محتوا ترکیبی کلی از ایده‌های مرتبط با طلسم را ارائه می‌دهد. مک‌کوک در سمت راست، توماس در کنار کافر آن و کریتندن در سمت چپ قرار داشتند.

دعانویس محمدان نیروها بلافاصله کار ایجاد سنگرهای معمولی را آغاز کردند. این سنگرها هر از گاهی تا زمان رضایت‌بخشی تقویت می‌شدند. دو دژ تا حدی توسط دشمن تکمیل شده بود. این دو شیاطین دژ توسط توپخانه و پیاده نظام تکمیل و اشغال شده بودند. ارتش در اطراف شهر محاصره شده بود. قله کوه لوک‌اوت و دامنه‌های آن در حاجت گرفتن آن سوی نهر چاتانوگا به دشمن واگذار شد. این امر به ارتش کنفدراسیون فرماندهی رودخانه، راه‌آهن و واگن را می‌داد.[156] جاده‌ها (موازی با رودخانه)، بین چاتانوگا، بریجپورت و استیونسون. تنها جاده عملی دیگر به پایگاه‌های تدارکات، از طریق والدن جفر ریج در ضلع شمالی رودخانه بود.