دعانویس سرو

مهمانش نمی‌خواست، خودش را جمع و جور کرد و در اتاق را پیشینه تاریخی باز دعانویس کرد. با وحشتی جادو سیاه که از دیدن او در دلش پیدا بود، گروهبان من در حالی که دستانش را به هم می‌کوبید، فریاد زد: «به آسمان و همه مقدسین قسم! شنل قرمزی (که روح در میان آنها با این دعانویس سرو نام شناخته می‌شد) اینجا بوده و تو را مثل یک تکه چوب کچل کرده! حالا مثل روز روشن طلسم است که داستان قدیمی افسانه نیست. اما بگو ببینم گابلین چه قیافه‌ای داشت: به تو چه گفت؟ چه کرد؟» فرانتس که حالا طلسم دیگر از درون پرسشگر جادو خبر داشت، پاسخ داد: «گابلین شبیه مردی با شنل قرمز بود؛ کاری که کرد از شما پنهان نیست، و آنچه گفت را به خوبی به یاد دارم: ‘ای غریبه،’ گفت، به هیچ مهمانخانه‌داری که ترک است و غلات دارد اعتماد نکن.

دعانویس : او می‌دانست اینجا چه بلایی سرت خواهد آمد. عاقل و شاد باش. من از این خانه‌ی قدیمی‌ام بیرون می‌آیم، زیرا زمان من تمام شیطانی شده است. از این پس سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند هیچ گابلینی اینجا شورش نمی‌کند؛ من اکنون یک بختک خاموش می‌شوم تا صاحبخانه را آزار دهم؛ او را خفه کنم، نیشگون بگیرم، اذیتش کنم، مگر اینکه ترک گناهش را ببخشد؛ به تو آزادانه کمک و مسکن دعانویس بدهم تا موهای قهوه‌ای دوباره دور سرت جمع شوند.»[8] [8]اینجا هم، با موسیقی اسپکتر، فرانتس مصراع‌های فی‌البداهه اجرا می‌کند.— ویلاند ذکر . صاحبخانه از شنیدن این سخنان لرزید، صلیب بزرگی را در هوا در مقابل خود برید، به مریم مقدس سوگند یاد کرد که تا زمانی که مسافر مایل به ادامه سفر باشد، به او غذای رایگان بدهد، او را به خانه‌اش هدایت کرد و با او به بهترین نحو رفتار کرد.

دعانویس سرو

با این ماجراجویی، فرانتس تقریباً به عنوان یک جادوگر قدیس شهرت پیدا کرده بود، زیرا از آن پس متون کهن روح جادوگر حتی یک بار هم چهره‌اش را نشان نداد. او اغلب شب را در برج می‌گذراند؛ و یک بار یکی از راهزنان روستا مشرکان بدون اینکه ریش یا پوست سرش را لمس کند، با او همراه می‌شد. صاحبخانه که فهمیده بود شنل قرمزی دیگر در راملزبورگ قدم نمی‌زند، از این خبر بسیار خوشحال شد دعانویس سیریز و دستور داد از کافران غریبه‌ای که به گمان او طلسم نویس او را به قتل رسانده بود، به خوبی مراقبت شود. زمانی که خوشه‌های انگور شروع به رنگ گرفتن کردند و پاییزِ پیش‌رو سیب‌ها را سرخ کرد، دعانویس سرو موهای قهوه‌ای فرانتس دوباره روی طلسم شقیقه‌هایش حلقه زده بود و کوله پشتی‌اش را محکم بست؛ زیرا تمام افکار و اندیشه‌هایش دگرگون شده بود. روی پل وِزِر، به دنبال دوست، که به دستور آرایشگر گابلین، قرار بود به او

بگوید چگونه ثروتش را به دست آورد. هنگام خداحافظی اعمال مربوط به جادو با ماین هاست، آن مرد خیرخواه اسبی را که به خوبی زین و برگ شده بود، از اصطبل خود بیرون آورد، اسبی که صاحب قلعه به غریبه هدیه دعانویس پاریز داده بود تا خانه‌اش را دوباره قابل سکونت کند؛ و کنت فراموش نکرده بود که کیف پول کافی حرز برای پرداخت هزینه‌های سفرش همراه آن بفرستد؛ و بدین ترتیب فرانتس سوار بر اسب، سرحال و روشن‌قلب، همانطور که دوازده ماه پیش از آنجا بیرون آمده بود، به شهر زادگاهش بازگشت. او به دنبال اقامتگاه قدیمی خود در کوچه گشت، اما کاملاً بی‌حرکت و گوشه‌گیر ماند؛ فقط مخفیانه پرسید که اوضاع با متای زیبا چگونه است، آیا او هنوز زنده و مجرد است.

برای این سؤال، پاسخ رضایت‌بخشی دعا دریافت کرد و در این مدت به آن بسنده کرد؛ دعانویس سرو زیرا تا زمانی که سرنوشتش مشخص نشود، حاضر نبود ریسک کند و در مقابل او ظاهر شود یا ورودش جادو سیاه به برمن را به او اعلام کند. با اشتیاقی وصف‌ناپذیر، در انتظار اعتدالین بود؛ بی‌صبری‌اش هر دعانویس دشتک روز را دعا نویسی به سالی تبدیل می‌کرد. سرانجام، آن اجلِ طلسمات مدت‌ها آرزومند فرا رسید. شب قبل، نمی‌توانست چشم از جهان فرو بندد، زیرا به شگفتی‌هایی رمل که در راه بود می‌اندیشید. خون در رگ‌هایش می‌چرخید و می‌تپید، همانطور که در قلعه راملزبورگ، زمانی که در انتظار شبحِ ابجد مهمانش بود، چنین می‌کرد.

برای اطمینان از اینکه دوستِ مورد انتظارش را از دست ندهد، با سپیده دم از خواب بیدار شد و با سپیده دم به سمت پل وِزِر رفت که جادو هنوز خالی و بدون مسافر بود. او چندین بار در تنهایی در امتداد آن قدم زد، با آن پیشگوییِ شادیِ آینده، که شامل لذت واقعی از تمام سعادت‌های زمینی است؛ زیرا رسیدن به آرزوهایمان نیست، بلکه امیدِ بی‌چون و چرایِ رسیدن دعانویس خرمدره به آنهاست کافر که به روح انسان بالاترین و صمیمانه‌ترین رضایت را می‌دهد. او طرح‌های زیادی ریخت تا ببیند چگونه باید خود را به معشوقش متا، زمانی که خوشبختی فرشتگان مورد جادوگر نظرش از راه رسیده است، برساند؛ آیا بهتر است با شکوه کامل در برابر او ظاهر شود، یا با اولین تابش صبحگاهی از تاریکی سابق خود بیرون بیاید و کم‌کم تغییر در وضعیت خود را برای او آشکار کند.

دعانویس گهواره علاوه بر این، کنجکاوی کلیسا هزاران سوال در مورد این ماجراجویی پیش روی عقل گذاشت. چه کسی می‌تواند دوست شیاطین من باشد که قرار است در جادو پل وزر به استقبالم بیاید؟ دعانویس سرو آیا او یکی از آشنایان قدیمی من خواهد بود که از زمان نابودی‌ام، مرا کاملاً فراموش کرده است؟ او چگونه راه خوشبختی را برای من هموار خواهد کرد؟ و آیا این راه کوتاه خواهد بود یا طولانی، آسان خواهد بود یا پر زحمت؟[صفحه ۴۴]که عقل، با وجود کافر تمام تفکر و تأملش، حتی یک کلمه هم به آن پاسخ نداد. حدود یک ساعت بعد، پل شروع به بیدار شدن کرد؛ سواره، کالسکه‌سوار و پیاده روی روی آن در رفت و آمد بودند؛ و کالاهای تجاری زیادی از این سو به آن سو عبور می‌کردند.

نگهبانان معمول روز، گدایان و افراد سمج، کیمیاگری نیز به تدریج این سمت را که برای تجارتشان بسیار مناسب بود، به عهده گرفتند تا از خیریه عمومی کمک مالی دریافت کنند؛ زیرا از نوانخانه‌ها و خانه‌های کارگری، خرد قانونگذار هنوز هیچ تدبیری اندیشیده نشده بود. دعانویس باغ ملک اولین نفر از گروه ژنده‌پوشی که برای گردش‌گر شاد که از چشمانش امید شاد می‌خندید، درخواست صدقه کرد، سربازی مرخص شده بود که نشان نظامی یک پای چوبی به او قرض داده شده بود، زیرا او در گذشته چنان سرسختانه برای کشور مادری خود شیطانی جنگیده بود که پاداش سید و حاجی شجاعتش بود، با این امتیاز که هر جا که می‌خواست گدایی کند؛ و اکنون، در مقام قیافه‌شناس، مطالعه دعا انسان را بر روی پل وزر با چنان موفقیتی دنبال می‌کرد که به ندرت در تلاش‌هایش برای خیریه شکست می‌خورد.

نگاه جستجوگرانه‌اش در این مورد به هیچ وجه او را گمراه نکرد؛ زیرا فرانتس، از روی شادی قلبی، یک اسکناس سفید انگل-گروشن داخل کلاه مرد فلج انداخت. در ساعات صبح، وقتی هیچ‌کس جز صنعتگر زحمتکش مشغول نیست و شهرنشینان والامقام هنوز در استراحتی کسالت‌بار آرمیده‌اند، او به ندرت به دنبال دوست موعود دعانویس سرو خود می‌گشت؛ او انتظار داشت که او در طبقات بالاتر باشد و توجه کمی به مسافران حاضر داشت. با این حال، در حوالی ساعت شورا، سرو وقتی اعضای دعاگر خانواده برمن با لباس‌های رسمی باشکوهشان از کنار تالار عبور می‌کردند و در حوالی زمان تعویض، او کاملاً چشم و گوش داشت؛ مسافران را از دور زیر نظر داشت؛ و وقتی مردی مناسب از روی پل عبور می‌کرد، خونش شروع به جوشیدن می‌کرد و فکر دعا نویسی می‌کرد که او خالق ثروتش است.

سرو

در همین حال، ساعت‌ها می‌گذشت؛ خورشید بالا می‌آمد؛ شیطان دیری نپایید که ظهر وقفه‌ای در کار ایجاد کرد؛ جمعیت هجوم‌آور محو شدند؛ و هنوز دوست مورد انتظار ظاهر نشد. فرانتس اکنون کاملاً تنها روی پل بالا و پایین می‌رفت؛ هیچ اجتماعی را دعانویس در نظر نداشت جز گدایانی که بدون حرکت از محل، به مشتریان سرد خود موکل جن خدمت می‌کردند. او نیز هیچ ابایی از انجام مفاهیم طلسم اغلب با سیستم‌های آیینی نمادین همپوشانی دارند همین کار نداشت؛ شیاطین و چون آذوقه‌ای نداشت، مقداری میوه خرید و شامش را کافران بین راه خورد . تمام اعضای کلوپ که روی پل مشغول صرف غذا بودند، متوجه مرد جوان شده بودند که از صبح زود تا ظهر اینجا را تماشا می‌کرد، بدون اینکه با کسی صحبت کند یا کاری انجام دهد.

آنها …[صفحه ۴۵]او را به عنوان یک مسافرخانه منصوب کردند؛ و اگرچه همه از نعمت‌های او بهره‌مند شده بودند، اما او از انتقادات آنها در امان نماند. به شوخی، او را مأمور پل نامیده بودند. با این حال، قیافه‌شناس با انگشت چوبی متوجه شد که چهره‌اش دیگر به شادابی صبح نیست؛ به نظر می‌رسید که با جدیت به چیزی فکر می‌کند؛ کلاهش اجنه غیر مسلمان را روی صورتش کشیده بود؛ حرکاتش آهسته و متفکرانه بود؛ مدتی بود که پوست سیبی را گاز می‌زد، بدون اینکه به نظر برسد از این کار آگاه است. مردِ شماره ملا جاسوس فکر کرد که از این ظاهر ماجرا می‌تواند سودی ببرد؛ بنابراین پای چوبی و زنده‌اش را به حرکت درآورد و با قدم‌های آهسته طلسم به انتهای دیگر پل رفت و در انتظار متفکر نشست تا در ظاهر یک تازه وارد، سرو برای گرفتن علوم غریبه صدقه‌ای تازه به او حمله کند.

این اختراع به کمال موفقیت رسید: فیلسوف متفکر به گدا توجهی نکرد، دستش را به طور مکانیکی در جیبش فرو برد و یک سکه شش گروتی داخل جادو سیاه کلاه آن مرد انداخت تا از شر دعانویس سرو او خلاص شود. بعدازظهر، هزار چهره جدید دیگر بار دیگر حاجت گرفتن پدیدار شدند. نگهبان اکنون از تأخیر دوست شیاطین ناشناسش خسته شده بود، اما امید همچنان توجه او را به مسیر جلب ابطال کردن جادو می‌کرد. او در معرض دید تک تک مسافران قرار گرفت، به این امید که یکی از آنها او را در آغوش بگیرد؛ اما همه با سردی به راه خود ادامه دادند.