دعانویس برای ازدواج

حالا می‌توانم دکتر لاوی را در مورد این پسر دیگر، وارلی جوان، ببینم. سلام، متیوز، به دکتر بگو که من الان آزاد هستم.» چند دقیقه بعد، دعانویس برای ازدواج شخص نامبرده به حضور کاپیتان ویلمور برده شد. تازه وارد، جوانی محترم و خوش قیافه بود و تا جایی که در کشتی شناخته شده بود، شخصیتی خوب داشت. کاپیتان دعا از ظاهر او راضی بود و در آن لحظه بیش از حد معمول احساس مهربانی می‌کرد – احتمالاً به دلیل شادی اخیرش از شاهکارهای جورج گیلبرت. او با مهربانی غیرمعمولی صحبت می‌کرد. «خب، دکتر، چه کاری از دستم برمی‌آید برایتان انجام دهم؟ فکر می‌کنم آمده‌اید تا درباره ارنست وارلی جوان با من صحبت کنید؟» «بله، کاپیتان ویلمور، می‌خواهم از شما راهنمایی بخواهم.

دعانویس : پدرش بهترین دوستی بود که تا به حال داشته‌ام. وقتی بدون شش پنی یتیم شدم، دستم را گرفت و مرا به مدرسه فرستاد و از من مراقبت کرد. وقتی داشت می‌مرد، از من قول گرفت که شیطانی تمام تلاشم را برای پسرش بکنم، همانطور که او برای من کرده بود. اما می‌ترسم که نتوانم این کار را بکنم، هرچند که اگر می‌توانستم، خوشحال می‌شدم که این کار را انجام دهم…» «اما من نمی‌فهمم، دکتر. وارلی پیر – من کمی او را می‌شناختم – مرد ثروتمندی بود، شریک خانه‌ی وندربیِل و وارلی، یکی از بهترین خانه‌های کیپ‌تاون. این پسر دعانویس نمی‌تواند به پول جفت روحی نیاز داشته باشد.» «آه، البته که دارد.

دعانویس برای ازدواج

برادر بزرگترش تمام پول را دارد. او پسر همسر اول، دختر پیر وندربیِل، بود و تمام پول حاصل از تجارت به او می‌رسید. ثروت همسر دوم به ارنست رسید؛ اما تمام آن، ذره ذره، در ورشکستگی بانک استاینبرگ در سال گذشته از بین رفت.» «برادر بزرگتر کاری نمی‌کند؟» «چیزی بیش از شرم نمی‌تواند او را به این کار وادار کند. او از همسر دوم پدرش متنفر بود و اکنون از پسر او متنفر است.» «این پسر چند سالشه؟» «از نوزده سالگی گذشته؛ خیلی آرام و ساکت، اما کلی کار بلد است. اگر فرصتش را داشت، پول برادرش را نمی‌گرفت دعانویس برای ازدواج می‌گوید که می‌خواهد سنت‌های فرهنگی، آداب و رسوم آیینی را حفظ کردند برای خودش کار احضار کند.

می‌خواست کشیش شود رمل و پاییز امسال به کافران دانشگاه می‌رفت، اما اوضاع بانک خراب بود. حالا هر نصیحتی که به او طلسم بکنم، می‌کند، اما نمی‌دانم چه نصیحتی بکنم.» «نوزده سال!» – برای نیروی دریایی خیلی پیر است. «می‌خواستم کشیش شوم!» – برای ارتش مناسب نیست. «هر کاری که صلاح می‌دانید انجام دهید!» مطمئن هستید؟ این روزها کمتر جوانی کاری جز آنچه خودش دوست دارد انجام می‌دهد.» «بله، او هر چیزی را که من توصیه کنم انجام می‌دهد، چون می‌داند که من واقعاً به او اهمیت می‌دهم. هر جا که بخواهد به او تحمیل شود، می‌تواند سرسخت و سرکش باشد.

من این را یک یا سید و حاجی دو بار دیده‌ام. ارنست دعانویس خلق و خوی برادرزاده‌ات فرانک را ندارد، که در دعاگر آن لحظه تند و عجول است، اما دوباره درست می‌شود. او مثل فرانک در یک دقیقه دعا دعانویس گمیشان به خودش نمی‌آید، اما با این وجود آدم خوبی است.» با شنیدن نام برادرزاده‌اش، ابروهای کاپیتان درهم رفت. با لحنی عصبانی گفت: «روح جادو فرانک می‌خواهد آرام شود، آقای لاوی. باید به او یاد بدهم که فقط یک اراده در کشتی مجاز است و آن هم اراده کاپیتان است. فرانک می‌تواند طلسم سوار کشتی شود و فرشته بپرد و به سمت مهره‌ای که علوم غریبه به من می‌گویند شلیک کند، اما نمی‌تواند کشتی من کافران را فرماندهی کند و دعانویس برای ازدواج نباید هم بکند.

اجازه نمی‌دهم برای دستورهایم دلیل بخواهد و اگر شیطانی دوباره این کار را بکند، آرزو می‌کند که کاش نکرده بود. اما این حرف‌ها فایده‌ای ندارد، آقای لاوی.» دعا نویسی سپس در حالی که به خودش می‌آمد، دعانویس مردهک اضافه کرد: «ما داشتیم درباره وارلی جوان صحبت می‌کردیم. بهتر است سعی کنی برایش در خانه‌ای در کیپ تاون منشی‌گری کنی. منظورت این طلسم است که بعد از سفر خودت آنجا ساکن می‌شوی، مگر نه؟» «خب، نه، آقا، فکر نمی‌کنم منظورم این بود، اما الان ترجیح ابجد می‌دهم برای یک قرار پزشکی در کلکته تلاش کنم. می‌بینید که مشرکان دعا برای ارنست راحت طلسم نخواهد بود که با برادرش در کیپ باشد…» «می‌بینم.

خب، پس، بهتر است هر دوی شما با من به کلکته بیایید. به جرأت می‌توانم بگویم – اگر از این اعمال مربوط به جادو پسر دعا راضی باشم – شاید بتوانم با یکی از بازرگانان یا بانکداران آنجا صحبت کنم. او چه می‌داند؟ چه کاری می‌تواند انجام دهد؟» «آقا، ایشان یک محقق کلاسیک قابل تحمل و یک حسابدان خوب هستند، روح دکتر فلپس به من گفت…» کاپیتان مداخله کرد و گفت: «خوب است.» «و او رمال کمی فرانسه می‌داند، و در تیراندازی با اسلحه مهارت دارد، و می‌تواند اسب سواری کند، هرچند نمی‌تواند هیچ‌کدام را مثل فرانک انجام دهد…» کاپیتان ویلمور با عجله حرفش را قطع کرد: «فرانک، بی‌خیال.

او در هر شرایطی مؤدب است، که از فرانک هم بهتر است. خب، همین کافی است. شما دو نفر با کشتی هوگلی به کلکته بروید، و بعد دوباره با شما صحبت خواهم کرد.» آقای لاوی برخاست و رفت، در حالی که از فرمانده‌اش که عموماً انرژی مثبت کاپیتان محبوبی نبود، بسیار سپاسگزار بود. دعانویس برای ازدواج او در واقع مردی شیاطین مهربان، اما بسیار پرشور و در عین حال سرسخت در اقتدار خود بود و با صدور دستورات ناخواسته به شیوه‌ای آمرانه و بدون ارائه توضیحاتی که می‌توانست آزردگی ناشی از آنها را تسکین دهد، مستعد رنجاندن دیگران بود. به ویژه او و متون کهن برادرزاده‌اش، فرانک ویلمور، که بیش فرشتگان از یک بار به او اشاره شده است، دائماً با هم اختلاف داشتند.

فرانک پسری هجده ساله، سرزنده و با روحیه‌ای خوب بود که عمویش از یک مدیر، که به او خدمت کرده بود، برای او مدرک افسری گرفته بود. و این پسر اکنون در راه پیوستن به جادو سیاه هنگ خود بود. فرانک همیشه آرزوی سرباز شدن را داشت و وقتی از خوش‌شانسی‌اش شنید، بسیار خوشحال شد. اما عمویش هیچ اشاره‌ای به او نکرد که این امر از طریق او حاصل شده است. در واقع، این خبر چنان با لحنی خشن و ظاهراً توأم با اکراه اعلام شده بود که فرانک از عمویش بیزار شد، و این بیزاری حتی پس از تماس حضوری آنها در کشتی هوگلی نیز از بین نرفت .

با این حال، آن سه پسر خیلی زود با هم پیمان برادری بستند و قبل از اینکه دماغه فینیستر را ببینند، به فرشتگان سرعت با هم دوست شدند. ساعت‌ها بود که غرق در شرح ماجراجویی‌های ساحل و گمانه‌زنی‌هایشان در مورد آینده‌ای که پیش رویشان بود، بودند. هیچ نکته‌ای نبود که جفر آنها بیش از محکوم کردن استبداد کاپیتان و تصمیمشان برای تسلیم نشدن در برابر آن، صمیمانه دعانویس با هم توافق داشته باشند. وقتی آقای لاوی، پس از ملاقاتش در کابین کاپیتان، به عرشه آمد، هر سه نفرشان روی دیواره‌های کشتی خم شده بودند و دعانویس برای ازدواج شیری در کنار فرانک چمباتمه زده بود، اما هر سه، با کمال تعجب، کاملاً ساکت دعانویس شیبان بودند.

آقای لاوی نگاهی به دریا انداخت و فوراً دلیل رفتار غیرمعمول آنها را شیاطین فهمید. کشتی در تفاسیر نمادین مرتبط ممکن است بین منابع دعانویس برای ازدواج متفاوت باشد یکی دو ساعت گذشته به خوبی پیش می‌رفت و حالا به اندازه کافی به جزایر قناری جادو کهن نزدیک شده بود که قله تنریف، مانند ابری مثلثی شکل و کم‌ارتفاع، به وضوح دعانویس رامشیر دیده می‌شد و بقیه جزیره نیز کم‌کم در معرض دید قرار می‌گرفت. آقای لاوی همزاد به گروه پیوست و خود را برای تماشای چیزی که شاید باشکوه‌ترین حرز منظره‌ای باشد که سینه پهناور اقیانوس اطلس به نمایش می‌گذارد، آماده کرد. در ابتدا، طرح کلی کوه جادو بزرگ، با ارتفاع دوازده هزار فوت، توده‌ای ابری و کدر، بی‌شکل و نامشخص را نشان می‌داد.

دعا ازدواج

اما با گذشت بعد از ظهر، صخره‌های شیب‌دار پوشیده از طلسم گدازه قابل مشاهده شدند و قله‌های دندانه‌دار آناگا به آرامی در برابر چشم رشد کردند. سپس، دماغه‌ها یکی پس از دیگری خود را نشان دادند و توده‌های خاکستری کیمیاگری تیره و سنگین جادوگر خود را به رنگ‌های قهوه‌ای، قرمز و زعفرانی تقسیم کردند. اکنون باغ‌های پلکانی که کناره‌های کشت‌شده را پوشانده بودند، پدیدار شدند و بر فراز آنها، طرح‌های زیبای صخره‌ها که با شاخ و برگ‌های فرفیون و مورد در هم آمیخته بودند، و گهگاه به دره‌های کوهستانی وحشی منتهی می‌شدند که بال پرنده می‌توانست از آنها عبور کند. سرانجام، ساحل آهنین که امواج در آن به صورت توده‌های کف‌آلود می‌شکستند، نمایان شد و بر فراز صخره‌های سنگی، خط طولانی و کم‌ارتفاع مناره‌ها و خانه‌هایی که شهر سانتا کروز را متمایز می‌کردند، نمایان دعانویس سیریز شد.

برای مدت طولانی، نور قرمز غروب خورشید به اندازه‌ای قوی بود که نماهای سفید خیره‌کننده، سقف‌های مسطح و پنجره‌های بدون شیشه را که در مقابل دیوارهای عمودی سنگ بازالتی قرار داشتند، به وضوح علوم غریبه قابل تشخیص می‌کرد. سپس مه تیره‌ای که از دریا به سمت بالا می‌آمد، مانند پرده در تئاتر یونان باستان، موکل جن شروع شیطانی به پنهان کردن کشتی‌ها در بندر، اسکله‌ها و باتری‌ها کرد، تا اینکه تمام شهر در تاریکی گم شد. بالاتر گسترش یافت و توده‌های خرزهره، آربوتوس و پوینستیا در باغ‌ها و رنگ‌های قهوه‌ای صخره‌های بالا را پنهان کرد. سپس شکاف‌های سفید گدازه از چشم پنهان شدند و قله به تنهایی در برابر آسمان تاریک ایستاده بود، توده‌های برف آن در نور گلگون و غنی خورشید در حال غروب غرق شده دعانویس برای ترک اعتیاد بودند.