دعانویس مرجغل

بدون آن تمام دستورالعمل‌های لاتین دقیق کاملاً بی‌فایده بودند. او از اجنه غیر مسلمان تمام کیمیاگران و دانشمندان پاریس دعوت کرد تا بیایند شماره ملا و آنها را دعانویس مرجغل بررسی کافر کنند، اما همه آنها به همان اندازه که عاقل بودند، رفتند. هیچ کس نمی‌توانست شیطانی از نیکلاس یا نقاشی‌هایش چیزی بسازد؛ و برخی حتی تا آنجا پیش رفتند که می‌گفتند کتاب ارزشمند او شیطان یک پَره هم نمی‌ارزد. تحمل این موضوع غیرممکن بود؛ و منابع فولکلور به سنت‌های طلسم نمادین اشاره دارند نیکلاس تصمیم گرفت خودش این راز بزرگ را کشف جادو سیاه کند، بدون اینکه فیلسوفان شیاطین را به دردسر بیندازد. او در صفحه اول برگ چهارم، تصویر عطارد را یافت که توسط پیرمردی شبیه زحل یا زمان مورد حمله قرار گرفته بود.

دعانویس : دومی یک ساعت شنی روی سر و در دست داسی داشت که با آن به پاهای عطارد ضربه می‌زد. پشت برگ، گلی را نشان می‌داد که طلسم بر فراز کوهی رشد کرده بود و باد آن را به شدت تکان می‌داد، با ساقه‌ای آبی، شکوفه‌های قرمز و سفید و برگ‌هایی از طلای خالص. در اطراف آن تعداد زیادی اژدها و گریفین وجود داشت. در صفحه اول از برگ پنجم، باغی زیبا تصویر شده بود که در میان آن، نماز خواندن درخت گل رزی با شکوفه‌های کامل، به تنه درخت بلوط غول‌پیکری تکیه داده شده بود. در پای این باغ، چشمه آبی به رنگ شیر جوشان می‌جوشید که جویباری کوچک را طلسم تشکیل می‌داد و در طلسم میان اعمال صالح باغ جاری می‌شد گشایش و سپس در شن‌ها گم می‌شد.

دعانویس مرجغل

دعا در صفحه دوم، پادشاهی با شمشیری در دست، بر تعدادی سرباز نظارت داشت که در اجرای دستورات او، تعداد زیادی از کودکان خردسال را می‌کشتند و دعاها و اشک‌های مادرانشان را که سعی در نجات آنها از نابودی داشتند، نادیده می‌گرفتند. خون کودکان توسط گروه دیگری از سربازان با دقت جمع‌آوری و در ظرف بزرگی ریخته شد که در آن دو پیکره تمثیلی خورشید و ماه در حال شستشو بودند. دعانویس مرجغل نیکلاس بیچاره بیست و یک سال خود را با حاجت گرفتن مطالعه این تصاویر خسته کرد، اما هنوز هم نمی‌توانست از آنها چیزی بفهمد. همسرش پترونلا سرانجام او را متقاعد کرد که یک خاخام کافر دانشمند پیدا کند؛ اما هیچ خاخامی در مذهب پاریس وجود نداشت که به اندازه کافی دانشمند باشد تا به او خدمت کند.

یهودیان تشویق کمی برای اقامت در فرانسه دریافت کردند و همه روسای آن قوم در اسپانیا جفر مستقر بودند. بر این اساس، نیکلاس فلامل به اسپانیا رفت. او کتاب خود را در پاریس گذاشت، شاید از ترس اینکه در جاده آن را از طلسم او بدزدند؛ و با گفتن به همسایگانش که به زیارت مقبره سنت جیمز کامپوستلو می‌رود، پیاده به سمت مادرید در جستجوی یک خاخام رفت. او دو جادو سال در آن کشور غایب بود و خود را به تعداد زیادی از یهودیان، از نوادگان کسانی که در زمان سلطنت فیلیپ آگوستوس از فرانسه اخراج شده بودند، شناساند. معتقدان به سنگ فیلسوف شرح زیر را از ماجراهای او نقل می‌کنند: می‌گویند که در لئون با یک یهودی مسلمان شده به نام کوش، یک طلسم نویس پزشک بسیار دانشمند، آشنا شد.او عنوان و ماهیت کتاب کوچکش را برایش توضیح داد.

دکتر به محض شنیدن نام کتاب، غرق در شادی شد و بلافاصله تصمیم گرفت نیکلاس را تا پاریس همراهی کند دعا تا بتواند آن را ببیند. آن دو با هم به راه افتادند؛ دکتر در راه، همراهش را با تاریخچه کتابش سرگرم می‌کرد، که اگر کتاب اصلی‌ای بود که او فکر می‌کرد، از توصیفی که از آن شنیده بود، دعانویس مرجغل به خط خود ابراهیم بود و در اختیار شخصیت‌هایی به بزرگی موسی، دعانویس آشخانه رمال یوشع، سلیمان و اسدرا بوده است. این شیاطین کتاب شامل تمام اسرار دین کیمیاگری و بسیاری از علوم دیگر بود و ارزشمندترین کتابی توسل بود که تا به حال در این دنیا وجود داشته است.

خود دکتر به هیچ وجه ماهر نبود و نیکلاس از سخنرانی او بسیار بهره برد، زیرا در لباس زائران فقیر، با اطمینان از قدرت خود برای تبدیل هر بیل قدیمی در آن پایتخت به طلای خالص، راه خود را به سمت پاریس ادامه دادند. اما متأسفانه، وقتی به اورلئان رسیدند، دکتر دعا نویسی به دعانویس قیدار شدت بیمار شد. نیکلاس در کنار تخت او مراقب بود و نقش دوگانه یک پزشک و پرستار را برای او دعا نویسی ایفا کرد. اما او پس از چند روز درگذشت، در حالی که در آخرین نفس خود از اینکه به اندازه کافی زنده نمانده بود تا آن کتاب گرانبها را ببیند، اظهار تاسف می‌کرد.

نیکلاس آخرین احترامات را به بدن خود نشان داد؛ و با شیطانی قلبی اندوهگین، و بدون حتی یک ریال در جیب، به خانه نزد همسرش پترونلا رفت. او بلافاصله مطالعه تصاویر خود را از سر گرفت؛ اما به مدت دعانویس سلطان‌شهر دو سال کامل، جادو سیاه او به هیچ وجه آنها را درک نمی‌کرد. سرانجام، در سال سوم، کورسویی از نور بر درک او سایه افکند. او برخی از حالات چهره دوستش، پزشک، را که تا آن زمان از خاطرش رفته بود، به یاد آورد و دریافت که تمام آزمایش‌های قبلی او بر اساس اشتباهی انجام شده است. او اکنون با انرژی تازه‌ای آنها را از سر روح گرفت و در پایان سال از دیدن پاداش تمام زحماتش خرسند بود.

لنگلت می‌گوید، در ۱۳ ژانویه ۱۳۸۲، او روی جیوه پرتوافکنی کرد و مقداری نقره بسیار عالی به دست آورد. در ۲۵ آوریل بعد، مقدار زیادی جیوه را به طلا تبدیل کرد و راز بزرگ از آن او شد. نیکلاس اکنون حدود هشتاد سال سن داشت و هنوز دعاگر پیرمردی تنومند و قوی بود. دوستانش می‌گویند که با کشف همزمان اکسیر حیات، او راهی برای دور نگه داشتن مرگ سید و حاجی به دعانویس مدت یک ربع قرن دیگر پیدا کرد؛ دعانویس مرجغل و اینکه او در سال ۱۴۱۵، در سن ۱۱۶ سالگی، درگذشت. در این فاصله، او مقادیر هنگفتی طلا به دست آورد، حرز هرچند از نظر ظاهری، به اندازه یک موش فقیر بود.

در اوایل دوران تغییر سرنوشتش، مانند یک مرد شایسته، دعانویس با همسر پیرش پترونلا مشورت کرد تا بهترین استفاده را از ثروتش ببرد. پترونلا پاسخ داد که از آنجایی که متأسفانه آنها فرزندی ندارند، بهترین کاری که می‌تواند انجام دهد، ساختن بیمارستان و وقف کلیساها است. نیکلاس نیز چنین فکر می‌کرد، به خصوص وقتی که شروع به یافتن …اینکه اکسیر او نمی‌توانست مرگ را از او دور کند کافران و دشمن شوم به سرعت دعانویس خواف به او حمله می‌کرد. او کلیسای دعا نویس سنت ژاک دو لا بوشری، نزدیک خیابان ماریوو، جایی که تمام عمرش را در آن گذرانده بود، به علاوه هفت کلیسای دیگر در نقاط مختلف پادشاهی، را وقف کرد.

او همچنین چهارده بیمارستان وقف کرد و سه کلیسای کوچک ساخت. شهرت ثروت عظیم و سخاوت‌های بی‌دریغ او به زودی در سراسر کشور تعویذ پیچید و از جمله پزشکان دعانویس مرجغل مشهور آن زمان، ژان گرسون، ژان دو کورتکوئیس محتوا ممکن است با دیدگاه‌های گسترده‌تر به‌روزرسانی شود. و پیر دالی، به ملاقاتش رفتند. آنها او را در آپارتمان محقرش، با لباسی تنگ و در حال خوردن فرنی از ظرفی سفالی یافتند؛ و رازش را به اندازه تمام اسلافش در کیمیاگری، دست‌نیافتنی یافتند. شهرت او به گوش پادشاه، چارلز ششم، رسید که آقای دو کراموزی، استاد درخواست‌ها، را فرستاد تا بفهمد که آیا نیکلاس واقعاً سنگ فیلسوف را کشف کرده است یا خیر.

اما آقای دو کراموزی از ملاقاتش چیزی نفهمید؛ مرجغل تمام تلاش‌های او برای شنیدن نظر کیمیاگر بی‌فایده بود و او به نزد ارباب سلطنتی خود بازگشت، در حالی طلسم که از آمدنش عاقل‌تر نشده بود. در همین سال، ۱۴۱۴، بود که پترونلای وفادار خود را از دست داد. او مدت زیادی از مرگ او زنده نماند، اما سال بعد دعانویس دندی درگذشت و با شکوه فراوان توسط کشیشان سپاسگزار سنت ژاک دو لا بوشری به فرشتگان خاک سپرده شد. ثروت عظیم نیکلاس فلامل، همانطور که سوابق چندین کلیسا و بیمارستان در فرانسه گواهی می‌دهد، غیرقابل انکار است. اینکه او کیمیاگری می‌کرد نیز به همان اندازه قطعی است، زیرا آثار متعددی در این زمینه از خود به جا گذاشته است.

مرجغل

کسانی که او را به طلسم خوبی می‌شناختند و به سنگ فیلسوف اعتقاد نداشتند، پاسخ رضایت‌بخشی در مورد راز ثروت او ارائه می‌دهند. آنها می‌گویند که او همیشه خسیس و رباخوار بود؛ نسخ خطی سفر او به اسپانیا با انگیزه‌های بسیار متفاوتی از آنچه کیمیاگران ادعا می‌کردند، انجام شد؛ در واقع، او برای جمع‌آوری بدهی‌های دعانویس درگز یهودیان آن کشور به برادرانشان در پاریس رفت ابجد و با توجه به دشواری جادو جمع‌آوری و ابطال کردن جادو خطرات جاده، کمیسیون کاملاً درصدی دریافت می‌کرد؛ وقتی هزاران دلار داشت، تقریباً با طلسمات هیچ چیز زندگی نمی‌کرد؛ و وام‌دهنده عمومی اعمال مربوط به جادو پول بود، با سودهای هنگفت، به همه جوانان دعانویس ولخرج دربار فرانسه.

از جمله آثاری که نیکلاس فلامل در مورد کیمیاگری نوشته است، می‌توان به «خلاصه فلسفی» اشاره کرد ، شعری که در سال ۱۷۳۵ به عنوان ضمیمه‌ای برای جلد سوم رمان «رُمان دِ لا رُز» تجدید چاپ شد . او همچنین سه رساله در مورد فلسفه طبیعی فرشتگان و یک تمثیل کیمیاگری با عنوان «آرزوی آرزو » نوشت . نمونه‌هایی از نوشته‌های او و یک کپی از نقاشی‌های کتاب ابراهیم او را می‌توان در « کتابخانه فیلسوفان کیمیا» دعانویس امیدیه اثر سالمون مشاهده کرد . نویسنده مقاله «فلامل» در « بیوگرافی جهانی» می‌گوید که تا صد سال پس از مرگ فلامل، بسیاری از استادان معتقد بودند که او هنوز زنده است و بیش از ششصد سال زندگی خواهد کرد.

خانه‌ای که او قبلاًاین خانه که در گوشه خیابان ماریوو واقع شده، اغلب توسط دلالان دعانویس مرجغل زودباور تصرف شده و از بالا تا پایین به امید یافتن طلا زیر و رو شده است.