دعانویس رضی

این یک نقص رایج در بین همه وحشی‌ها و همچنین همه طلسم شرقی‌ها است؛ اما در مورد آینوها این دعا نقص رمال حتی برجسته‌تر است؛ و وقتی علاوه بر این، دشواری فهماندن دقیق منظور به آنها در دعانویس رضی نظر گرفته شود، جای تعجب نیست که اگر مسافر نهایت تلاش خود را برای پیگیری تحقیقات خود به کار جادو سیاه نگیرد، به نتیجه نادرستی برسد. مطالعات انسان‌شناسی، آیین‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد البته آینوهایی که با ژاپنی‌ها در تماس بوده‌اند، خدایی را می‌شناسند و برخی از آنها، به تحریک بونزهای ژاپنی ، بودایی‌های اسمی شده‌اند. بنری، در پیراتوری، دعا یک معبد کوچک بودایی، ساخت ژاپن، را که بر روی تپه‌ای در همسایگی ساخته شده بود، به من نشان داد.

دعانویس : در تمام رمل مدتی که در کافران پیراتوری بودم، هرگز شاهد پرستش هیچ آینو در آن نبودم. روزی دو پسر را دیدم که به آن سنگ پرتاب می‌کردند، اما به سختی می‌توان آن را عملی از روی احترام نامید، حتی در میان دوستان پشمالوی من. در مورد منشأ و کاربرد این زیارتگاه، برخی به من گفتند که این زیارتگاه برای خدای ژاپنی‌ها ساخته شده است. شیطانی بنری، که کافر روح همیشه «به خوبی آگاه» بود، چه در مورد چیزهایی که می‌دانست و چه در مورد چیزهایی که نمی‌دانست، گفت که این زیارتگاه به افتخار یوشیتسونه، شخصیت ژاپنی که، همانطور که دیده‌ایم، قهرمان افسانه‌های نیمه‌آینو است و تصویر یا روح او، طبق داستان‌های مسافران، توسط آینوها پرستش می‌شود، ساخته شده است.

دعانویس رضی

همیشه عبادت کردن برای من عجیب به نظر می‌رسید که پیراتوری آینو این قهرمان ژاپنی را در افسانه‌های خود داشت، اما عجیب‌تر اینکه او را خدای خود قرار دادند. با این حال، چیزی که از همه منحصر به فردتر بود این بود که به استثنای ارواح بنری و چند نفر دعانویس دیگر[صفحه ۲۸۴] و دیگران در پیراتوری، و به نظر نمی‌رسید هیچ آینوی دیگری که در هیچ بخش دیگری از یزو ملاقات کردم، از یوشیتسونه – یا اوکیکورومی، آنطور که گاهی اوقات آنها او را صدا می‌زنند دعانویس رضی چیزی بداند؛ و علاوه بر این، آنها هیچ چیز از اعمال او یا دلیل پرستش او نمی‌دانستند.

آینوی توکاچی‌ها هیچ چیز از این شخصیت نمی‌دانستند. ایده آینو از روح همیشه با «نفس» یا «زندگی» مرتبط است؛ و در مورد رستاخیز بدن و زندگی آینده روح، آنها هرگز حتی خواب آن را هم ندیده‌اند. تناسخ نیز برای آنها به همان اندازه ناشناخته است. همانطور که خوانندگان من دیده‌اند، در توصیف تدفین، ابزارها و سلاح‌هایی که متعلق به دعانویس زازران یک فرد متوفی بوده‌اند، همراه او دفن می‌شوند. با این حال، دین این اشیاء قبل از انداختن در قبر، خرد می‌شوند؛ زیرا ایده این نیست که جسد مرده باید در دنیای دیگر از این چیزها جادو سیاه بهره‌مند شود، بلکه این است که هیچ اعمال صالح شخص دیگری نباید از آنچه در این دنیا دارایی او بوده است، استفاده کند.

قدرت استدلال آینو او را فراتر از آنچه صرفاً مادی است، نمی‌برد. ذهن او هرگز برای فراتر رفتن از آن حد آموزش ندیده است و او متوجه می‌شود که می‌تواند در آن به خوبی زندگی کند. مانند همه حیوانات، او توسط دعانویس برده رشه غریزه خود هدایت می‌شود که به او می‌گوید چه چیزی برای او خوب و چه چیزی بد است. اما در هر تلاشی برای فهمیدن اینکه چرا چنین چیزهایی برای او خوب یا بد هستند، کاملاً سردرگم می‌شود و باید از جستجو دست بکشد. اگرچه آینو از نوعی زیرکی ابتدایی عاری نیست، اما تا آخرین درجه نادان دعا و کم‌عقل شیاطین است و همانطور که تمایلی به پذیرش دعانویس شیوه‌های جدید زندگی ندارد، دعانویس رضی قادر به پذیرش ایده‌های جدید یا افکار بزرگتر نیز نیست.

تصور صرف یک موجود برتر، که خالق همه چیز و بالاتر از همه چیز احضار است، بسیار فراتر از درک هر آینو است. خوردن و آشامیدن چیزی است که او اساساً برای آن زندگی می‌کند. دعانویس بویین‌زهرا او تشنه دانش نیست و برای الوهیت تلاش نمی‌کند؛ و هیچ نوع عقیده‌ای ندارد و هیچ فرمولی برای قربانی یا عبادت ندارد، که دو شرط ضروری حتی برای ابتدایی‌ترین دین هستند. آنچه آینوها واقعاً در زمینه دعانویس ماوراءالطبیعه دارند، خرافات ساده‌لوحانه وحشیان عادی است که خود دعا را در طلسم‌های خاص یا ترس از نشانه‌های خاص نشان می‌دهد. با این حال، پس از آن مرحله، آنها جهان را همانطور که هست می‌پذیرند.

دعانویس کامو و چوگان آنها هیچ ایده‌ای ندارند که چه کسی آن کافر را ساخته است و مشتاق طلسم نویس یادگیری نیستند. خورشید، ماه، خرس‌ها، ماهی قزل‌آلا، آب، آتش، کوه‌ها، درختان،[صفحه ۲۸۵] همه چیزهایی هستند که یک آینو برای آنها نوعی احترام احمقانه قائل است، نه به معنای شیطانی احترام، زیرا می‌داند که دعا بدون آنها جادو سیاه نمی‌تواند زندگی کند. این امر باعث شده است که برخی افراد این اشیاء را به عنوان خدایان اصلی آینو دعا نویسی تعریف کنند و خود مردم را مشرک بنامند. کلمه فرشتگان کاموی یا کاموی به عنوان “خدا” و خدایان به عنوان “الوهیت” ترجمه شده‌اند. حال، کلمه کاموی یا کاموی واقعاً به چه معناست؟ ترجمه شیطان تحت‌اللفظی آن به معنای “قدیمی” یا “کهن” است؛ اما در میان صدها معنی دیگر، به “بزرگ”، “زیبا”، “عجیب”، “آن”، “مرد”، “کسی که” و غیره نیز اشاره دارد.

در واقع، از آن برای توصیف هر چیزی، چه خوب و چه بد، استفاده می‌شود؛ و از برخی جهات با صفت‌های ما “شگفت‌انگیز”، “وحشتناک”، “بزرگ” مطابقت دارد؛ اما سید و حاجی طلسم مطمئناً آینوها با این دعا نویسی کلمه قصد ندارند اشیاء را که به این شکل به عنوان خدایان متعدد توصیف شده‌اند، مشخص کنند. هر چیزی دعانویس نصرت‌آباد که برای آنها احترام یا ترس ایجاد کند، به عنوان کاموی طلسم یا کامویی توصیف می‌شود که به این ترتیب مقدس در مورد خورشید، ماه، ستارگان، کوه‌ها، رودخانه‌ها، دعانویس رضی درختان کهنسال، خرس‌ها، ماهی قزل‌آلا، سنگ‌های بزرگ و غیره به کار می‌رود، نه با هدف تبدیل آنها به الوهیت، بلکه صرفاً برای مشخص کردن قدرت، عظمت یا قدمت آنها.

این کلمه به هر نوع چیزی، جاندار یا بی‌جان، خوب یا بد، مورد احترام یا تمسخر، ترسناک یا مورد احترام، تحسین یا نفرت، اطلاق می‌شود. این کلمه گاهی اوقات یک پیشوند، گاهی اوقات یک ضمیمه است و جهانی‌ترین طلسم ویژگی جهان یا زبان آینو است. بنابراین، ما مجبور به این نتیجه هستیم که یا آینوها مشرک یا پان‌ته‌ئیست هستند شیاطین تا حدی که گاهی اوقات همه چیز و همه کس را به یک خدا تبدیل می‌کنند. یا اینکه مترجمان معنای خود و بسیار اغراق‌آمیزی به کلمه کاموی داده‌اند و این به اصطلاح خدایان اصلاً خدا نیستند. به نظر من هیچ نظر دیگری در این مورد وجود ندارد.

آینوها به معنایی که ما فکر می‌کنیم، خدایی ندارند. نویسندگان دین آینو با نتیجه گیری بر اساس مقدمات اشتباه، طبیعتاً به کلی گمراه شده اند. برای مثال، کلمه مرکب کوتان-کارا-کامویی ،[39] که یک مبلغ مذهبی دعانویس رضی فرهیخته آن را «خالق» ترجمه کرده است، تنها به معنای «مردی که روستا را ساخته است» است – توصیفی که به سختی با کلیسا شکوهی که مترجم خیال‌پرداز آن به کلمات نسبت داده است، مطابقت دارد. از طرف دیگر، کامویی دعانویس علی آباد کتول کوتان ، که طبق برخی منابع[صفحه ۲۸۶] «خانه خدا» در معنای واقعی خود «یک علوم غریبه روستای باستانی؛ مکانی زیبا» است. وقتی کامویی برای اشخاص به کار می‌رود، معمولاً پسوند است؛ وقتی برای اشیا به کار می‌رود، پیشوند است.

اما بیایید به اینائوها بپردازیم که برخی آنها را «خدایان آینو» و برخی دیگر «نمادهای الهی» می‌نامند. رضی این اینائوها چوبدستی‌های بیدی هستند که تعویذ براده‌هایی از انتهای بالایی، گاهی از وسط و گهگاه از نزدیکی انتهای پایینی آنها نیز وجود دارد. چوبدستی‌های بزرگتر حدود چهار فوت طول دارند و فقط در انتهای بالایی خود یک یا دو دسته براده دارند. آنها اینائو نِتوبا یا « اینائوی بزرگ» نامیده می‌شوند . دیگر اینائوهای کوچکتر در خانه نگهداری می‌شوند و در گوشه شرقی اجاق و در دیوار روبروی درب ورودی قرار می‌گیرند. برخی از اینائوها از پایین به دعانویس بالا تراشیده می‌شوند، برخی دیگر از بالا به پایین؛ و یکی، یک اینائوی بزرگ ، اغلب از پنجره کوچک رو به شرق به داخل رانده دعانویس بیستون می‌شود.

رضی

گاهی اوقات آنها تقریباً به صورت تکی، به خصوص در داخل کلبه‌ها قرار می‌گیرند؛ اما در بیرون، نزدیک به دیوار شرقی، اغلب هشت یا ده عدد از آنها را دیده‌ام که در نماز خواندن یک ردیف دعانویس ایستاده‌اند. وقتی به صورت جمعی در نظر گرفته می‌شوند، نوزا نامیده می‌شوند . در خلیج آتشفشان، بالای رودخانه سارو، و در دریاچه کوچارو، جایی که رسم آینوها ساختن غنائم از جمجمه خرس‌ها و گوزن‌هایی است که در شکار کشته شده‌اند، یک یا دو اینائو در پای غنائم قرار می‌گیرند. گاهی اوقات، اما بسیار به ندرت، یک نوزا کامل در مقابل یک غنائم دیده می‌شود. اما در توسل بیشتر موارد، فرشته نوزایی که من دیدم نزدیک کلبه‌هایی بود که اصلاً هیچ غنیمتی نداشتند، و همانطور که جادو گفتم، خیلی به ندرت جلوی خود غنیمت بودند، مگر اینکه جشن خرس در جریان دعانویس میرآباد بود.

بنابراین، من تصور می‌کنم که این نوزاها فقط زمانی که جشنی برگزار می‌شود، برپا می‌شوند و به طور دائم در آنجا نگهداری نمی‌شوند. به یاد دارم که در پیراتوری هیچ اینائو و هیچ نوزایی در بیرون خانه بنری وجود نداشت، اما در روزی که جشن برگزار می‌شد، یکی برپا می‌شد و چندین اینائو داخل کلبه، در آتشدان و روی دیوار شمالی قرار می‌گرفت. به همین ترتیب، در همان روز، یک نوزا در انتهای شرقی کلبه‌ای که در آن جشن برگزار می‌شد، حاجت گرفتن برپا می‌شد و داخل آن نیز با اینائوهایی با اندازه‌ها و مشخصات مختلف تزئین می‌شد. هر اینائو در انتهای پایینی نوک تیز طلسم است، به طوری که به کافران راحتی رضی در زمین فرو می‌رود.