دعانویس تفت

کیپ اریمو کیپ اریمو. [صفحه ۴۴] یک گذرگاه طاق‌دار از سنگ طبیعی در نزدیکی شویا یک طاق سنگی طبیعی در نزدیکی شویا. فصل ششم. از دماغه اریمو تا رودخانه توکاچی دعانویس تفت گذرگاه کوهستانی بین هورویزومی و شویا به دلیل وجود خرس‌ها بسیار عبادت کردن خطرناک است. من ده مایل را بی‌سروصدا رکاب زدم، اما نتوانستم خرسی را ببینم یا ببینم. مسیر از میان جنگل‌های انبوه فوق‌العاده زیباست. پس از عبور از دره‌ای کوچک با انبوهی از بامبوهای بوته‌ای، از تپه‌ای کوچک بالا می‌رود که از بالای آن منظره‌ای زیبا از دماغه اریمو مانند تصویری در مقابل چشمان قرار می‌گیرد. در شویا فقط سی خانه وجود دارد و این مکان را نمی‌توان بهتر از کلمات “یک گودال بدبخت” توصیف کرد.

دعانویس : آب شیاطین و هوای نامساعد و همچنین چندین رانش زمین، مدتی قبل از ورود من، تمام علوم غریبه ارتباطات بین شویا و روستای بعدی در شرق آن را قطع کرده بود. یک مسیر کوهستانی ناهموار تا سارورو وجود دارد، اما اسب‌های من نمی‌توانستند از میان بوته‌زارها و کوهنوردی ابطال کردن جادو سنگین عبور کنند و هیچ یک از بومیان را نمی‌توانستند فرشتگان وادار به حمل چمدان‌های من کنند. همه آنها به دلیل انبوه مذهب خرس‌هایی که می‌گفتند در کوه‌ها هستند، از دنبال کردن من خودداری کردند. یک ماهیگیر پیر گفت: «اگر دریا پایین برود، شاید بتوانید فردا صبح زود، هنگام جزر، از آن عبور کنید؛ و اگر مراقب باشید، امواج شما را نخواهند شست.»[صفحه ۴۵] صخره‌های نزدیک شویا به خاطر زیبایی‌شان قابل توجه هستند.

دعانویس تفت

آن‌ها عمدتاً ذکر سنگ‌های فورانی قدیمی‌تری هستند که طبیعت آن‌ها را به صدها طلسم شکل ناهموار و خارق‌العاده تراشیده است. حدود یک مایل از روستا یک طاق طبیعی عظیم وجود دارد و از این نقطه صخره‌ها، ستون‌ها و سنگ‌های شیب‌دار شروع می‌شوند که سفر را بسیار دشوار می‌کنند. باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند در شویا هیچ آینوی خالصی وجود ندارد، اما برخی از ماهیگیران ردپایی از خون آینو را نشان می‌دهند. خاطره من از شویا قطعاً خوشایند نیست. دعانویس تفت من در خانه یک ماهیگیر اقامت داشتم که به عنوان چایخانه برای معدود مسافران بومی سرگردان نیز کاربرد دارد. وقتی از صاحبخانه چیزی برای خوردن خواستم، گفت: «ما خیلی فقیریم و آذوقه برنجمان را تمام کرده‌ایم.

بقیه مردم طلسم روستا از ما فقیرترند و آنها هم چیزی ندارند؛ و در مورد ماهی، دریا چند روزی است که فرشتگان آنقدر متلاطم بوده که نتوانسته‌ایم ماهی بگیریم. آخرین تکه ماهی طلسم را درست قبل از رسیدن شما خوردیم! اگر به من پول زیادی می‌دادید، نمی‌توانستم چیزی برای خوردن به شما بدهم.» وقتی صاحبخانه عصر این را به من اعتراف کرد، چهارده ساعت بود که گرسنه بودم. تصور اینکه حداقل هجده یا بیست ساعت دیگر چیزی نخورم، منظره‌ی خوشایندی نبود. خیلی گرسنه دعا بودم، اما دعانویس باباحیدر دین چون غذا نخورده بودم، بهترین کار بعدی این بود که سعی کنم بخوابم. حتی این هم فایده‌ای نداشت، چون گرسنگی آدم را فرشته بیدار نگه می‌دارد و شیطانی در مراحل اولیه‌اش تمام حواس آدم را به طور قابل کافران توجهی تیز می‌کند.

شبی که در همزاد شویا گذراندم، شایسته توصیف است. از بالا تا علوم غریبه پایین، گوشه‌های اتاقم پر از تارهایی جفر بود که عنکبوت‌ها بی‌وقفه در تمام جهات اتاق تنیده بودند. وقتی وارد اتاق شدم، صدها مگس و خرمگس با وزوز به هوا برخاستند و من مجبور شدم قبل از اینکه بتوانم روی تخته‌های سفت بنشینم، درگیر جنگی بسیار نماز خواندن نابرابر با آنها شوم. در گوشه‌ای از سقف، یک عنکبوت بزرگ و پابلند، که برای من خیلی بلند فرشتگان بود و نمی‌توانستم به آن دست پیدا کنم، دعانویس تفت از یک خرمگس بزرگ که در تورش گرفته بود، لذت می‌برد. تقریباً به خوشگذرانی‌های پاهای بلند حسادت می‌کردم.

دعانویس گوراب زرمیخ طبیعت گاهی اوقات طعنه‌آمیز است. وقتی شب فرا رسید و من هنوز بی‌خواب بودم، تخته‌هایی که روی آنها دراز کشیده بودم، سخت‌تر از هر تخته‌ای که قبلاً روی آن خوابیده بودم، به نظر می‌رسیدند. به یک طرف برگشتم،[صفحه ۴۶] بعد یکی دیگر، بعد یکی دیگر، جادو تا اینکه تمام استخوان‌هایم درد گرفت. بالاخره، از شدت خستگی، خوابم برد و حتی کابوس دیدم. در خواب‌هایم، ارواح تمام عنکبوت‌هایی که کشته بودم، به اندازه‌ی یک انسان بزرگ شده بودند و دورم می‌رقصیدند، در حالی که یک پیرمرد چاق – که از هر دو نفر دیگری روی هم رفته چاق‌تر بود – با وقار روی سینه‌ام نشسته بود و اجرا را تماشا می‌کرد.

وزنش آنقدر زیاد بود که نزدیک بود خفه شوم. گاهی اوقات گلویم را می‌گرفت و نزدیک بود خفه‌ام کند، در حالی که عنکبوت‌های رقصنده از خنده خفه می‌شدند… وقتی… « هایاکو دانا! » – صدایی ژاپنی ناگهان مرا از خواب بیدار کرد و جادو کهن گفت: «زود باش آقا! بلند شو، وگرنه آب بالا می‌آید و دیگر نمی‌توانی به سارورو برسی.» چشمانم را باز کردم؛ خواب گذشت و عنکبوت‌های هیولایی ناپدید شدند؛ اما درد ناشی از خالی بودن معده‌ام هنوز وجود داشت و گلویم خشک و دردناک بود. قبل از طلوع آفتاب بود و تقریباً در فرشتگان تاریکی مطلق، شویا را ترک کردم.

ضعیف و سردم بود. صدای یکنواخت امواج که بر ساحل می‌شکستند، دعانویس تفت غم و اندوه را به کسالت اضافه می‌کرد اجنه غیر مسلمان و مرا بسیار غمگین و ناتوان می‌کرد. با این وجود، همانطور که در معرض خطر بودم، کافر با اسب‌هایم از میان صخره‌های بلند و میان صخره‌ها راهم را باز کردم و تا جایی که می‌توانستم سوار شدم. جایی که دریا عقب‌نشینی کرده بود، سنگ‌ها لغزنده بودند و دو حیوان من به دعانویس محض اینکه روی پاهایشان می‌نشستند، دوباره روی زانوهایشان می‌افتادند. صدای ضعیف کافر سم‌هایشان روی صخره‌ها از صخره‌ای به صخره دیگر طنین‌انداز می‌شد و کلاغ‌های سید و حاجی خواب‌آلود را از خواب شبانه‌شان بیدار دعانویس درگهان می‌کرد.

مجبور بودم بیشتر راه را پیاده بروم و با زوزه اسب‌هایم را به حرکت درآورم ابجد و همچنین آنها را با شلاق به حرکت درآورم. اگرچه جزر و مد پایین بود، اما امواج جادو شیطانی اغلب تا کمرم بالا دعانویس قلعه‌تل می‌آمدند. نور روز از فرشتگان راه رسید و من در امتداد صخره‌های بلند و ناهموار، گاهی اوقات از میان تونل‌ها، و پیوسته در میان صخره‌ها، پیش می‌رفتم. مناظر واقعاً باشکوه بودند، همانطور که در نور مرموز صبحگاهی طلوع خورشید دیده می‌شدند. وقتی به سارورو رسیدم، اسب‌هایم خسته شده بودند و آنها را با اسب‌های تازه نفس عوض کردم. در این زمان جزر جادو سیاه و مد بالا آمده بود طلسم و ادامه دادن در امتداد ساحل دریا ممکن نبود.

از این بابت خوشحال بودم، همانطور که باید بنابراین مجبور شدم مسیر کوهستانی را امتحان کنم، که به من گفته شد از این نقطه خیلی دعا ناهموار نیست. یک دورگه پیشنهاد داد که راه را دعانویس حمیدیه به من نشان دهد. مسیر بسیار سختی در میان بوته‌های انبوه بود، اما پس از تجربه سفرم از شویا، کار نسبتاً راحتی بود. دعانویس تفت در کوه به ردپاها و جای پاهای خرس‌های زیادی برخوردم. در بعضی جاها، جای پاها کاملاً تازه و با اندازه‌های مختلف بودند، طول آنها از یک فوت تا چهار اینچ متغیر بود. دورگه به ​​من گفت که خرس‌های سیاه به ندرت به انسان‌ها حمله می‌کنند، مگر اینکه گرسنه باشند.

آنها اغلب به اسب‌ها حمله می‌کنند. او گفت: «اما اگر دعا بشنوند که مردی نزدیک است، جرأت حمله به اسب‌ها را هم نخواهند جادو شدن داشت.» و سپس با بالاترین صدایش شروع به خواندن کرد. دعانویس تفت آواز او، که نیمی ژاپنی و نیمی آینو بود، چنان جانسوز بود توسل که برای من جای تعجب نبود که خرس‌ها را دور نگه جادو می‌داشت. قبل از رسیدن به قله رشته کوه، از دو نهر تند عبور کردیم. منظره از قله بسیار زیبا بود. در دوردست می‌توانستم دو دماغه را تشخیص دهم، در حالی که یک دریای طوفانی وسیع و یک کوه بلند در پیش‌زمینه دیده دعانویس سنگان می‌شدند.

شروع به پایین رفتن کردم و دوباره به منطقه جنگل انبوه و بوته‌زار رسیدم. چند خانه نزدیک ساحل دیدم و به سمت آنها رفتیم. آنجا روستای مویورو بود همانطور که دیگران آن را می‌نامند. بین سارورو و بیرو، جایی که مسیر کوهستانی گاهی به ساحل می‌رسد، آینوها و دورگه‌های زیادی پیدا کردم، به خصوص در دو روستای اونیتو گفته می‌شود که آنها بسیار بد دعانویس تعویذ هستند، و آنچه من از آنها دیدم، حتی در بیرو، این ادعا را تأیید کرد. بیرو در خلیج کوچکی واقع شده است که در مرکز آن ستون‌های غول‌پیکری در ارتفاع بسیار زیاد خودنمایی دعانویس جنت مکان می‌کنند.

تفت

امواج خروشان دریا به آنها برخورد می‌کنند و هزاران کلاغ و پرنده دریایی این صخره‌ها را برای سکونت خود انتخاب کرده‌اند. بیرو روستای بزرگی نیست. تنها چهل کلبه ماهیگیری وجود دارد که بیشتر آنها روی موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است صخره‌های بلند اطراف خلیج کوچک قرار دارند؛ بقیه در ساحل هستند. جلبک دریایی، جلبک دریایی و ساردین.[صفحه ۴۸] اینجا به فراوانی ساحل جنوب غربی هستند و صنایع اصلی ساکنان را تأمین می‌کنند. جلبک دریایی طول زیادی دارد اما عرض کمی دارد. چهارده مایل دیگر آن طرف صخره‌ها مرا روح به پروهون رساند.[15] چهار دلتای بزرگ برای عبور وجود داشت بزرگترین آنهاست. جریان آب در تمام این رودخانه‌ها بسیار سریع دعانویس خوانسار است.

پروهون اسم و رسمی دارد، اما فقط یک خانه در آن مکان وجود دارد. با این حال، من آنقدر خوش شانس بودم که دو اسبچه شیطان خوب آنجا داشتم. مه غلیظ‌تر و غلیظ‌تر می‌شد و نمی‌توانستم کافران بیشتر از یک یا متون کهن دو یارد جلوی خودم را ببینم؛ اما گاهی مشرکان اوقات برای چند لحظه مه بالا می‌آمد و خطراتی را که به آنها نزدیک می‌شدم یا منظره‌ای دعانویس خواجو شهر را که از دست می‌دادم به من نشان می‌داد. رمال از دو شیاطین دریاچه تفت که به آن اوپوت‌ها و یوتو قدیس نیز می‌گویند. هر دو توسط یک پشته شنی باریک از دریا جدا شده‌اند.