دعانویس وردنجان

آیا دلیلی وجود دارد که مردم نباید از چنین موقعیتی دعا سوءاستفاده کنند؟ جادو افراد داخل شرکت ابتدا می‌دانند چه اتفاقی می‌افتد؛ و اگر فرصتی برای استفاده دعانویس وردنجان از آن می‌بینید، «برای شما چنین مزیتی در یک مبارزه عادلانه – آیا به آن پایبند نخواهید بود؟» قاضی، مهربان و پرهیزگار، چنین ادامه داد – و چنان ظریف و جادو شدن باشکوه تحریف شده! مونتاگ می‌توانست در پسِ گفتارِ کُند و روانش، یک فکرِ نهفته را حس کند؛ این فکر کافران نه با کلمات و نه حتی با کنایه بیان می‌شد، بلکه همچون احساسی که در آهنگی نفوذ می‌کند، در گفتار قاضی موج می‌زد.

دعانویس : وکیل جوان حق‌الزحمه‌ی زیادی دریافت کرده طلسم بود و پرونده‌ی سبک و ساده‌ای داشت؛ و روح به عنوان یک مردِ دنیادیده، در واقع نمی‌توانست آن را خیلی دقیق بو بکشد. او شایعات را شنیده دعا بود و احساس می‌کرد که شهرتش ایجاب می‌کند که در مورد آن عصبی باشد؛ اما او آمده بود، فقط برای اینکه تعادل خود را بازیابد و آرامش یابد، و بتواند حق‌الزحمه‌ی خود را بدون از دست دادنِ نظرِ خوبش نسبت به خودش، حفظ کند. مونتاگ رفت، زیرا در ذهنش تصمیم گرفت که نسخ خطی تلاش برای تفهیم منظورش برای لحظه‌ای بی‌فایده است. در هر صورت، او اکنون درگیر این موضوع شده بود و با رهایی از آن چیزی عایدش نمی‌شد.

دعانویس وردنجان

او احساس می‌کرد که از طریق مکالمه به دو چیز پی برده است – جادو اول اینکه دوستش یک “آدمک” است و در واقع چیزی است که دزدها را فراری می‌دهد؛ و دوم اینکه او هیچ تضمینی نداشت که دعانویس سرخون بدون اعتماد تأثرانگیز شیاطین قاضی به چند نمادگرایی آیینی در اسناد فرهنگی ظاهر می‌شود شریک ناشناس، هر لحظه ممکن است دستگیر شود. فصل نوزدهم. دعانویس وردنجان مونتاگ با این تصمیم قاطع به خانه بازگشت که دفعه بعد کاری جز احتیاط بیشتر توسل نمی‌تواند انجام دهد. او تاوان این اشتباه را خواهد پرداخت. او هنوز تجربه نکرده بود که در نهایت چقدر برایش هزینه خواهد داشت. روز بعد از ورودش، مردی به دیدنش آمد – شیاطین آقای جان برتون کارت ویزیت دعاگر او بود.

او خود را مأمور استخدام شرکتی معرفی کرد که مجله‌ی رسوایی‌آور دعانویس اشراف را منتشر می‌کرد. آنها در حال تهیه‌ی گزارشی مجلل از برجسته‌ترین خانواده‌های نیویورک بودند؛ قرار بود این مجله بسیار باشکوه باشد، مشترکین آن از بالاترین طبقات بودند و قیمت آن هفت هزار و پانصد مارک برای هر خانواده طلسم بود. مطمئناً آقای مونتاگ نمی‌خواست خانواده‌اش به هیچ وجه از قلم بیفتد؟ و آقای مونتاگ مودبانه توضیح داد که او در نیویورک نسبتاً غریبه است و خانواده‌اش حق عضویت در چنین کتابی دعا نویسی را ندارند. اما نماینده از این موضوع راضی نبود. دعانویس دستنا بالاخره ممکن است دلایلی وجود داشته باشد که او را مجبور به اشتراک کند؛ ممکن است شرایط مختلفی وجود داشته باشد؛ آقای مونتاگ، به عنوان یک غریبه، ممکن است ماهیت مهم پیشنهاد را درک نکند؛ پس از صحبت با دوستانش، شاید نظرش را عوض کند – و غیره.

همانطور که به این مجموعه گسترده از ارجاعات گوش می‌داد و همانطور که معنای آنها دعا نویسی را درک می‌کرد، خون به گونه‌های مونتاگ جاری شد کافران – تا اینکه سرانجام ناگهان بلند شد و با آن مرد خداحافظی کرد. اما بعد، ابجد وقتی تنها نشست، خشمش فروکش کرد و تنها چیزی که باقی ماند، احساسی ناخوشایند و بی‌قرار بود. و سه یا چهار روز بعد، نسخه دوم مجله را خرید و مطمئناً، نسخه جدیدی هم داشت! او در گوشه خیابان ایستاد و آن را خواند. نوشته شده بود: جنگ جامعه به شدت در جریان است دعانویس وردنجان و اضافه کرده بود که خانم دِ گرافنرید تهدید می‌کند که با خارجی‌ها همراه خواهد دعانویس گهرو شد.

سپس با توصیف جوانی زیبا و کافر امروزی که در میان دوستانش می‌گشت و از بی‌احتیاطی‌های برادرش عذرخواهی می‌کرد، ادامه یافت. همچنین، گفته شده بود که ملکه‌ای درخشان از جامعه، همسر یک بانکدار بزرگ، مبارزه را آغاز کرده دعانویس صمصامی است. و سپس سه جمله که خون مونتاگ دعا را مانند شعله‌های آتش به گونه‌هایش جاری کرد، گشایش آمده بود: «همچنین در مورد این شور و شوق مشکوک، کم اظهار نظر نشده است. مشاهده شده است که از زمان ورود آن جنوبیِ رمانتیک‌مسلک، علاقه‌ی این زن طلسم بی‌قرار به بابیان و مدیوم‌های خلسه کاهش یافته است؛ و اکنون انتظار می‌رود جالب‌ترین وضعیت در جامعه حاکم شود.» برای مونتاگ این کلمات مانند سیلی محکمی بر صورتش بود.

او در خیابان قدم می‌زد، نیمه‌گیج. به نظرش این سیاه‌ترین ننگی بود که نیویورک تا به حال به او نشان داده بود. دستانش را مشت کرد و با خودش زمزمه کرد: «شرورها!» در همان زمان، در یک چشم به هم زدن متوجه شد که درمانده است. در خانه، شاید می‌توانست سر چنین سردبیر روزنامه‌ای غر بزند دعانویس وردنجان اما اینجا در لانه گرگ‌ها بود و هیچ کاری نمی‌توانست بکند. به دفترش برگشت و پشت میزش نشست. دعانویس ناغان او نوشت: «خانم وینی عزیز. من همین الان مقاله‌ی ضمیمه را دعا نویسی خواندم و نمی‌توانم به شما بگویم که چقدر از اینکه مهربانی شما نسبت به ما باعث شده قربانی چنین خشم و عصبانیتی شوید، ناراحت هستم.

من در این مورد کاملاً درمانده‌ام؛ کاری از دستم بر نمی‌آید جز اینکه از آزردگی بیشتر شما جلوگیری کافران کنم. لطفاً حرف من را باور کنید وقتی می‌گویم جفر که اگر فکر می‌کنید بهتر است فعلاً دوباره همدیگر را نبینیم، بهتر می‌توانیم همدیگر را درک کنیم؛ و این موضوع به هیچ وجه بر احساسات ما تأثیر نمی‌گذارد.» این نامه را مونتاگ با دعا پیک فرستاد؛ و بعد به خانه رفت. شاید ده دقیقه بعد از رسیدنش، تلفن دعانویس بازفت زنگ خورد و خانم وینی آنجا بود. گفت: «اعلان شما رسیده است. آیا قول داده‌اید امشب جایی بروید؟» «نه،» او پاسخ داد. خانم وینی گفت: «خوبه، دوست داری برای شام بیایی؟» او پاسخ داد: «خانم وینی.» «لطفاً بیا،» گفت.

«انجامش بده!» «از اینکه من تو هستم متنفرم—» او شروع کرد. برای سومین بار گفت: «بیا، من می‌آیم!» و او گفت: «باشه.» او رفت؛ و موکل جن به محض ورود، پیشخدمت او را به سمت آسانسور برقی هدایت کرد و گفت: «خانم دووال از شما خواهش می‌کنند که تشریف بیاورید بالا، آقا.» و احضار خانم دووال با گونه‌های برافروخته و چهره‌ای هیجان‌زده به استقبالش آمد. او در لباس کرم نرمش و گل رز قرمزی که روی سینه‌اش جادو داشت، از همیشه دوست‌داشتنی‌تر بود. گفت: «امشب کاملاً تنها هستم، بنابراین در اتاقم شام خواهیم خورد. دعانویس وردنجان مطمئناً در آن سالن بزرگ پایین غرق خواهیم شد.» او مونتاگ را به اتاق پذیرایی برد، جایی که دسته‌های بزرگی از ذکر گل‌های رز تازه عطر خود را پخش دعانویس دشتک می‌کردند.

میز برای دو نفر چیده شده بود و دو صندلی بزرگ جلوی آتشی که در شومینه می‌درخشید، قرار داشت. مونتاگ متوجه شد که دست خانم وینی وقتی به او اشاره کرد که روی یکی از آنها بنشیند، کمی می‌لرزد؛ او می‌توانست محبت او را در تمام وجودش بخواند. او برای دشمنانش سنگ تمام گذاشت! سریع گفت: «اول غذا بخوریم و بعدش حرف بزنیم. هرچند می‌تونیم یه مدت شاد باشیم.» و شادی او با آن حالت عصبی و هیجان‌زده‌ای که از ویژگی‌های خاص او بود، ادامه یافت. او دعانویس شلمزار از اپرای جدیدی که قرار جادو سیاه بود اجرا شود، و از پذیرایی‌های جدید خانم دِ گرافنرید، و از مهمانی‌های خانم ریجلی-کلیودن صحبت کرد؛ همچنین از بیمارستان مخصوص کودکان معلول که قصد ساخت آن را داشت، و از طلاق خانم ویوی پاتون صحبت کرد.

دعانویس وردنجان مقدس و در همین حال، خدمتکاران ابوالهول‌مانند به این دعا نویسی سو و آن سو می‌رفتند و غذاها ظاهر و ناپدید شیطانی می‌شدند. آنها فرشته روی صندلی‌های بزرگ کنار آتش قهوه می‌نوشیدند؛ و میز خالی شد و خدمتکاران دعانویس ناپدید شدند و درها را پشت سر خود فرشتگان بستند. سپس مونتاگ فنجانش را طلسم زمین گذاشت و با نگاهی عبوس به آتش خیره شد. و خانم وینی با نگاهش او را دنبال همزاد کرد. سکوت طولانی برقرار شد. ناگهان صدای خانم وینی را شنید. خانم وینی پرسید: «فکر می‌کنی به همین راحتی می‌توان دوستی‌مان را قطع کرد؟» او پاسخ داد: «به این فکر نکردم که آسان است یا این موضوع همچنان در مباحث مدرن مورد بررسی قرار می‌گیرد دعانویس چلگرد سخت.

وردنجان

به هیچ چیز جز محافظت از تو فکر نمی‌کردم.» «و فکر می‌کنی دوستام برام هیچی نیستن؟» ادامه داد. «برای همینه که این همه دوست دارم؟» و با حرکتی ناگهانی و تب‌آلود دست‌هایش را به هم قلاب کرد. «فکر می‌کنی می‌گذارم اون بدبخت‌ها من رو بترسونن و هر کاری دلشون می‌خواد بکنن؟ من تسلیمشون نمی‌شم – نه به هیچ قیمتی، هر کاری که حرز لیلیا بکنه!» نگاهی دعا از حیرت در چهره مونتاگ حاجت گرفتن درخشید. او پرسید: «للیا؟» خانم وینی ارواح فریاد زد «خانم رابی والینگ! فکر جادو کهن نمی‌کنید او باید بابت آن نوشته مسئول شناخته شود؟» مونتاگ از جایش بلند شد.

خانم وینی فریاد زد: «این‌طوری دعوا می‌کنند! به آن اراذل پول می‌دهند تا محافظت شوند. بعد هم شایعات بدی درباره کسانی انرژی مثبت که می‌خواهند به آنها آسیب بزنند، پخش می‌کنند.» مرد با تعجب گفت: «واقعاً منظورت این نیست.» «معلومه که دارم.» او فریاد زد. دعانویس وردنجان «می‌دانم که حقیقت دارد! می‌دانم که رابی والینگ برای چند جلدی که منتشر اعمال صالح کردند، هفت هزار و پانصد مارک پرداخته است! شیطان و فکر می‌کنی این روزنامه چطور شایعاتش را به دست می‌آورد؟» مونتاگ گفت: «نمی‌دانم. اما من هرگز خواب ندیده‌ام…» خانم وینی فریاد زد: «اوه، نامه‌هایشان همیشه پر از مهرهای آبی و طلایی است! من غریبه‌هایی را می‌شناسم که در خانه‌های خودشان نشسته‌اند و از معشوقه‌شان بدگویی کرده‌اند.

اعمال مربوط به جادو اوه، شما از پستی مردم خبر ندارید!» مونتاگ پس از سکوتی گفت: «اصلاً نمی‌دانستم. برای همین می‌خواستم از تو محافظت کنم.» او با حرارت فریاد زد: «من محافظت نمی‌خواهم! من این رضایت را به آنها نمی‌دهم. آنها می‌خواهند فرشتگان من تو را رها کنم، و من این کار را نخواهم کرد.